II OSK 173/18Oddalenie skargi kasacyjnej brak wykazania niemożności poniesienia opłaty

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę skarżącego na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dotyczące zwrotu wniosku. Skarżący zarzucił sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. i art. 267 k.p.a. Podnosił, że sąd nie wyjaśnił jego sytuacji majątkowej i błędnie uznał, iż jest w stanie ponieść opłatę w wysokości 31 zł za udostępnienie danych z rejestru PESEL. Wskazywał na brak zatrudnienia, zajęcia komornicze na wysoką kwotę oraz pominięcie dowodu z zaświadczenia z aresztu śledczego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną. Podkreślił, że zgodnie z art. 267 k.p.a. to na stronie ciąży obowiązek wykazania niewątpliwej niemożności poniesienia opłat poprzez rzetelne przedstawienie i udokumentowanie swojej sytuacji finansowej. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał tej przesłanki, mimo wielokrotnych wezwań organu do przedłożenia dokumentów potwierdzających jego sytuację finansową. Przedłożył jedynie zaświadczenie o braku zatrudnienia, nie dostarczając dokumentów dotyczących środków w depozycie, co uniemożliwiło organowi ocenę jego aktualnej sytuacji finansowej. Sąd uznał, że organ nie miał obowiązku wyręczania strony w gromadzeniu dowodów. Odnosząc się do zarzutu pominięcia zaświadczenia z aresztu śledczego, NSA stwierdził, że organ uznał je za nieaktualne z uwagi na zmianę miejsca pobytu skarżącego do zakładu karnego. Sąd I instancji podzielił to stanowisko. NSA odróżnił również sytuację z postępowania administracyjnego od postępowania sądowego, gdzie skarżący przedłożył inne dokumenty finansowe.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający