II OSK 1552/24

II OSK 1552/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Jerzy Stankowski /przewodniczący/
Marzenna Linska - Wawrzon
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
III SAB/Wr 216/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-03-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 64 §  2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2024 r., sygn. akt III SAB/Wr 216/23 w sprawie ze skargi S. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu, sąd I instancji, sąd wojewódzki) wyrokiem z 7 marca 2024 r., sygn. akt III SAB/Wr 216/23, w wyniku rozpoznania skargi S. S. (dalej: cudzoziemiec, strona, skarżący, skarżący kasacyjnie) na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy – oddalił skargę w całości.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Cudzoziemiec – obywatel Ukrainy, wnioskiem z 20 września 2021 r. (wpływ do organu) wystąpił o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Pismem z 18 sierpnia 2022 r. skarżący wniósł o przyśpieszenie rozpoznania sprawy. W dniu 29 sierpnia 2022 r. organ wezwał skarżącego m.in. do osobistego stawiennictwa w Urzędzie oraz uzupełnienia wniosku o wskazane w wezwaniu informacje, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie strona otrzymała 6 września 2022 r. W dniu 26 września 2022 r. cudzoziemiec stawił się osobiście w Urzędzie, dostarczył m.in. korektę wniosku, wypełniony i czytelnie podpisany imieniem i nazwiskiem przez podmiot powierzający wykonywanie cudzoziemcowi pracy załącznik nr 1 oraz okazał ważny dokument podróży. Wojewoda, 19 grudnia 2022 r. poinformował o pozostawieniu podania bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braku formalnego przedmiotowego wniosku, w postaci nieuzupełnienia wniosku w części C.II, w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności. Cudzoziemiec, pismem z 4 stycznia 2023 r. wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku. Wyjaśnił, że nie istniały, ani nie istnieją dane, którymi można by wypełnić tabelę w części C.II wniosku. Jednocześnie załączył uzupełniony wniosek ww. części. Następnie, strona złożyła ponaglenie z 5 stycznia 2023 r. na niezałatwienie sprawy w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewoda, postanowieniem z 13 stycznia 2023 r., nr SOC-PCI.6151.1.14361.2021.MRZ odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych podania z 20 września 2021 r. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła zażalenie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) postanowieniem z 27 lutego 2023 r. nr DL.WIIPO.4100.2190.2023/DLes uznał ponaglenie za nieuzasadnione. W tym samym dniu, również postanowieniem nr DL.WIIPO.4100.2190.2023/DLes uchylił w całości postanowienie Wojewody z 13 stycznia 2023 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych podania. Cudzoziemiec wniósł do WSA we Wrocławiu skargę z 27 kwietnia 2023 r. na bezczynność Wojewody.
Zdaniem WSA we Wrocławiu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd wojewódzki wskazał, że obowiązkiem wnoszącego podanie, który chce aby jego wniosek wywołał skutek prawny, jest terminowe uzupełnianie braków podania i stosowanie się do wezwań organu. WSA we Wrocławiu stwierdził, że przedłożony przez skarżącego wniosek był dotknięty brakami, do uzupełnienia których organ wezwał pismem z 29 sierpnia 2022 r., które zostało prawidłowo doręczone. Zaznaczono, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku (w części C.II –tabela, poprzez wypełnienie wszystkich rubryk danymi lub z adnotacją np. "nie dotyczy", "brak" lub przekreślenie i zaparafowanie). W konsekwencji, Wojewoda prawidłowo zastosował art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) pozostawiając podanie bez rozpoznania - tym samym zdaniem sądu wojewódzkiego brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności.
Na zakończenie wyjaśniono, że wyrokiem WSA w Warszawie z 5 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1083/23 – sprawa wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest przedmiotem dalszego procedowania. Bowiem sąd ten uwzględnił skargę na postanowienie Szefa Urzędu w zakresie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Jednocześnie wskazał, że Szef Urzędu będzie zobowiązany do zweryfikowania ponownie sprawy w tym przedmiocie, uwzględniając przepisy obowiązujące w okresie, kiedy strona była wzywana do uzupełnienia braków wniosku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył cudzoziemiec, zaskarżając go w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezakwalifikowanie uzupełnionych przez pełnomocnika skarżącego "braków formalnych" wniosku z 4 stycznia 2023 r. jako kolejnego wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, co w konsekwencji doprowadziło WSA we Wrocławiu do pominięcia faktu, że wniosek ten nie został przez organ I instancji rozpoznany do dnia wydania zaskarżonego wyroku i do błędnej konkluzji, że Wojewoda nie dopuścił się wobec skarżącego bezczynności;
b) art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie do przypadku pozostawienia przez skarżącego nieuzupełnionych rubryk C.ll formularza wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podczas gdy nieuzupełnienie tych rubryk nie stanowiło braków formalnych w rozumieniu tego przepisu, a w konsekwencji przepis ten nie mógł zostać uznany za podstawę pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania, co z kolei doprowadziło WSA we Wrocławiu do błędnego wniosku, że pozostawienie wniosku skarżącego przez Wojewodę bez rozpoznania było uzasadnione, a tym samym, że Wojewoda nie dopuścił się wobec skarżącego bezczynności;
c) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że żądanie przez Wojewodę uzupełnienia wszystkich rubryk formularza wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę poprzez ich przekreślenie lub wpisanie "nie dotyczy", "brak" znajdowało podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, a co za tym idzie, że pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania przez organ I instancji było zasadne, a organ nie dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie;
d) art. 81a k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego tj. okoliczności związanych z wprowadzeniem skarżącego w błąd przez pracownika organu w dniu 26 września 2022 r. i w konsekwencji nieprzywrócenie skarżącemu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, co skutkuje odebraniem stronie uprawnienia wynikającego z ww. zezwolenia.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zarzut naruszenia art. 81a k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Zasada rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony (art. 81a § 1 k.p.a.) została postawiona w kontekście postępowania w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, złożonego w dniu 20 września 2021 r. Postępowanie to stanowi odrębne postępowanie od niniejszego postępowania sądowego w sprawie bezczynności organu, choć w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego i było przedmiotem oceny WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1083/23. Postępowanie jest w toku, zostało przesądzone, że taki wniosek organ ma obowiązek rozpatrzeć in merito. Kwestia ta zatem nie może być oceniana w niniejszym postępowaniu.
Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezakwalifikowanie uzupełnionych przez pełnomocnika skarżącego "braków formalnych" wniosku z 4 stycznia 2023 r. jako kolejnego wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych m.in. w pkt 1., tj. decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do WSA we Wrocławiu była bezczynność Wojewody w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy złożonego przez cudzoziemca w dniu 20 września 2021 r. Okoliczność ta wynika z uzasadnienia skargi na bezczynność wniesionej do sądu wojewódzkiego. Wynika z niego kwestionowanie pozostawienia wniosku bez rozpoznania pismem z 19 grudnia 2022 r. Każde pismo procesowe zawiera osnowę wniosku, a skarga dodatkowo określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ze skargi tej wynika, że skarżący kwestionował bezczynność organu w zakresie podania wniesionego jeszcze 20 września 2021 r., co bezspornie wynika z przytoczonych w skardze do WSA we Wrocławiu okoliczności faktycznych. Analizie zatem stanu bezczynności Wojewody podlegał okres od daty wniesienia wniosku z 20 września 2021 r. i taki zakres postępowania sądowego jest w pełni uzasadniony. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w tym przepisie, oznacza jedynie, że wojewódzki sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (vide wyrok NSA z 21 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2197/20). Jak natomiast wynika z akt, sąd wojewódzki zasadnie dokonał oceny bezczynności organu w ramach wniosku z 2021 r. co było w pełni uzasadnione treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP. Skarga do WSA we Wrocławiu została wniesiona w dniu 2 maja 2023 r. Została ona poprzedzona ponagleniem z 5 stycznia 2023 r., nakierowanym na bierne zachowanie Wojewody w związku z wnioskiem z 20 września 2021 r. i wykazaniem, że przy uzupełnianiu braków formalnych pierwotnego wniosku cudzoziemiec otrzymał wadliwe pouczenie ze strony urzędnika podczas osobistej wizyty w urzędzie wojewódzkim i tym samym złożony wniosek w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych (pismo z 29 sierpnia 2022 r.) ponownie nie zawierał wypełnionej rubryki C.II formularza. Dane wymagane w tej rubryce zostały dopiero wpisane przy złożeniu wniosku w styczniu 2023 r., czyli już po pozostawieniu wniosku z 20 września 2021 r. bez rozpoznania (pismo z 19 grudnia 2022 r.), które to pismo zostało doręczone cudzoziemcowi w dniu 28 grudnia 2022 r. Stawianie zatem zarzutu, że przedmiotem bezczynności winien być wniosek uzupełniony i złożony w styczniu 2023 r. nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych oraz przepisach prawa wyżej wskazanych.
Kluczowe w świetle zarzutów skargi kasacyjnej wymienionych w pkt b i c jest przesądzenie charakteru informacji zawartych w rubryce C.II wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, który to składany jest na stosownym formularzu. Skarżący kasacyjnie twierdzi bowiem, że dane te, tj. członkowie rodziny cudzoziemca zamieszkujący w RP nie stanowią braku formalnego wniosku, zwłaszcza, że nie występował, aby tym zezwoleniem objąć członka rodziny. W tym zakresie należy stwierdzić, że z wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy występuje każdy indywidualnie i nie ma znaczenia, czy jest małoletni lub pozostaje w związku małżeńskim. Skarżący nie mógł objąć tym wnioskiem innych osób, co wynika choćby z art. 105 ust. 3 u.o.c. regulującego sytuację, gdy wniosek składa małoletni, osoba ubezwłasnowolniona, czy też małoletni bez opieki. Twierdzenia zatem skargi kasacyjnej w tym zakresie należy ocenić jako niezrozumiałe.
Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Organ wystosował takie wezwanie (pismo z 29 sierpnia 2022 r.) i wezwał m.in. do uzupełnienia wniosku w części C.II formularza pouczając przy tym, że wszystkie rubryki powinny zostać wypełnione danymi lub adnotacją np. "nie dotyczy", "brak" lub przekreślone i zaparafowane. Mimo takiego dokładnego pouczenia złożony ponownie formularz, w wykonaniu wezwania do usunięcia braków formalnych, pozostawił pole C.II niewypełnione. W świetle zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że u.o.c. upoważniła właściwego ministra do wydania rozporządzenia określającego wzór formularza takiego wniosku. Wnioskodawca posłużył się formularzem zgodnym z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (Dz. U. z 2019 r. poz. 779). Rozporządzenie stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP) i zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie (art. 107 u.o.c.) oraz w celu jej wykonania. Wymóg podania danych członków rodziny wynika z podstawy ustawowej tj. art. 106 ust. 1 pkt 6 u.o.c. Mianowicie formularz ma zawierać imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwie i miejscu zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu. Kluczowe jest zatem, czy wymagane ustawowo informacje stanowią braki formalne, które cudzoziemiec ma obowiązek usunąć, aby wniosek został merytorycznie rozpatrzony. Zdaniem NSA wymienione w art. 106 ust. 1 u.o.c. (czyli także sporne dane członków rodziny – pkt 6) stanowią braki formalne. O tym zadecydowało brzmienie art. 106 ust. 2a i 2b u.o.c. Przy czym należy dopuścić sytuację polegającą na tym, że jeśli te informacje nie zostały zawarte w formularzu, ale wynikają z innego dokumentu, choćby odrębnego oświadczenia cudzoziemca i zostały złożone w zakreślonym terminie, należy potraktować, że braki te zostały uzupełnione. Tutaj taka sytuacja nie miała jednak miejsca.
Jak stanowi art. 106 ust. 2 u.o.c. składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku: 1) aktualne fotografie; 2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Przepis ten wymaga złożenia dokumentu podróży, aktualnych fotografii oraz innych (bez dokładnego określenia) dokumentów potwierdzających zasadność udzielenia zgody na pobyt czasowy. W tym ostatnim zakresie niewątpliwie chodzi o całą sferę dowodów na potwierdzenie, że cudzoziemiec spełnia warunki merytoryczne do uzyskania zgody. Z kolei stosownie do art. 106 ust. 2a u.o.c. jeżeli do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie zostały dołączone dokumenty, o których mowa w ust. 2, wojewoda wzywa cudzoziemca do ich przedłożenia w terminie nie krótszym niż 14 dni. Określając termin, wojewoda ocenia czas niezbędny do uzyskania przez cudzoziemca określonego dokumentu. Oznacza to, że ustawodawca trzy wymogi określone w art. 106 ust. 2 u.o.c. traktuje jako informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy o zezwolenie na pobyt czasowy i wydania decyzji merytorycznej, nie zaś braki formalne wniosku. Ustawodawca nie zawarł żadnego rygoru niezłożenia tych dokumentów w zakreślonym terminie, jak również ma obowiązek uwzględnić w wyznaczeniu tego terminu realność uzyskania żądanych informacji. Jednocześnie zgodnie z ust. 2b tego przepisu wezwanie, o którym mowa w ust. 2a, może nastąpić jednocześnie z wezwaniem do osobistego stawiennictwa na podstawie art. 105 ust. 2, wezwaniem do złożenia odcisków linii papilarnych lub wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. W tym przypadku termin wyznaczony przez wojewodę na podstawie ust. 2a nie może być krótszy od najdłuższego z terminów określonych w tych wezwaniach.
Łączne odczytanie ust. 2a i ust. 2b art. 106 u.o.c. prowadzi do wniosku, że sam ustawodawca odróżnił braki formalne wniosku od braków merytorycznych. Jako braki formalne traktuje osobiste stawienie i tym samym złożenie linii papilarnych oraz wypełnienie formularza danymi wymienionymi w art. 106 ust. 1 u.o.c. Dwa pierwsze obowiązki należy wywieść z art. 105 ust. 2 u.o.c. z określonym rygorem tamże wskazanym, natomiast dane wynikające z art. 106 ust. 1 u.o.c. należy połączyć z art. 64 § 2 k.p.a., tj. podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa. Takim przepisem prawa, który przewiduje określone wymagania dla wniosku jest ów art. 106 ust. 1 u.o.c. i k.p.a. przydaje tym wymogom rygor pozostawienia podania bez rozpoznania. Jednocześnie art. 106 ust. 2b u.o.c. umożliwia organowi, aby jednocześnie wezwał cudzoziemca do usunięcia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. oraz do braków merytorycznych określonych w art. 106 ust. 2 u.o.c., tj. ważnego dokumentu podróży, aktualnych fotografii oraz dokumentów niezbędnych do wykazania okoliczności uzasadniających udzielenie pobytu czasowego. Powyższe oznacza, że organ miał podstawy prawne, aby wezwać cudzoziemca do wypełnienia rubryki C.II pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Bezspornie rubryka ta nie została wypełniona żadnymi danymi, zarówno pozytywnymi, jak i negatywnymi. Z innych dokumentów te dane także nie wynikają. Dopiero ponowne złożenie wniosku w styczniu 2023 r. czyni zadość temu wymaganiu. Jednocześnie zasadnie sąd wojewódzki ocenił próbę wyjaśnienia, że urzędnik pomagający w wypełnieniu wniosku sugerował pozostawienie tej rubryki bez wypełnienia. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, nie ma narzędzi procesowych, aby przesłuchać owego urzędnika w charakterze świadka i ustalać stan faktyczny sprawy. Orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a z akt tych wynika, że skarżący został poinformowany w wezwaniu do usunięcia braków formalnych, w jaki sposób ma obowiązek wypełnić formularz - i nie uczynił zadość temu obowiązkowi.
Tym samym kontrola zasadności pozostawienia wniosku bez rozpoznania dokonana w nawiązaniu do uchwały 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 przez sąd wojewódzki, jest w pełni prawidłowa.
Zasady określone w art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. nie zostały naruszone w toku rozpoznawania skargi na bezczynność. Organ orzekał na podstawie przepisów prawa materialnego prawidłowo zinterpretowanych. Nie dopuścił się jednocześnie naruszenia zasady praworządności. Natomiast sąd wojewódzki przeprowadził prawidłową kontrolę czynności Wojewody.
Mając powyższe na uwadze, skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.
NSA orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.