II OSK 1526/13

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1855/12 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1855/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nałożył na skarżącego - [...], karę administracyjną w wys. 3 tysięcy euro, odpowiadającą w dniu wydania decyzji kwocie 13.380,00 (trzynastu tysięcy trzystu osiemdziesięciu) złotych. Jednocześnie wezwał skarżącego do zapłaty ww. kwoty w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, pod rygorem skierowania przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego. Organ ustalił bowiem, że skarżący będący przewoźnikiem wykonującym regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, przywiózł w dniu 24 sierpnia 2011 r. do odprawy na polskim przejściu granicznym w Korczowej (woj. podkarpackie) pasażerkę - małoletnią D. C., obywatelkę Ukrainy, która, udając się wraz ze swoją matką – I. N., na terytorium Republiki Francuskiej, zamierzała przekroczyć granicę RP. Pasażerka, w ocenie organu administracji, nie posiadała wymaganego zezwolenia do wjazdu i pobytu na terytorium Republiki Francuskiej. Organ uznał, że skarżący naruszył w ten sposób zakaz wynikający z treści przepisów art. 138 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r., nr 234, poz. 1694; dalej ustawa o cudzoziemcach). Decyzja została wydana na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w Korczowej, który po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w trybie art. 24a ustawy o cudzoziemcach, odmówił pasażerce wjazdu na terytorium RP uznając, że pasażerka nie posiada ważnej wizy. W rozstrzygnięciu organ I instancji powołał się na fakt wydania przez Komendanta Placówki Straży Granicznej ww. decyzji o odmowie wjazdu oraz przywołał treść zeznań I. N., złożonych przez nią w postępowaniu toczącym się przed Komendantem Placówki Straży Granicznej w Korczowej. I. N., pouczona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy tj. czyn z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm.), zeznała że córka nie miała żadnego dokumentu, na podstawie którego mogłaby przekroczyć granicę RP (s. 4 decyzji). W dniu 18 listopada 2011 r. skarżący wniósł do organu I instancji pismo, w którym - odnosząc się do faktu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie – oświadczył, że nieodpowiednim dokumentem do przejazdu przez terytorium RP okazał się dokument na prawo stałego pobytu w kraju członkowskim układu w Schengen, w którym niezawarte są dane o terminie jego obowiązywania.

Od decyzji organu I instancji, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, odwołał się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, działając w oparciu o przepisy art. 138 ust. 1 i ust. 3 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisy art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej K.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze na decyzję organu II instancji do wojewódzkiego sądu administracyjnego, pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę decyzji organu II instancji i odstąpienie od ukarania skarżącego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił organowi odwoławczemu obrazę przepisów art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku udzielania skarżącemu właściwych pouczeń i informacji skutkujące pozbawieniem skarżącego możliwości obrony jego interesu prawnego oraz brak należytego rozpoznania sprawy, w szczególności – zaniechanie przez organ odwoławczy ustalenia rodzaju dokumentu D. C., wzmiankowanego w oświadczeniu skarżącego złożonym w postępowaniu administracyjnym w dniu 18 listopada 2011 r. Zarzuty dotyczyły również obrazy przez organ odwoławczy przepisów art. 135 ust. 1 i 135 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez bezpodstawne uznanie, jakoby skarżący nie dochował należytej staranności wymaganej od przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, przy świadczonych przez nich usługach. Pełnomocnik skarżącego wniósł ponadto o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań matki pasażerki, zeznań dyrektora strony skarżącej oraz zeznań funkcjonariusza Straży Granicznej, który w ramach wykonywanych przez siebie czynności służbowych w dniu 24 sierpnia 2011 r. dokonywał na przejściu granicznym kontroli dokumentów D. C.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że wobec bezsporności faktu przywiezienia pasażerki do odprawy granicznej przez skarżącego, organ administracji, po ustaleniu, iż skarżący naruszył zakaz, o którym mowa w przepisach art. 138 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zobowiązany był, na podstawie przepisu art. 139 ust. 3 tej ustawy, do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej w wysokości stanowiącej równowartość kwoty od 3 do 5 tysięcy euro.

Sąd I instancji odnosząc się zaś do faktu wywiązania się przez skarżącego z obowiązku, o którym mowa w przepisach art. 135 ustawy o cudzoziemcach, nie miał wątpliwości, że prawidłowa kwalifikacja odcisku pieczęci, pozbawionego jakichkolwiek danych identyfikujących osobę, który znajdował się w dokumencie podróży pasażerki i odróżnienie go od wizy, nie przekraczały możliwości skarżącego - przewoźnika wykonującego regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Tym samym postawiony przez organ odwoławczy zarzut niedochowania przez skarżącego należytej staranności przy wykonywaniu nałożonych na niego obowiązków w zakresie uprzedniej kontroli posiadanych przez pasażerkę dokumentów, należało uznać za całkowicie uprawniony.

