II OSK 1696/24

II OSK 1696/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 885/23 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2024-03-20
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 182, 183, 184, 189
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 40
art. 9, 39, 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X sp. z o.o. z siedzibą w [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 885/23 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 31 stycznia 2019 r., nr V/48/19 w sprawie upoważnienia jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw w zakresie administracji publicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 885/23 odrzucił skargę X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 31 stycznia 2019 r., nr V/48/19 w sprawie upoważnienia jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw w zakresie administracji publicznej.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm., dalej: u.s.g.), wniosła skargę na uchwałę nr V/48/19 Rady Miasta Gdańska z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni - jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2019 r., poz. 1090) zaskarżając ją w całości i zarzucając § 1 tej uchwały naruszenie następujących przepisów postępowania: art. 37d ust. 3 i 5 oraz art. 37e ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.), w zw. z art. 39 ust. 4 u.s.g. oraz art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez udzielenie Dyrektorowi Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni - jednostki budżetowej, upoważnienia w trybie art. 39 ust. 4 u.s.g. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej związanych z wymierzaniem administracyjnych kar pieniężnych za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały nr XLVIII/1465/2018 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańska (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2018 r., poz. 1034, dalej: uchwała krajobrazowa), w tym do: 1) określania w drodze decyzji wysokości tych kar; 2) udzielania ulg w zakresie zaległości w tych karach; 3) załatwiania spraw związanych z nadpłatami w tych karach, wraz z umocowaniem (w § 1 ust. 2) do prowadzenia wszelkich czynności z zakresu postępowań administracyjnych w sprawach wyżej wymienionych, a także (w § 1 ust. 3) z prawem do udzielania dalszych upoważnień, w sytuacji gdy zarówno art. 37d ust. 3 i 5, jak i art. 37e u.p.z.p. (stanowiące lex specialis w stosunku do art. 39 ust. 4 u.s.g.) wyraźnie wskazują na wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jako na organ wyłącznie właściwy do orzekania w tym przedmiocie, wskutek czego jego kompetencji nie można delegować na inny podmiot/jednostkę budżetową w tym trybie, w szczególności ze względu na fakt, że w postępowaniu dotyczącym tych kar stosowane są przepisy Ordynacji podatkowej, do których wyraźnie odsyła art. 37e u.p.z.p., przez co wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) przysługują w zakresie kar kompetencje organu podatkowego, a przepisy Ordynacji podatkowej (w tym w szczególności art. 143) nie dopuszczają delegowania przez organy podatkowe swoich kompetencji w drodze innej, niż w drodze upoważnienia danego pracownika organu (zakaz dekoncentracji zewnętrznej). W oparciu o tak sformułowany zarzut wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała m.in., że ma interes prawny do zaskarżenia uchwały, gdyż prowadzi na terenie całego kraju działalność gospodarczą w zakresie reklamy zewnętrznej, a w ramach tej działalności w ubiegłych latach przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej wzniosła legalnie na terenie miasta Gdańska (czyli na terenie zastosowania uchwały krajobrazowej oraz zaskarżonej uchwały), tablice i urządzenia reklamowe wolnostojące na podstawie ostatecznych pozwoleń na budowę i zgłoszeń robót budowlanych i została obciążona karami administracyjnymi na podstawie ww. przepisów przez Dyrektora GZDiZ. W szczególności skarżąca otrzymała wydaną przez Dyrektora GZDiZ decyzję z 14 lipca 2023 r. w przedmiocie nałożenia na nią kary administracyjnej za umieszczenie dwóch tablic reklamowych przy [...] w [...] na działce nr [...]obręb [...] o powierzchni 90,45 m2, w łącznej wysokości [...]zł. W decyzji tej nałożono na skarżącą niedookreślony obowiązek "dostosowania lub usunięcia" tych tablic reklamowych do postanowień uchwały krajobrazowej. Karę tę i obowiązek usunięcia tablic reklamowych (bo do tego sprowadza się ten obowiązek, gdyż uchwala krajobrazowa w strefie S3 nie przewiduje możliwości lokowania billboardów) nałożono na skarżącą mimo wykazania przez nią w toku postępowania, że nie jest już właścicielem tych tablic reklamowych, a zatem nie ma prawnej możliwości dysponowania nimi, w tym ani ich usunięcia ani ich rozbiórki czy przebudowania. Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie, na chwilę wniesienia skargi nie była ona ostateczna, jest jednak natychmiast wykonalna na mocy art. 37d ust. 6 u.p.z.p. w zakresie obowiązku dostosowania nośnika do przepisów uchwały krajobrazowej, czyli jego usunięcia. Tym samym, skarżącej grozi niepowetowana szkoda, jeśli Dyrektor GZDiZ rozpocznie wobec przedmiotowego nośnika egzekucję administracyjną w przedmiocie rozbiórki - nałożenie grzywny w celu przymuszenia lub/i wykonanie zastępcze rozbiórki na koszt skarżącej, a dodatkowo kara administracyjna w znacznej wysokości, w przypadku, gdy decyzja Dyrektora GZDiZ zostanie utrzymana w mocy. Uzasadniając zarzut skargi Spółka podniosła, że GZDiZ nie miał i nie ma prawa nałożyć na nią przedmiotowej kary (ani innych kar administracyjnych, które GZDiZ nakłada masowo na operatorów tablic i urządzeń reklamowych w Gdańsku) ze względu na wadliwość upoważnienia wynikającego z uchwały, skutkującą jej nieważnością na mocy art. 101 u.s.g. W konsekwencji brak jest uprawnienia GZDiZ do nakładania takich kar, a tym samym kary są nakładane przez nieuprawniony podmiot. W ocenie skarżącej art. 37d ust. 3 i 5, a także art. 37e u.p.z.p. zezwalające na wydawanie takich decyzji wskazują wyraźnie organ, który jest wyłącznie właściwy do ich wydawania, tj. wskazują, że karę pieniężną wymierza w drodze decyzji wójt (burmistrz, prezydent miasta), a ponadto, że uprawnienia organów podatkowych (w zakresie kar stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej) przysługują wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). W tym stanie rzeczy Rada nie mogła skutecznie upoważnić Dyrektora GZDiZ do wydawania decyzji indywidualnych w tym przedmiocie, a także "prowadzenia wszelkich czynności z zakresu postępowań administracyjnych" w tych sprawach, na mocy art. 39 ust. 4 u.s.g.
W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niewykazanie przez skarżącą naruszenia interesu prawnego (art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) lub o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, w szczególności w trybie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. - a contrario, z uwagi na brak realizacji ustawowej przesłanki, tj. istotnego naruszenia prawa, bez której stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego jest niemożliwe.
Uzasadniając odrzucenie przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podniósł, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr V/48/19 Rady Miasta Gdańska z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni - jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2019 r., poz. 1090) nie należy do żadnej z zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działalności administracji publicznej. W szczególności zaskarżonej uchwały nie można kwalifikować jako podjętej "w sprawie z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm.), konkretyzującego tryb zaskarżania aktów organów jednostek samorządu gminnego. Z przytoczonych przepisów wynika, że przez pojęcie "sprawa z zakresu administracji publicznej" należy rozumieć wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez organy administracji publicznej w ramach przyznanego im władztwa administracyjnego, sprowadzającego się do rozstrzygania o prawie czy obowiązkach podmiotów znajdujących się poza strukturami organizacyjnymi organu. Kryterium wyróżniającym zaskarżalność danego aktu stanowi jego przedmiot i skutki z niego wynikające. Uchwała nierozstrzygająca władczo o prawach czy obowiązkach skarżącego nie może podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała upoważniająca Dyrektora GZDiZ - jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, nie tworzy praw czy obowiązków dla bliżej nieokreślonego adresata, będącego osobą trzecią, jak to określa ustawodawca. Wyznaczenie osoby fizycznej do wykonywania funkcji administracji publicznej jest wyrazem woli organu tej administracji, dotyczy jego ustawowych kompetencji, stanowi rodzaj pełnomocnictwa administracyjnego. Zlecone funkcje są wykonywane w imieniu oraz na rachunek i ryzyko organu, któremu są ustawowo przypisane. W uchwale z 19 grudnia 2016 r. sygn. II FPS 3/16 skład siedmiu sędziów NSA wskazał, że w przypadku art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej mamy do czynienia z pełnomocnictwem administracyjnym, na mocy którego organ nie pozbywa się przyznanych mu przez prawo kompetencji decyzyjnych. Regulacja ta pozwala wójtowi na organizację pracy w urzędzie (podległej jednostce organizacyjnej). Z kolei w wyroku z 10 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 622/06 NSA argumentował, że udzielenie upoważnienia dotyczy treści decyzji, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 1 i 8 Ordynacji podatkowej, wymagających "oznaczenia organu podatkowego" i "podpisu osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego" (odpowiednio stanowi o tym art. 107 § 1 k.p.a.). Stąd wniosek, że upoważnienie organu wpływa na ważność decyzji, co oznacza, że skuteczność upoważnienia jest weryfikowana w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji. W przywołanym wyżej wyroku NSA wskazał, że udzielenie upoważnienia administracyjnego jest czynnością o charakterze wewnętrznym, która sprawia, że organ udzielający upoważnienia w istocie rzeczy nie traci swych kompetencji do wydawania aktów administracyjnych. Celem zaś wprowadzenia upoważnień jest zapewnienie prawidłowej organizacji pracy organu administracyjnego.
