II OSK 1576/21

II OSK 1576/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Sz 1119/20 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-04-21
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 7a, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59a, art. 71 ust. 6 pkt 1, art. 71a ust. 1. art. 71a ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7 i art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6, art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 59i
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 471
art. 27
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2022 poz 329
art. 183 § 1, art. 183 § 2, art. 185 § 1, art. 203 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2015 poz 443
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2018 poz 265
§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. b
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 1119/20 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] i A. B. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 6 listopada 2020 r., nr WOA.7721.103.2020.IW w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2. zasądza solidarnie od skarżących [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz A. B. na rzecz skarżącego kasacyjnie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie kwotę 610 (słownie: sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 1119/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz A.B. uchylił zaskarżoną decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 6 listopada 2020 r., [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. (zwanego dalej "Powiatowym Inspektorem") z dnia 9 czerwca 2020 r., [...], które wydano w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W wyroku zasądzono także na rzecz skarżących od organu zwrot kosztów postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2020 r. Powiatowy Inspektor, działając na podstawie art. 71a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm., dalej "P.b."), wstrzymał inwestorowi – A.B., użytkowanie budynku przy ul. T. [...] w S., w którym stwierdzono prowadzenie Niepublicznej Szkoły Podstawowej "A." oraz nałożył na wymienioną obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, w terminie do 30 kwietnia 2020 r.
Wobec nie wykonania nałożonego obowiązku oraz nie zaprzestania użytkowania obiektu Powiatowy Inspektor decyzją z dnia 9 czerwca 2020 r., w oparciu o art. 71a ust. 4 P.b., nakazał A.B. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, jako budynku mieszkalnego wielorodzinnego i centrum psychologiczno-terapeutycznego.
Od powyższej decyzji odwołania złożyły X. sp. z o.o. (właściciel nieruchomości) oraz A.B..
Decyzją z dnia 6 listopada 2020 r. Inspektor Wojewódzki utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyjaśnił, że w odniesieniu do budynku objętego postępowaniem przy ul. T. [...] w S. decyzją z dnia 9 września 2015 r., zmienioną decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r., Prezydent Miasta S. (zwany dalej "Prezydentem") zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.B. pozwolenia na budowę obejmujące zmianę sposobu użytkowania i przebudowę istniejącego budynku biurowego na budynek mieszkalny wielorodzinny i centrum psychologiczno-terapeutyczne. Według projektu, pomieszczenia na parterze i pierwszym piętrze przeznaczono na cele centrum psychologiczno-terapeutycznego, natomiast na poddaszu przewidziano dwa lokale mieszkalne.
Organ odwoławczy wskazał też, że prowadzona w budynku działalność edukacyjna (szkoła) jest niezgodna z udzielonym pozwoleniem na budowę, obejmującym zmianę sposobu użytkowania i przebudowę istniejącego budynku biurowego na budynek mieszkalny wielorodzinny i centrum psychologiczno-terapeutyczne. Działalność ta jest także niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Pogodno-Wschód" w S. (to jest uchwałą LIII/991/06 Rady Miasta S. z dnia 27 marca 2006 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Pogodno-Wschód" w S., Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2006 r. Nr 66, poz. 1203 – uw. NSA).
X. sp. z o. o. oraz A.B. zaskarżyli opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez ich błędne zastosowanie polegające na: niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a także braku odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów istotnych dla ustalenia, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania, co doprowadziło do wadliwego uznania, iż taka zmiana miała miejsce.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 1119/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzje obu instancji. Wyjaśnił, że decyzją Prezydenta z dnia 9 września 2015 r., [...] udzielono A.B. pozwolenia na budowę obejmującego zmianę sposobu użytkowania i przebudowę istniejącego budynku biurowego na budynek mieszkalny wielorodzinny i centrum psychologiczno-terapeutyczne na nieruchomości przy ul. T. [...] w S.. W pouczeniu tej decyzji wskazano, że "Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu właściwy organ nadzoru budowlanego przeprowadzi obowiązkową kontrolę budowy, zgodnie z art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie właściwego organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli". Sąd dalej zauważył, że lektura akt administracyjnych wskazuje, iż przystąpienie do użytkowania nieruchomości przy ul. T. [...] w S. nastąpiło bez uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie. Brak jest w aktach jakichkolwiek dowodów potwierdzających legalne przystąpienie do użytkowania spornego obiektu lub jego części.
Zdaniem Sądu powyższe oznacza, że nie było podstaw do zastosowania przez organy trybu z art. 71a P.b. Odnosi się on do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego i powinien skutkować nakazaniem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o ile dotychczasowy sposób użytkowania został mocą odpowiedniego orzeczenia organu prawnie usankcjonowany. Tymczasem organy nałożyły na skarżącą (inwestora) obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku jako budynku mieszkalnego wielorodzinnego i centrum psychologiczno-terapeutycznego, pomimo że skarżąca nie uzyskała pozwolenia na takie użytkowanie obiektu. A.B. ze stosownym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, na podstawie art. 55 i art. 57 P.b., wystąpiła do Powiatowego Inspektora dopiero pismem z dnia 20 lipca 2020 r., a więc już po wydaniu przez organ pierwszej instancji kwestionowanej decyzji z dnia 9 czerwca 2020 r.
Sąd wywodził, że P.b. odmiennie nakazuje postępować w przypadku przystąpienia do użytkowania obiektu bez dopełnienia ku temu warunków (obecnie tryb ten określają przepisy art. 59i P.b.) od sytuacji, gdy dochodzi do samowolnej zmiany dotychczas zgodnego z prawem sposobu użytkowania obiektu. Innymi słowy, punktem odniesienia dla zastosowania art. 71a ust. 4 P.b. może być wyłącznie legalny stan użytkowania, nie zaś dokonany w ramach samowoli, przed ostatecznym zakończeniem robót budowlanych. Sąd podsumował, że niewłaściwe było zatem nakazanie inwestorowi przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, skoro inwestor nie był jeszcze uprawniony przystąpić do takiego użytkowania.
Sąd wskazał, że organy, w zależności od sposobu rozpoznania wniosku z dnia 20 lipca 2020 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, powinny przeprowadzić procedurę z art. 59i P.b. albo zweryfikować zgodność użytkowania nieruchomości przy ul. T. [...] w S. decyzją kształtującą sposób użytkowania.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 1119/20 wniósł Wojewódzki Inspektor zarzucając naruszenie:
– art. 71a P.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania ze względu na to, że roboty budowlane prowadzone na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 9 września 2015 r., [...] nie zostały zakończone;
– art. 55 P.b. w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. poprzez przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie dlatego, że w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 9 września 2015 r., [...] zamieszczono pouczenie o obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie,
– art. 59i P.b. w brzmieniu ustawy obowiązującym od dnia 19 września 2020 r. poprzez nakazanie, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zastosowania tego przepisu, co jest niezgodne z art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471).
Wskazując na powyższe Wojewódzki Inspektor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Zwrócił się także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że art. 54 i 55 P.b. nie znajdują zastosowania do inwestycji obejmujących nie budowę, ale tylko przebudowę. Oznacza to, że inwestorka nie była zobowiązana do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przebudowywanego obiektu i mogła do użytkowania przystąpić z chwilą faktycznego ukończenia robót.
Skarżący kasacyjnie organ przyznał, że w pozwoleniu na budowę z dnia 9 września 2015 r. znalazł się punkt dotyczący pozwolenia na użytkowanie oraz o obowiązkowej kontroli, lecz punkt ten nie mógł kształtować sytuacji adresata decyzji wbrew art. 54 P.b. [powinno być art. 55 P.b.].
W końcowej części skargi kasacyjnej organ zwrócił nadto uwagę, że w wyroku Sąd nakazał organom zastosować art. 59i P.b., który dodano nowelizacją z dnia 13 lutego 2020 r. Tymczasem zgodnie z przepisami przejściowymi stosować należało przepisy dotychczasowe.
