Pełny tekst orzeczenia II OSK 1633/22

II OSK 1633/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński
Piotr Broda /sprawozdawca/
Zdzisław Kostka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II SA/Gd 403/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-03-23
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant asystent sędziego Emilia Olszewska- Gągała po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.B, D.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 403/21 w sprawie ze skargi H.B., D.B., W.S. i B.B. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2021 r. nr WOP.7722.11.2014.MH w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego stanu technicznego budynku oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 403/21 oddalił skargę H.B., D.R., W.S. i B.B. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PWINB) z dnia 8 kwietnia 2021 r. nr WOP.7722.11.2014.MH w sprawie niedopuszczalności zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego stanu technicznego budynku.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) prowadził postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalno - gospodarczego (byłego młyna) wraz z turbinownią usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości C., obręb [...], gmina [...]. W dniu 15 lipca 2020 r. do PINB wpłynęło pismo H.B. z 22 czerwca 2016 r. zatytułowane jako skarga na postanowienie PWINB z dnia 13 maja 2016 r. nr WOP.7722.11.2014.MH, którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 24 lipca 2013 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalno-gospodarczego (byłego młyna). H.B. w piśmie z 22 czerwca 2016 r., uzupełnionym w piśmie z 2 sierpnia 2016 r., wniosła o zawieszenie postępowania lub o uchylenie postanowienia PINB z dnia 24 lipca 2013 r. ze względu na potrzebę uregulowania sporu dotyczącego własności gruntów.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2021 r. nr PINB7143/1/08/K, PINB odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalno - gospodarczego (byłego młyna) wraz z turbinownią usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości C., obręb [...], gmina [...]. Organ I instancji stwierdził, że jaz wraz z mostem i częścią wlotu do turbinowni położony jest w granicach działki nr [...], stanowiącej drogę, natomiast komora turbinowni z budynkiem mieszkalno-gospodarczym znajduje się w granicach działki nr [...]. Zatem właścicielem turbinowni, budynku mieszkalno-gospodarczego są współwłaściciele nieruchomości i to oni odpowiadają za stan techniczny obiektów, a kwestia własności w odniesieniu do obiektu byłego młyna i budynku turbinowni nie jest sporna. Zdaniem organu nie wystąpiła żadna z przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 i art. 98 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a.
H.B. w zażaleniu na to postanowienie wniosła o jego unieważnienie oraz o odstąpienie od nałożenia obowiązku wykonania ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego budynku.
PWINB postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. nr WOP.7722.11.2014.MH stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie PINB z 2 marca 2021 r. W uzasadnieniu wskazano, że zdaniem organu odwoławczego stosownie do przepisów k.p.a. zażalenie nie służy na podjęcie zawieszonego postępowania, to nie może też służyć na odmowę zawieszenia postępowania, gdyż skutek obu tych postanowień jest taki sam, a mianowicie oznacza, że postępowanie administracyjne jest kontynuowane. W każdym z tych przypadków bowiem zasadność odmowy zawieszenia i zasadność podjęcia zawieszonego postępowania podlegać będzie kontroli instancyjnej w ramach odwołania od decyzji. Skoro zatem na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, PWINB na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniesienia przez H.B. zażalenia na postanowienie PINB.
Skargę na postanowienie PWINB wniosła H.B., działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik D.R., W.S. i B.B.. H.B. wskazała, że w skardze z 22 czerwca 2016 r. do PWINB prosiła o zawieszenie postępowania w sprawie ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalno-gospodarczego (byłego młyna) wraz z turbinownią. Następnie pismem z 2 sierpnia 2016 r. prosiła, aby skargę z 22 czerwca 2016 r. potraktować jako wniosek. Nie otrzymała żadnej odpowiedzi, ani żadnej decyzji czy postanowienia o zawieszeniu postępowania. Dopiero 6 marca 2021 r. otrzymała postanowienie PINB z 2 marca 2021 r., o odmowie zawieszenia postępowania. Znaczy to zdaniem skarżących, że przez ok. 4 lat postępowanie było zawieszone z woli urzędów. Stosownie do art. 98 § 2 k.p.a., jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Zatem nie ma żadnych podstaw do wszczęcia postępowania, gdyż urzędy nie mogą dowolnie interpretować prawa. H. B. podtrzymała też zarzuty zawarte w zażaleniu z 11 marca 2021 r. oraz wskazała, że wykonanie ekspertyzy tylko dla samego budynku mieszkalno-gospodarczego naraża na dodatkowe niepotrzebne koszty, bo ta sprawa będzie ujęta w projekcie planowanej odbudowy turbinowni z młynem.
