II OSK 1738/21

II OSK 1738/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak /sprawozdawca/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Po 785/20 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2021-04-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po 785/20 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr SKO-4213/179/20 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 30 kwietnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Po 785/20, oddalił skargę K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 17 sierpnia 2020 r., nr SKO-4213/179/20, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Krotoszyna z 10 czerwca 2020 r., nr GP.6730.79.2020, ustalającą na rzecz R. S. i P. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na działce nr [...], położonej w K. przy ul. (...).
Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wyjaśnił, że spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zagadnienia, czy projektowana zabudowa spełnia warunek kontynuacji zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, projekt decyzji o warunkach zabudowy, analiza urbanistyczna oraz jej wyniki są czytelne, kompletne i wyczerpujące. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza urbanistyczna została przygotowana rzetelnie i spełnia wymogi § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Wbrew zarzutom skargi zawiera wszystkie wymagane dane, w tym tabele działek z parametrami, cechami i wskaźnikami zabudowy na każdej z nich, a nadto do analizy załączono właściwą mapę zasadniczą w skali 1:500, w której wyrysowano pełne granice badania. Analizę sporządzono w oparciu o dane ze źródeł urzędowych będących w dyspozycji organu lub pozyskanych przez organ. Sąd podkreślił, że dane o zabudowie, którymi posługuje się organ na potrzeby sporządzenia analizy urbanistycznej, objęte są domniemaniem wiarygodności i aktualności. Mając na uwadze, że projekt decyzji wraz z wynikami analizy został sporządzony przez uprawnioną architekt J. K., która jest jednocześnie architektem miejskim Krotoszyna i to ona osobiście z ramienia organu przygotowywała - poza finalnymi wynikami analizy i projektem decyzji - także wcześniejszą analizę urbanistyczną – Sąd Wojewódzki nie znalazł podstaw, aby wymagać od organu dodatkowego potwierdzania wiarygodności danych, którymi posłużono się do sporządzenia analizy urbanistycznej. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że skarżąca kwestionując rzetelność sporządzonej analizy urbanistycznej nie podała żadnego przykładu zabudowy, który świadczyłby o tym, że dane, którymi posłużyła się autorka analizy są niewiarygodne czy błędne.
Sąd wojewódzki nie zgodził się ze skarżącą, iż "z mapy nie wynika jak przebiegają linie rozgraniczające teren inwestycji" wyjaśniając, że z map na k. 69 i 74 akt administracyjnych organu pierwszej instancji jasno wynika, że teren inwestycji to działka ewidencyjna nr [...]. Wbrew zarzutom skargi trudno jest mieć także jakiekolwiek wątpliwości, co do tego, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji - są to działki budowlane objęte opracowaniem wyrysowanym na k. 74 akt administracyjnych organu pierwszej instancji, czyli przestrzennie otaczające działkę [...]. W odniesieniu do zarzutu, że mapa dla celów projektowych będąca załącznikiem do decyzji nie jest mapą zasadniczą Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zestawienie mapy będącej załącznikiem do decyzji i mapy będącej załącznikiem do analizy nie pozostawia jednak wątpliwości, że są to mapy zasadnicze. Jednocześnie Sąd wojewódzki zauważył, że mapa będąca załącznikiem do decyzji nie musi zawierać legendy.
Sąd pierwszej instancji nie zgodził się nadto z zarzutami skarżącej dotyczącymi wadliwości wyznaczenia linii zabudowy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, także zakwestionowany przez skarżącą wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony na poziomie 40%, spełnia warunki wynikające z § 5 ust. 2 rozporządzenia, bowiem w analizie urbanistycznej, wskaźnik ten wnikliwie umotywowano.
Sąd wojewódzki nie podzielił również zawartego w skardze zarzutu dotyczącego braku przedstawienia przez inwestora projektu urbanistycznego inwestycji oraz zarzutu dotyczącego tożsamości obecnie kontrolowanej sprawy i sprawy zakończonej wcześniejszą decyzją Burmistrza ustalającą warunki zabudowy. Jak wyjaśniono, wcześniejsza decyzja została wydana tylko wobec P. S., a ponadto dotyczyła inwestycji o odmiennych, aniżeli aktualnie, parametrach.
W skardze kasacyjnej K. M., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczyła podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie:
- § 3 ust. 2 rozporządzenia polegające na jego niedokładnym zastosowaniu; uzasadniając ten zarzut wskazano, że w sprawie nie ustalono dokładnej szerokości frontu działki, a przez to nieprawidłowo wyznaczono obszar analizowany, ponadto wątpliwości skarżącej kasacyjnie budzi zaznaczenie obszaru analizowanego w formie okręgu (owalu), zdaniem skarżącej kasacyjnie, jeśli działka budowlana (teren przeznaczony pod zabudowę) ma kształt prostokąta (jak w przedmiotowej sprawie), to i obszar analizowany winien mieć kształt prostokąta, bo tylko wtedy można mówić o zachowaniu takiej samej odległości we wszystkich kierunkach;
- § 7 rozporządzenia polegające na jego niezastosowaniu; uzasadniając ten zarzut wskazano, że w dołączonej do decyzji organu pierwszej instancji analizie urbanistycznej, w tabeli dotyczącej działek objętych analizą, uwzględniono wysokość znajdujących się na tych działkach budynków, a nie jak wymaga tego wskazany przepis - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że wysokość budynku jest czym innym niż wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; ponadto zdaniem skarżącej kasacyjnie dla ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej istotna jest wysokość górnej krawędzi na działkach sąsiednich, a nie na całym obszarze analizowanym, z treści analizy nie wynika wprost, czy podana wysokość budynku trzykondygnacyjnego od 8,0 m do 11,5 m dotyczy budynków na działkach sąsiednich, czy też działek znajdujących się w obszarze analizowanym, ale nie będących działkami sąsiednimi;
- § 3 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) polegające na jego niezastosowaniu; uzasadniając ten zarzut skarżąca kasacyjnie wyjaśniła, że stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, iż załącznik graficzny do decyzji (mapa) nie musi zawierać legendy w sposób oczywisty i rażący narusza przywołany przepis;
- naruszenie art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.; uzasadniając ten zarzut skarżąca kasacyjnie wyjaśniła, że na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji nie zostały wskazane linie rozgraniczające teren inwestycji, bowiem kolorem żółtym oznaczono jedynie granice działki, zaś Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął na tej podstawie, że teren inwestycji to działka nr [...];
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie:
- art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rzetelnie stanu sprawy, tj. zgodnie ze stanem faktycznym, oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., polegające w istocie na niepełnym i nieprawidłowym ustaleniu i przedstawieniu stanu faktycznego oraz jego ocenie, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało; uzasadniając ten zarzut skarżąca kasacyjnie podniosła, że materiał dowodowy nie zawiera udokumentowanych danych wyjściowych dla sporządzonej analizy urbanistycznej, co przesądza o tym, że wyliczenia w niej zawarte mają charakter dowolny;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonych orzeczeń (Burmistrza Krotoszyna i SKO w Kaliszu), tj. na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu.
We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Ponadto, wniesiono o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżącej kasacyjnie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 590 zł (wynagrodzenia pełnomocnika - 240 zł, kosztów sądowych - wpisu od skargi kasacyjnej 250 zł, opłaty kancelaryjnej - 100 zł).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (obecnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa).
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sformułowane w niniejszej sprawie zarzuty nie mogą być podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku i skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów o charakterze procesowym, albowiem co do zasady prawidłowość stosowania prawa materialnego może być trafnie oceniona tylko przy stwierdzeniu, że w okolicznościach sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przywołanego przepisu wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Należy przy tym podkreślić, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania. Także okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej, nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił w sposób szczegółowy przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił przyczyny, dla których oddalił skargę, odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów. Sąd a quo wyjaśnił szczegółowo wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o oceniony pod kątem wiarygodności i normatywnej zgodności materiał aktowy skontrolował prawidłowość ustaleń poczynionych przez organy administracji i sformułowanych na ich podstawie wniosków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia zatem wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a., co przesądza o bezzasadności zarzutu.
Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niepełnym i nieprawidłowym ustaleniu i przedstawieniu stanu faktycznego oraz jego ocenie. Wbrew stanowisku skarżącej w rozpoznawanej sprawie organy zgromadziły kompletny materiał dowodowy oraz dokonały jego wszechstronnego rozpatrzenia. W swoich ustaleniach i rozważaniach organy zasadnie skupiły się na tych okolicznościach, które były istotne prawnie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie warunków zabudowy. Organy dysponowały zgodną z prawem analizą urbanistyczną, wskazującą jednoznacznie na dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Należy w pełni zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna, jak i przyjęte w decyzji na jej podstawie ustalenia w zakresie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz ustalone w oparciu o wyniki tej analizy parametry planowanej zabudowy, nie naruszają przepisów prawa. Przy sporządzaniu analizy urbanistycznej organy nie pominęły żadnych okoliczności, które mogłyby zaważyć w sposób istotny na jej wynikach i podważyć prawidłowość ustalonych parametrów nowej zabudowy. Uwzględnienie w analizie w zestawieniu danych dotyczących nieruchomości z obszaru analizowanego działki nr [...], która jest niezabudowana, nie mogło wywrzeć takiego wpływu. Jej pominięcie przy wyliczaniu średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym spowodowałoby bowiem wzrost tego wskaźnika o 1% (z 26 na 27), co przy ustalonej w decyzji wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki – max. 40%, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się do sformułowanych w skardze naruszeń prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia, wskazać należy, że pomimo braku powiązania ich naruszenia przez organy z naruszeniem przez sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono jednak ich istotę w sposób dostatecznie zrozumiały, co umożliwiało ich ocenę. Nieprecyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych czy też ich nieporadne uzasadnienie, które jednak oddaje istotę zarzucanych naruszeń, w świetle wykładni prawa wynikającej z uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, nie może być uznane za takie uchybienie skargi kasacyjnej, które uzasadniałoby jej oddalenie bądź odrzucenie. Zgodnie bowiem z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania tak postawionych zarzutów kasacyjnych.
Bezzasadny okazał się zarzut naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia, w ramach którego skarżąca kasacyjnie kwestionowała wyznaczenie obszaru analizowanego. W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej, zasady wyznaczania obszaru analizowanego były określone w § 3 rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Treść analizy urbanistycznej nie pozostawia żadnych wątpliwości, że front działki nr [...] objętej wnioskiem wynosi 17 m i ta wielkość stanowiła punkt wyjścia do wyznaczenia granic obszaru analizowanego w odległości 51 m, przy uwzględnieniu przebiegu granic działek geodezyjnych zlokalizowanych na jego skraju, co zaspokoiło wymogi § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, wyznaczenie obszaru analizowanego powinno nastąpić wokół działki inwestora. Wynika to z dyspozycji § 3 ust. 1 rozporządzenia, w którym ustawodawca wskazał, że obszar analizowany "właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej". Wymóg ten jest ściśle związany z potrzebą zachowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p.). Z punktu widzenia realizacji tych wartości istotna jest analiza istniejącego zagospodarowania z każdej strony działki inwestora. W pewnych przypadkach, z uwagi na charakterystykę danego terenu, konieczne może być wyznaczenie terenu objętego analizą urbanistyczną w sposób nieodpowiadający kształtem figurze okręgu, jednakże w rozpoznawanej sprawie nie wykazano, aby takie szczególne okoliczności zachodziły.