Podsumowując Sąd wskazał, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała jest aktem organizacyjnym o charakterze wewnętrznym, który w żaden sposób nie może oddziaływać wprost na prawa czy obowiązki osób trzecich. Skuteczność tego upoważnienia jest weryfikowana w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (co też podmioty znajdujące się w podobnej do skarżącej sytuacji czynią w sprawach dotyczących kar pieniężnych za umieszczenie tablic reklamowych, które są nakładane właśnie w drodze decyzji administracyjnych). Mając na uwadze przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę.
Skargą kasacyjną X sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.) oraz art. 101 ust. 1 u.s.g., a także art. 37d ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) przez niedostrzeżenie i nieuwzględnienie w toku rozpoznania skargi skarżącego - kontroli sprawowanej przez Sąd, że zaskarżona przez skarżącego uchwala, tj. uchwała nr V/48/19 Rady Miasta Gdańska z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni - jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw w zakresu administracji publicznej, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z 06.03.2019 r. poz. 1090, stanowi akt prawa miejscowego, podlegający możliwości zaskarżenia go do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez każdego, czyj interes prawny jest naruszony tym aktem prawa miejscowego, w tym przez skarżącego.
Z uwagi na powyższy zarzut w skardze kasacyjnej wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę X sp. z o.o. z siedzibą w [...] uznając sporną uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 31 stycznia 2019 r., nr V/48/19 w sprawie upoważnienia jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw w zakresie administracji publicznej za akt organizacyjny o charakterze wewnętrznym, który nie oddziałuje bezpośrednio na prawa czy obowiązki osób trzecich.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają do wykazania, że skarżąca posiada legitymację skargową w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Cytowany przepis powiązał legitymację skargową z naruszeniem interesu prawnego. Co za tym idzie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały (zarządzenia), ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04; z dnia 3 września 2004r., sygn. akt OSK 476/04).
Interes prawny wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 ww. ustawy musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Podkreślenia przy tym wymaga, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu w tym trybie powinien być bezpośredni i realny, o jego naruszeniu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego.
Przedmiotowa uchwała została wydana na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g., zgodnie z którym do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rada gminy może upoważnić również organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1. Aktem tym Rada Miasta Gdańska upoważniła Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni – jednostki budżetowej – do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej związanych z wymierzaniem administracyjnych kar pieniężnych za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały nr XLVIII/1465/2018 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalania zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańska, w tym do: określania w drodze decyzji wysokości tych kar; udzielania ulg w zakresie zaległości w tych karach; załatwiania spraw związanych z nadpłatami w tych kar. Słusznie w tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji przyjął, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej. Jej skutkiem prawnym jest przeniesienie kompetencji przyznanych ustawowo organowi wykonawczemu, związanych z załatwianiem spraw indywidulanych, na rzecz wskazanego w uchwale podmiotu, w tym jednostek wyliczonych w art. 9 ust. 1 u.s.g. Uchwała ta ma zatem charakter organizacyjny, wewnętrzny, nie wywołujący bezpośredniego skutku wobec obywateli i innych jednostek organizacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona uchwała nie narusza zatem bezpośrednio żadnego interesu prawnego skarżącej, jako że nie ogranicza przysługujących jej uprawnień ani też nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Okoliczność, że podejmowane przez podmiot upoważniony (w tej sprawie przez Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni) czynności będą już niewątpliwie posiadać charakter indywidualny nie może prowadzić do uznania, iż sam w sobie akt rady gminy wydany w trybie art. 39 ust. 4 u.s.g. narusza interes prawny ewentualnego przyszłego adresata tych czynności.
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Natomiast odnośnie wniosku skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Sprawa tego rodzaju może być przekazana do rozpoznania na rozprawie, jeżeli Sąd dojdzie do przekonania, że ma to znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł takiej potrzeby, stąd też wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie został uwzględniony.