W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd podniósł, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w powyższym przepisie, może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym i przedmiotowym.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca H.B. złożyła zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego. Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, że przepis art. 101 § 3 k.p.a. nie obejmuje postanowień negatywnych. Dalej Sąd podniósł, że przed nowelizacją z 3 grudnia 2010 r., przepis art. 101 § 3 k.p.a. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Mając na uwadze taką treść cytowanego przepisu przyjmowano powszechnie, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień wydanych "w sprawie zawieszenia postępowania", w tym na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. W wyniku nowelizacji zmodyfikowano omawiany przepis w ten sposób, że do § 3 dodano sformułowanie "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania". Od tego momentu, zażalenie służy na postanowienie "w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania".
W ocenie Sądu wojewódzkiego przepis art. 101 § 3 k.p.a., po ww. nowelizacji, nie daje podstaw do przyjęcia dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Skoro zatem na postanowienie PINB z 2 marca 2021 r. odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługiwało, to wniesione przez skarżącą zażalenie musiało zostać uznane za niedopuszczalne, co z kolei obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Zaskarżone postanowienie jest więc zgodne z prawem. Sąd zwrócił także uwagę, że błędne pouczenie skarżącej o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie spowodowało, że stało się ono dopuszczalne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły H.B. D.R. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: p.p.s.a. zarzuciły naruszenie przepisów postępowania tj.:
1) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 133 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 98 § 2 w zw. z art. 122a § 2 k.p.a., które miało wpływ na wynik postępowania, poprzez całkowite pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny okoliczności, że wniosek o zawieszenie postępowania przed PINB został złożony przez skarżącą 22 czerwca 2016 r. a następnie uzupełniony w dniu 2 sierpnia 2016 r" poprzez poprawienie tytułu pisma ze "skarga", na "wniosek", postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zostało natomiast wydane w dniu 2 marca 2021 r. a zatem po 4,5 roku po złożeniu wniosku, zgodnie z obowiązującymi przepisami w sytuacji, w której żadna ze stron nie zwróciła się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania powinno zostać wycofane, względnie powinno dojść do załatwienia sprawy w sposób milczący, poprzez uwzględnienie wniosku, na który organ przez ponad 4 lata nie udzielił odpowiedzi, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia;
2) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 101 § 3 w zw. z art. 12 w zw. z w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., które miało wpływ na wynik postępowania, poprzez odmowę przyjęcia zażalenia skarżących na postanowienie PINB, w sytuacji, w której sam organ pouczył skarżącą o przysługującym jej prawie do złożenia zażalenia, a postanowienie zostało wydane po 4,5 roku od daty złożenia wniosku, co za tym idzie wszelkie działania organu, były sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego wskazującymi na konieczność prawidłowego informowania stron, szybkiego i prostego prowadzenia postępowania, a zwłaszcza budowania zaufania obywatela do władzy publicznej, w niniejszej sprawie działania organu całkowicie tym zasadom zaprzeczały, skarżące zostały bowiem błędnie pouczone o prawie do złożenia zażalenia, rozpatrywanie ich wniosku trwało wiele lat, a następnie zostały pozbawione prawa zaskarżenia nieprawidłowego w ich ocenie postanowienia, co w sposób istotny naruszyło ich zaufanie do organów władzy publicznej.
Z uwagi na powyższe skarżące kasacyjnie wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy we własnym zakresie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., poprzez uchylenie w całości uprzednio zaskarżonego postanowienia PWINB z dnia 8 kwietnia 2021 r. oraz uchylenie w całości postanowienia PINB z dnia 2 marca 2021 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy we własnym zakresie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., poprzez uchylenie w całości uprzednio zaskarżonego postanowienia PWINB z dnia 8 kwietnia 2021 r., względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej, jak również reprezentowaniu skarżących w toku postępowania odwoławczego, udzielonych z urzędu, które nie zostały zaspokojone w całości, ani w części oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Nie zasługiwał na uwzględnienie pierwszy z zarzutów tj. naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 98 § 2 w zw. z art. 122a § 2 k.p.a. Skarżące kasacyjnie podnoszą, że rozpoznając sprawę, Sąd I instancji pominął kwestię, że wniosek o zawieszenie postępowania przed PINB został złożony przez H.B. w dniu 22 czerwca 2016 r. a następnie uzupełniony w dniu 2 sierpnia 2016 r., zaś postanowienie PINB wydano dopiero w dniu 2 marca 2021 r., tj. 4,5 roku po złożeniu wniosku. Wobec powyższego strony uznały prowadzone postępowanie od momentu wpływu wniosku do dnia wydania postanowienia przez PINB za zawieszone. Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że kwestią sporną w sprawie jest zagadnienie dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, nie zaś kwestia - jak to zostało wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - milczenia organu przez tak długi czas. Powyższy zarzut i jego argumentacja wykraczają bowiem poza zakres przedmiotu zaskarżenia. Abstrahując, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił się odnieść do tejże kwestii. Zgodnie z brzmieniem art. 98 § 2 k.p.a. "Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane". W myśl zaś art. 122a § 2 tejże ustawy "Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten: 1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo 2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przepis ten nie stanowi podstawy prawnej milczącego załatwienia sprawy. Sprawa administracyjna może być załatwiona milcząco tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Nie sposób uznać, że przepisy dotyczące zawieszenia postepowania dają taką możliwość. Analiza akt postępowania administracyjnego wykazała, że postępowanie, wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie nie zostało zawieszone - jak to zostało ujęte w skardze do Sądu I instancji "z woli urzędów" - na okres przez nie wskazany. Brak jest w aktach takiego postanowienia. Jednocześnie co istotne, wniosek skarżącej z 22 czerwca 2016 r. z jego doprecyzowaniem tj. pismem z 2 sierpnia 2016 r. został przekazany do PINB przy piśmie PWINB z 2 lipca 2020 r. wraz ze zwrotem akt organu I instancji dotyczących postanowienia PINB z dnia 24 lipca 2013 r. w zakresie obowiązku dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalno-gospodarczego (byłego młyna) wraz z turbinownią. Powyższe wyjaśniałoby opóźnienie w reakcji organu powiatowego w zakresie wydania postanowienia z 2 marca 2021 r., skoro wniosek skarżącej trafił do PINB dopiero 15 lipca 2020 r. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie przychyla się do argumentacji naruszenia 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 98 § 2 i art. 122a § 2 k.p.a, skoro postępowanie nie zostało zawieszone, a sprawa nie została załatwiona milcząco, z uwagi na brak doręczenia żądania do właściwego organu oraz brak przepisu szczególnego, który zezwalałby na takie rozstrzygnięcie. Wobec czego wskazane w zarzucie kasacyjnym przepisy nie miały w sprawie zastosowania, co oznacza że brak było również możliwości ich naruszenia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 101 § 3 w zw. z art. 12 w zw. z art. 9 w zw. z art. 8 k.p.a. Skarżące kasacyjnie upatrują naruszenia powyższych przepisów w odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie PINB, którym odmówiono zawieszenia toczącego się postępowania, a także w błędnym pouczeniu o prawie do jego złożenia zawartym w ww. postanowieniu PINB. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. do dnia 10 kwietnia 2011r. obowiązywał w brzmieniu: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Wobec takiego brzmienia tego przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj.: na postanowienie o zawieszeniu postępowania, na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Nowelizacja k.p.a. wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Zatem obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy interpretować w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest więc wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą bowiem nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać zaś należy przede wszystkim w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z: 26 sierpnia 2021 r., sygn. II OSK 3827/18; 5 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 1501/17; 22 marca 2016 r. sygn. I OSK 339/16; 18 czerwca 2013 r. sygn. II OSK 2296/12 – dostęp: CBOSA). Zatem przepis art. 101 § 3 k.p.a. akcentuje znaczenie funkcji instrumentalnej postępowania, a mianowicie zapewnia realizację celu procesu i zapobiega tamowaniu jego dynamiki, a to poprzez brak zaskarżalności postanowień, które nie tamując jego biegu mogą być zaskarżalne na podstawie art. 142 k.p.a., a mianowicie tylko w odwołaniu od decyzji, którą organ administracji publicznej załatwia (rozstrzyga) sprawę, co tym samym nie generuje również potrzeby inicjowania czasochłonnych postępowań wpadkowych w sprawach odmowy zawieszenia postępowania albo podjęcia zawieszonego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2024 r. sygn. akt II GSK 1346/20, LEX nr 3698792). Także w literaturze można przeczytać, że obecne brzmienie art. 101 § 3 wskazuje (...) na to, że stronie przysługuje zażalenie jedynie na postanowienia wpływające na tok postępowania, tj. na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pogląd ten należy uznać obecnie za utrwalony w orzecznictwie (patrz Przybysz Piotr Marek (red.) (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany LEX/el.2024 art. 101 Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania pkt 4.)
Nie ulega w sprawie także wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy błędnie pouczono stronę o możliwości złożenia zażalenia od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Podkreślenia wymaga jednak, że w świetle zasady legalizmu (art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP) oraz zasady równości (art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP), błędne pouczenie o przysługiwaniu środka prawnego, o którym mowa w art. 112 k.p.a., nie może stwarzać stronie dodatkowych uprawnień, nie przewidzianych w ustawie, w tym nie może wykreować dla strony uprawnienia do wniesienia takiego środka (por. np. wyrok NSA z 19 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2148/19 oraz wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2966/19 - CBOSA).
W świetle powyższego, skoro skarżące kasacyjnie wniosły zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, to prawidłowo PWINB uznał, że zażalenie na powyższe postanowienie jest niedopuszczalne na podstawie art. 134 k.p.a., a w konsekwencji Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.