Za nieusprawiedliwiony należało również uznać zarzut naruszenia § 7 rozporządzenia sprowadzający się w istocie do tego, że organy zamiast parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustaliły parametr wysokości budynku, który nie obrazuje tej samej wielkości. Niewątpliwie parametrem wyznaczającym cechy nowej zabudowy jest wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalana zgodnie z zasadami określonymi w § 7 rozporządzenia jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1), a w razie przebiegu istniejącej wysokości z uskokiem – na podstawie jej średniej wielkości występującej w obszarze analizowanym (ust. 3). W § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się jednak wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jeśli wynika to z analizy. Wnikliwa lektura analizy urbanistycznej potwierdza, że wskazany parametr ustalono odstępując od zasady przedłużenia wysokości krawędzi na działkach sąsiednich, po analizie wysokości na działkach bezpośrednio sąsiadujących oraz średniej wysokości z obszaru analizowanego. W oparciu o wskazane dane stwierdzono, że określona dla nowej zabudowy wielkość tego parametru nie wprowadzi dysonansu architektonicznego i będzie spójna z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym. Skarżąca swoimi argumentami nie podważyła prawidłowości powyższych ustaleń, podobnie jak nie zdołała wykazać, że ustalona w decyzji "wysokość planowanej zabudowy" nie odpowiada w istocie parametrowi wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Nie wskazała bowiem żadnego przykładu z obszaru analizowanego, który potwierdziłby jej zarzuty. Natomiast za brakiem naruszenia § 7 rozporządzenia przemawia konfrontacja wszystkich elementów składających się w efekcie końcowym na ustalone warunki zabudowy. Warunki zabudowy ustala się bowiem w określonym normatywnie procesie, w oparciu o ściśle określone dokumenty (analiza w wersji tekstowej i graficznej) i ściśle określone, sprawdzalne obiektywnie dane. Z dyspozycji § 9 rozporządzenia wynika, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1), a wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Z tego wynika, że decyzję o warunkach należy traktować jako kompletną całość, obejmującą część graficzną oraz załączniki w postaci wyników analizy w wersji tekstowej i graficznej. W rozpoznawanej sprawie w świetle wszystkich wskazanych dokumentów określony w decyzji warunek w postaci "wysokości planowanej zabudowy" nie może być rozumiany inaczej niż jako wyznaczający dopuszczalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Świadczy o tym treść analizy, która w pkt II.4 wyraźnie obejmuje analizę wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki. Podobnie jest w wynikach analizy, gdzie w pkt II.1.e mowa jest o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Nie ma zatem wątpliwości, że wyznaczony parametr wysokości jest zgodny z wymogami § 7 rozporządzenia, a skarżąca nie przedstawiła konkretnych danych, które tą prawidłowość podważyłyby. Oceny tej nie zmienia użyte w formie skrótowej, zarówno w treści decyzji, jaki i w analizie w tabelarycznym zestawieniu danych odnoszących się do zabudowy w obszarze analizowanym, określenie "wysokość budynków", które nie oddaje istoty poczynionej analizy wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, gzymsów lub attyk.
Nie ma też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia § 3 ust. 5 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 3 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, w części graficznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji. Część graficzną decyzji, o których mowa w ust. 1, sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii (ust. 2), a podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych, a także elementów zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone do stosowania w części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r. (ust. 3). Powyższe regulacje wymagają zatem, aby graficzna część decyzji była sporządzona w czytelnej technice graficznej, przy zastosowaniu oznaczeń graficznych granic, linii regulacyjnych i elementów zagospodarowania przestrzennego określonych w Polskiej Normie PN-B-01027. Jeśli zatem zarzutami skargi kasacyjnej nie podważono prawidłowości techniki sporządzenia części graficznej decyzji, jej czytelności ani zgodności ze wskazaną Polską Normą użytych oznaczeń, to brak ich objaśnienia na części graficznej, zgodnie z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, nie stanowi naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.
Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia naruszenie art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zmierzający do wykazania, że na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji nie zostały wskazane linie rozgraniczające teren inwestycji. W tym zakresie należy wskazać, że na graficznej części decyzji organu pierwszej instancji linią koloru żółtego wyraźnie obrysowano teren inwestycji, który pokrywa się z oznaczeniem terenu zainwestowanego, ograniczającego się wyłącznie do działki [...], na mapie stanowiącej część graficzną wyników analizy. Należy zgodzić się zatem z Sądem pierwszej instancji, że teren inwestycji to działka ewidencyjna [...] i w tym zakresie nie ma żadnych wątpliwości co do obszaru objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.
Ze wskazanych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.