II OSK 1628/11Sprzedaż porzuconych zwierząt interpretacja kodeksu cywilnego

Sprawa rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyła zgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej w Starachowicach w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt. Uchwała ta, w § 6 ust. 2, dopuszczała sprzedaż lub uśpienie psów i kotów po upływie określonych terminów pobytu w schronisku (14 dni dla psów, 5 dni dla kotów). Stowarzyszenie [...] zaskarżyło tę uchwałę, argumentując, że zwierzęta, w świetle ustawy o ochronie zwierząt, nie są rzeczami i nie można ich sprzedawać. Podkreślano, że ustawa o ochronie zwierząt opiera się na koncepcji "dereifikacji" zwierząt, traktując je jako istoty żyjące zdolne do odczuwania cierpienia. Stowarzyszenie twierdziło, że przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące rzeczy mogą być stosowane do zwierząt tylko w sprawach nieuregulowanych ustawą, a kwestia sprzedaży bezdomnych zwierząt jest uregulowana w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach częściowo uwzględnił skargę, stwierdzając nieważność § 8 ust. 1 uchwały (dotyczący eutanazji zwierząt agresywnych, kalekich i nieuleczalnie chorych) oraz § 6 ust. 2 w części dotyczącej uśmiercania po terminie. Sąd I instancji uznał jednak, że sprzedaż zwierząt po terminie jest dopuszczalna, powołując się na przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące rzeczy porzuconych. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną Stowarzyszenia, uznał, że Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował przepisy. NSA podkreślił, że art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt stanowi odesłanie do przepisów dotyczących rzeczy w sprawach nieuregulowanych ustawą. Sąd uznał, że przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące rzeczy, w tym art. 180 i 181 kc (dotyczące porzucenia rzeczy i nabycia własności rzeczy niczyjej), mogą być odpowiednio stosowane do zwierząt. W szczególności, NSA stwierdził, że czyn porzucenia zwierzęcia z zamiarem pozbycia się go jest związany z tym zamiarem i pozwala na stosowanie art. 181 kc, co oznacza, że zwierzę porzucone może stać się własnością osoby, która je przygarnie, a następnie może być sprzedane po upływie terminów określonych w uchwale. NSA rozróżnił sytuację zwierząt porzuconych od zwierząt zabłąkanych lub uciekłych, do których stosuje się przepisy o rzeczach znalezionych. W konsekwencji, NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że uchwała w zakresie dopuszczającym sprzedaż zwierząt porzuconych jest zgodna z prawem.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający