II OSK 1562/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczył skargi kasacyjnej wniesionej przez Miasto od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta w części dotyczącej definicji 'wysokości zabudowy' w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Rada Miasta przekroczyła swoje uprawnienia, definiując pojęcie 'wysokości zabudowy' w sposób sprzeczny z definicją 'wysokości budynku' zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd I instancji argumentował, że definicja ta była zbyt wąska, ograniczając się do budynków i nie obejmując innych obiektów budowlanych, a także że naruszała zasadę przyzwoitej legislacji. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, oddalił ją. Sąd zgodził się z tym, że gmina ma prawo i obowiązek określania maksymalnej wysokości zabudowy w planie miejscowym, ale podkreślił, że nie może tego robić w sposób sprzeczny z przepisami wyższego rzędu. NSA uznał, że choć uzasadnienie WSA było częściowo błędne, to samo rozstrzygnięcie było prawidłowe, ponieważ zaskarżona definicja wysokości zabudowy w planie miejscowym faktycznie wprowadzała odmienny sposób pomiaru niż przewidziany w przepisach techniczno-budowlanych, co stanowiło naruszenie prawa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalanie kompetencji gmin w zakresie planowania przestrzennego, zasady tworzenia aktów prawa miejscowego, zgodność planów miejscowych z przepisami wyższego rzędu, interpretacja pojęć 'wysokość zabudowy' i 'wysokość budynku'.
Dotyczy specyficznej sytuacji spornej definicji wysokości zabudowy w planie miejscowym i jej zgodności z przepisami technicznymi.
Zagadnienia prawne (3)
Czy gmina, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, może samodzielnie definiować pojęcie 'wysokości zabudowy' w sposób odmienny od definicji 'wysokości budynku' zawartej w przepisach wyższego rzędu (rozporządzeniu)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, gmina ma prawo i obowiązek określania maksymalnej wysokości zabudowy w planie miejscowym, ale nie może tego robić w sposób sprzeczny z przepisami wyższego rzędu ani modyfikować definicji ustawowych bez upoważnienia.
Uzasadnienie
NSA potwierdził, że gmina ma kompetencje do określania parametrów zabudowy, w tym maksymalnej wysokości. Jednakże, sposób jej zdefiniowania w planie miejscowym nie może być sprzeczny z przepisami rozporządzenia o warunkach technicznych, które służą przyporządkowaniu budynkom odpowiednich wymagań technicznych. Definicja w planie musi być zgodna z prawem wyższego rzędu.
Czy definicja 'wysokości zabudowy' w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, odwołująca się do 'naturalnej warstwicy terenu', jest zgodna z przepisami prawa budowlanego i zasadami techniki prawodawczej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli prowadzi do sprzeczności z przepisami wyższego rzędu lub uniemożliwia jednolite stosowanie przepisów techniczno-budowlanych.
Uzasadnienie
NSA uznał, że definicja wysokości zabudowy w planie miejscowym, która odmiennie mierzy wysokość niż przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych, jest niezgodna z prawem. Chociaż plan miejscowy ma na celu kształtowanie ładu przestrzennego, nie może naruszać przepisów wyższego rzędu ani wprowadzać zasad sprzecznych z prawem budowlanym.
Czy uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która zawiera definicję pojęcia 'wysokości zabudowy' niezgodną z przepisami wyższego rzędu, jest nieważna?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, taka uchwała jest nieważna w części naruszającej prawo.
Uzasadnienie
NSA potwierdził, że akt prawa miejscowego musi być zgodny z przepisami ustawowymi i rozporządzeniami. Definicja 'wysokości zabudowy' w planie miejscowym, która była sprzeczna z definicją 'wysokości budynku' w rozporządzeniu, stanowiła naruszenie prawa i uzasadniała stwierdzenie nieważności uchwały w tej części.
Przepisy (8)
Główne
u.p.z.p. art. 15 § ust. 2 pkt 6
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Pomocnicze
u.p.b. art. 35 § ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
u.p.b. art. 41 § ust. 1 i 2 pkt 2
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
rozp. war. techn. art. 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
Definicja 'wysokości budynku' służąca przyporządkowaniu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, nie wyklucza możliwości zdefiniowania w planie miejscowym pojęcia 'wysokości zabudowy' w sposób odmienny, ale musi być zgodna z prawem wyższego rzędu.
rozp. zas. techn. praw. art. 149
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie 'Zasad techniki prawodawczej'
rozp. zakres proj. planu art. 4 § pkt 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Konst. RP art. 94
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konst. RP art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Definicja 'wysokości zabudowy' w planie miejscowym była sprzeczna z przepisami wyższego rzędu (rozporządzeniem o warunkach technicznych) i naruszała zasady techniki prawodawczej. • Gmina nie może modyfikować definicji ustawowych ani wprowadzać przepisów sprzecznych z prawem wyższego rzędu w aktach prawa miejscowego.
Odrzucone argumenty
Argumentacja Miasta, że definicja wysokości zabudowy w planie miejscowym jest dopuszczalna i nie narusza prawa. • Argumentacja Miasta, że pojęcia 'wysokości budynku' i 'wysokości zabudowy' są odmienne i mogą być różnie definiowane.
Godne uwagi sformułowania
nie może pozostawać w oderwaniu od projektowania obiektów budowlanych i treści norm prawnych zawartych w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy Prawo budowlane. • Akt prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy musi być zatem uchwalony na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, a także uwzględniać przepisy powszechnie obowiązującego prawa. • Chociaż zakwestionowany przepis planu nie definiuje, co to jest wysokość budynku, to w istocie nakazuje w inny – sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa (przepisami rozporządzenia) – sposób mierzenia tej wysokości.
Skład orzekający
Maciej Dybowski
przewodniczący
Teresa Zyglewska
sprawozdawca
Andrzej Gliniecki
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalanie kompetencji gmin w zakresie planowania przestrzennego, zasady tworzenia aktów prawa miejscowego, zgodność planów miejscowych z przepisami wyższego rzędu, interpretacja pojęć 'wysokość zabudowy' i 'wysokość budynku'."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji spornej definicji wysokości zabudowy w planie miejscowym i jej zgodności z przepisami technicznymi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy fundamentalnej kwestii kompetencji organów samorządu terytorialnego w zakresie kształtowania przestrzeni oraz zgodności aktów prawa miejscowego z przepisami wyższego rzędu, co jest istotne dla prawników i urbanistów.
“Gmina nie może dowolnie definiować wysokości budynków w planach miejscowych – NSA wyjaśnia granice kompetencji.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.