W piśmie z dnia 5 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżących X. sp. z o.o. oraz A.B. wniósł w ich imieniu o oddalenie skargi kasacyjnej. Wskazał, że orzeczenia, które powołał organ, dotyczyły art. 54 P.b. w poprzednim stanie prawnym, gdy przepis ten stanowił o "wzniesieniu" obiektu budowlanego. Obecnie przepis ten ma zastosowanie także do przebudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn, zm., dalej "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie poza sporem jest, że decyzją Prezydenta z dnia 9 września 2015 r., [...], następnie zmienioną decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r., [...] udzielono A.B. pozwolenia na budowę obejmującego zmianę sposobu użytkowania budynku biurowego na budynek mieszkalny wielorodzinny i centrum psychologiczno-terapeutyczne na nieruchomości przy ul. T. [...] w S. (działka [...], obręb [...], Pogodno). W decyzji z 2015 r. zaznaczono, że wydano ją na podstawie wniosku z dnia 7 sierpnia 2015 r.
Powyższe oznacza, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wszczęto po wejściu w życie nowelizacji prawa budowlanego – ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443). Jest to spostrzeżenie istotne, ponieważ w kontekście takiego układu czasowego opisanych zdarzeń nie ma wątpliwości, że całość procesu inwestycyjnego z wniosku A.B. następowała w okresie, gdy zawarte w art. 54 i 55 P.b. i kontrowersyjne w orzecznictwie sformułowanie "wzniesienie obiektu" zostało już usunięte i zastąpione przez ustawodawcę przez użycie zwrotu, że zawiadomienie o zakończeniu budowy (art. 54 P.b.), względnie pozwolenie na użytkowanie (art. 55 P.b.) wieńczą proces "budowy obiektu budowlanego", na którą było wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie budowy.
Budowa jest pojęciem zdefiniowanym w art. 3 pkt 6 P.b. oznaczającym wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Czym innym jest przebudowa zdefiniowana w art. 3 pkt 7a P.b., przez co należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.
Jak zaznaczono, przepisy art. 54 i 55 P.b. określające obowiązki zawiadomienia o zakończeniu budowy oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie, dotyczą procesu inwestycyjnego, gdy uprzednio "na budowę obiektu budowlanego było wymagane pozwolenie na budowę". Wyraźne sformułowanie wskazanych przepisów ("na budowę"), wzmocnione zwrotem użytym w art. 54 P.b. (zawiadomienie o zakończeniu "budowy") wskazuje, że zawiadomienie o zakończeniu budowy jak i pozwolenie na użytkowanie dotyczą tylko budowy, a nie innych robót budowlanych. Stosownie do przytoczonego art. 3 pkt 6 P.b. budowa jest jednym z rodzajów robót budowlanych. Oznacza to, że obowiązki zawiadomienia o zakończeniu budowy oraz o uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie nie dotyczą przystępowania do użytkowania obiektu budowlanego, który został jedynie przebudowany lub wyremontowany, nawet wówczas, gdy dokonanie tych czynności wymagało pozwolenia na budowę (tak trafnie R. Godlewski [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. D. Sypniewski, Warszawa 2022, art. 54).
Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że zmiana sposobu użytkowania obiektu i przebudowa budynku przy ul. T. [...] w S., dokonane w oparciu o decyzję Prezydenta z dnia 9 września 2015 r., [...] (zmienioną decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r., [...]), nie wymagały ani zawiadomienia o zakończeniu budowy ani uzyskania przez inwestorkę pozwolenia na użytkowanie. Wskazane tu pozwolenie na budowę, bez konieczności wydawania dalszych decyzji, prowadziło skutecznie do zmiany prawnie ustalonego sposobu użytkowania obiektu. Konkluzja taka znajduje zresztą poniekąd potwierdzenie w art. 71 ust. 6 pkt 1 P.b. ("Jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych [...] objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę").
