II OSK 1634/25

II OSK 1634/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa /sprawozdawca/
Małgorzata Masternak - Kubiak
Tomasz Bąkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. G., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 525/24, w sprawie ze skargi P. G., na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w postępowaniu w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 18 marca 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wa 525/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") oddalił skargę obywatelki Federacji Rosyjskiej P. G. (dalej: "cudzoziemka", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na bezczynność Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda", "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła cudzoziemka, zaskarżając go
w całości, zarzucając:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i jednocześnie niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1) art. 112a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U.
z 2021 r. poz. 2354 ze zm., dalej: "ustawa o cudzoziemcach" lub "u.o.c."), poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do zaistnienia terminu, od którego liczony jest 60-dniowy termin na załatwienie sprawy, mimo że z akt sprawy wynikało, że skarżąca uzupełniła brakujące dokumenty;
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że organ pozostawił wniosek bez rozpoznania w sytuacji, gdy był zobowiązany do załatwienia sprawy;
2) naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 35, art. 36 oraz art. 77 § 1 i 4 w zw.
z art. 79a k.p.a., poprzez uznanie, że organ nie pozostawał w bezczynności pomimo braku jakichkolwiek działań zmierzających do rozpoznania sprawy cudzoziemki;
3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez sąd do istotnych zarzutów
skargi oraz nieuwzględnienie zgłoszonych wniosków dowodowych.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie cudzoziemka wniosła
o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;
w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA
w Warszawie; stwierdzenie bezczynności organu i tym samym niezałatwienia sprawy skarżącej w terminie; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do stwierdzenia, że wniosek skarżącej
o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został pozostawiony bez rozpoznania
w sposób bezpodstawny i tym samym nieprawidłowy, podjęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, przy jednoczesnym zapewnieniu skarżącej czynnego udziału
w postępowaniu, a także zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; orzeczenie o przyznaniu sumy pieniężnej, w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego niniejszą skargę; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wpisu i opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa procesowego; przeprowadzenie rozprawy oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj.: uwierzytelnionej kopii dyplomu ukończenia studiów w Polsce na potwierdzenie związków skarżącej z Polską oraz zwolnienia z obowiązku posiadania dokumentu legalizującego pracę w Polsce; uwierzytelnionej kopii umowy o pracę na potwierdzenie posiadania przez skarżącą centrum interesów życiowych w Polsce; uwierzytelnionej kopii umowy najmu na potwierdzenie miejsca zamieszkania
w Warszawie oraz posiadania przez skarżącą centrum interesów życiowych
w Polsce; uwierzytelnionej kopii wszystkich dotychczasowych dokumentów legalizujących pobyt skarżącej w Polsce na potwierdzenie długoletniego pobytu
w Polsce i tym samym silnych związków z Polską.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych
w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować
z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
3.3. Następnie należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
3.4. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają m.in. podstawy skargi kasacyjnej. W świetle art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na przywołaniu przepisów prawa, z odwołaniem się do konkretnych jednostek redakcyjnych danego aktu prawnego, które, zdaniem kasatora, zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. Z kolei przytoczenie uzasadnienia podstaw kasacyjnych polega na przedstawieniu argumentów jurydycznych, które, w realiach danej sprawy, mają przemawiać na rzecz tezy o naruszeniu wskazanych przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji. Można zatem powiedzieć, że NSA dokonuje kontroli zaskarżonego wyroku przez pryzmat przepisów prawa wskazanych
w skardze kasacyjnej, odczytywanych w kontekście argumentów jurydycznych podanych przez skarżącego jako uzasadnienie naruszenia tych przepisów (por. np. postanowienie składu 7 sędziów NSA z 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II GPS 2/08 oraz wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2151/22 - CBOSA).
3.5. Zasadniczym powodem oddalenia skargi na bezczynność w realiach niniejszej sprawy było ustalenie, że Wojewoda zasadnie pozostawił podanie skarżącej bez rozpoznania zawiadomieniem z 1 grudnia 2023 r. W takim układzie procesowym, zasadność skargi na bezczynność uzależniona jest od oceny legalności zastosowania przez organ art. 64 § 2 k.p.a. (por. np. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2). W takim przypadku chodzi nie tyle o ocenę, czy organ działał sprawnie, ale przede wszystkim o rozstrzygnięcie, czy organ pozostawiając podanie bez rozpoznania nie naruszył prawa (por. np. wyrok NSA z 5 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1875/24, CBOSA). Dopiero przesądzenie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., pozwala na przejście do etapu oceny terminowości i sprawności prowadzonego postępowania. Dotyczy to w szczególności możliwości oceny zarzutów naruszenia art. 112a u.o.c. w zw. z art. 35 i 36 k.p.a. oraz art. 149 p.p.s.a.
3.6. Zaniechanie sformułowania w skardze kasacyjnej, kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy, zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. skutkuje, w świetle zasady związania granicami skargi kasacyjnej, koniecznością oddalenia tej skargi. Podkreślenia wymaga, że to do kasatora należy prawidłowe, pod względem formalnym oraz materialnym, skonstruowanie środka zaskarżenia. Wszelkie ewentualne braki w tym zakresie obciążają stronę wnoszącą środek zaskarżenia. NSA nie może tu zastępować strony (por. np. wyrok NSA z 25 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1894/20, CBOSA). W tym kontekście tylko ubocznie można zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie podważono ustalenia poczynionego przez WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku (s. 7), że załącznik nr 1 dołączony do korespondencji skarżącej nadanej 25 maja 2023 r. (data wpływu do organu – 29 maja 2023 r. – k. 79 akt administracyjnych), nie został podpisany własnoręcznie,
a w drodze faksymile z podaniem nazwiska P. C. (w imieniu M. Sp. z o.o.). Tymczasem, wyłączenie skutku w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. związane jest ze skutecznym usunięciem braków formalnych podania w zakreślonym terminie. Tym samym, czynność uzupełnienia braków formalnych musi obejmować wszystkie wskazane w wezwaniu braki, a także nie może być obarczona własnymi brakami formalnymi (por. np. wyrok NSA z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1579/22, CBOSA).
3.7. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.