Mając na uwadze przedstawiony wywód należy przyznać rację Inspektorowi Wojewódzkiemu, który w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 71a P.b., a konkretnie art. 71a ust. 4 P.b. (numer jednostki redakcyjnej sprecyzowano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej). Organ trafnie wywiódł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie niesłusznie podważył możliwość zastosowania art. 71a ust. 4 P.b. ze względu na niedopełnienie formalno-prawnych wymogów związanych z zakończeniem robót budowlanych na podstawie pozwolenia z dnia 9 września 2015 r., [...]. Wbrew bowiem przyjętemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku założeniu, inwestycja A.B. nie wymagała pozwolenia na użytkowanie. Obejmowała ona roboty budowlane będące przebudową, a nie budową. Oznacza to, że stan budynku przy ul. T. [...] w S. – gdy chodzi o dopuszczony sposób jego użytkowania – został definitywnie określony wspomnianym pozwoleniem na zmianę sposobu użytkowania i przebudowę z dnia 9 września 2015 r., [...], zmienionym decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r., [...].
Wobec powyższego, w sytuacji, gdy w 2020 r. organy zidentyfikowały użytkowanie obiektu jako szkoły, a więc użytkowania odmiennego aniżeli określonego w decyzjach z 2015 r. i 2018 r., to możliwe było prowadzenie postępowanie w trybie art. 71a P.b. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając skargę powinien był dokonać merytorycznej kontroli zastosowania tego przepisu i zweryfikować, czy spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji z art. 71a P.b. w ustalonym stanie faktycznym.
Przedstawiona argumentacja skłania również Naczelny Sąd Administracyjny do uznania trafności zarzutu naruszenia art. 55 P.b. (poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten znajduje w sprawie zastosowanie). Jak zaznaczono, tak art. 54 jak i art. 55 P.b. dotyczą obowiązków wieńczących proces budowlany obejmujący budowę, a nie inne roboty budowlane (to jest gdy "na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę").
W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zaskarżony wyrok zawiera chybioną sugestię, że pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku oraz jego przebudowę z dnia 9 września 2015 r., [...] zawierać miało pouczenie wskazujące na konieczność uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Prawdą jest, że pozwolenie to zawiera w pouczeniu punkt 4 (cytowany przez Sąd pierwszej instancji) o obowiązkowej kontroli na podstawie art. 59a P.b., jednak nie powinno budzić wątpliwości, że jest to fragment pouczenia, który nie ma charakteru samodzielnego, nie koresponduje z poprzednimi punktami pouczenia i zapewne po prostu omyłkowo go nie wykreślono. Najważniejsze jest, że w samym pozwoleniu z dnia 9 września 2015 r. jest wyraźnie i intencjonalnie skreślony punkt 2 pouczenia dotyczący rozważanej problematyki – to jest punkt, który właśnie odnosi się do wyjściowego obowiązku zawiadomienia przez inwestora organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, względnie o obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Oznacza to, że pozwolenie to nie zawiera elementu z art. 36 ust. 1 pkt 5 P.b. "o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55" P.b.
Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 59i P.b. jako że jest to przepis powołany przez Sąd pierwszej instancji jedynie w obszarze wskazań co do dalszego postępowania przez organy, co wiązało się z odrzuconym już wyżej jako nietrafne założeniem, że zachodzi potrzeba oddania inwestycji A.B. do użytkowania w trybie art. 55 P.b.
Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1. sentencji wyroku uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji powinien skontrolować decyzję i zweryfikować, czy spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji z art. 71a P.b. w ustalonym stanie faktycznym.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., a na zasądzone solidarnie od skarżących X. sp. z o.o. i A.B. na rzecz skarżącego kasacyjnie Inspektora Wojewódzkiego koszty złożyła się kwota uiszczonego przez organ wpisu od skargi kasacyjnej wynoszącego 250 zł (k. 85 akt sądowych) oraz wynagrodzenie radcy prawnego wynoszące 360 zł ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).
Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.