W ocenie sądu I instancji, zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy należy uznać za wystarczający dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wykazania, że skarżący złamał zakaz wyrażony w przepisach art. 138 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o cudzoziemcach i przywiózł do odprawy granicznej pasażerkę, która nie posiadała wymaganego zezwolenia na przekroczenie granicy, a ocenę tego materiału za prawidłową. Wobec powyższego, decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej należało, zdaniem tegoż sądu, utrzymać w mocy, co też słusznie uczynił organ odwoławczy. Nie zaistniała przy tym potrzeba podejmowania przez organ II instancji jakichkolwiek dalszych czynności administracyjnych. Brak było zatem, w ocenie składu orzekającego WSA, podstaw dla uwzględnienia zarzutów odwołania wniesionego przez pełnomocnika skarżącego, powtórzonych następnie w skardze.

Co się zaś tyczyło zarzutu niezapewnienia skarżącemu gwarancji procesowych, w ocenie sądu I instancji nie był on zasadny. Jak bowiem wynika z treści pism organu I instancji oraz ww. pisma skarżącego złożonego w dniu 18 listopada 2011 r. (k-16 i n. akt adm.), skarżącemu zapewniono udział w postępowaniu administracyjnym zanim zapadła decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r., udzielając mu wymaganych informacji i pouczeń. Jak ustalono, taki udział zapewniono skarżącemu również w postępowaniu odwoławczym, gdzie skarżący działał przez pełnomocnika.

Skargą kasacyjną [...], reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła w całości ww. orzeczenie i sądowi I instancji zarzuciła:

Naruszenie art. 9 i 10 K.p.a. w zw. z art. 10 ustawy o cudzoziemcach poprzez zaniechanie wyjaśnienia czy skarżący rozumiał dostatecznie dobrze skutki przedsiębranych przez organy wobec niego czynności, oraz czy został pouczony o

prawie do otrzymania informacji o zasadach i trybie postępowań, przysługujących mu prawach i ciążących obowiązkach w języku dla niego zrozumiałym.

Naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieuzasadnione wykluczenie faktu posiadania przez D. C. (w skardze kasacyjnej oczywiście omyłkowo podano nazwisko "C.") "zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie", jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem" mimo, iż prawdopodobieństwo posiadania takiego dokumentu zostało w postępowaniu wykazane,

III. Naruszenie art. 17 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuzasadnione pominięcie analizy faktu wyjazdu z matką i do ojczyma D. C., co

wprost wykluczyło możliwość ustalenia czy w sprawie zaistniała możliwość wystąpienia instytucji zaproszenia,

IV. Naruszenie art. 135 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, że czynności jakie przeprowadził wobec D. C. przedstawiciel [...] są niewystarczające i świadczą o nienależytej staranności mimo wykazania przez mocodawcę iż spełnił on wszelkie możliwe i akceptowane w trakcie wcześniejszych przejazdów przez władze polskie czynności kontrolne w tym zakresie (pismo z dnia 18 listopada 2011 r. z wyjaśnieniami); organ postępowania nie wskazał żadnych konkretnych obowiązków dodatkowych jakie miałyby w tym zakresie obciążać Stronę, zaś ustawa nie przewiduje żadnych szczegółowych czynności jakie miałyby być przeprowadzone celem wywiązania się z tego obowiązku,

Naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez nieuzasadnione i niewyjaśnione pominięcie stanowisk strony postępowania [...] wobec oświadczeń składanych przez stronę,

Naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim wskazanych wyżej w zarzutach niniejszej skargi.

Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że stwierdzone zostały liczne naruszenia przez przewoźnika przepisów ustawy o cudzoziemcach. Niezasadność wyroku skarżący wykazał w części wstępnej skargi. Elementarnym, lecz nie wyłącznym zarzutem jest ograniczenie prawa skarżącego do należytego rozpoznania jego praw w postępowaniu. Przejawiało się to m. in. fragmentarycznym i subiektywnym prowadzeniem postępowania dowodowego oraz wyciągnięciem błędnych wniosków.

W obszernej odpowiedzi Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, podkreślając, że nie ma jakichkolwiek podstaw do kwestionowania przyjętego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego. W konsekwencji nie mogło być mowy o tym, że należało przyjąć inną ocenę prawną, tj., że małoletnia D. C. w dniu 24 sierpnia 2011 r. przy odprawie granicznej miała uprawnienia wjazdowe, które wywodziła z okazywanych dokumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie dopatrzono się.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2012 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z [...] stycznia 2012 r. nr [...], nakładającą na skarżącego - [...], karę administracyjną w wysokości 3 tysięcy euro, odpowiadającą w dniu wydania decyzji kwocie 13.380,00 zł za przywiezienie w dniu 24 sierpnia 2011 r. do odprawy na polskim przejściu granicznym w Korczowej (woj. podkarpackie) pasażerki - małoletniej D. C., obywatelki Ukrainy, która nie posiadała wymaganego zezwolenia do wjazdu i pobytu na terytorium Republiki Francuskiej, do którego to państwa przewoźnik wykonywał usługę transportową.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołany w podstawach skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. nie jest zasadny.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie są stosowane przepisy K.p.a., a zatem z tego powodu sąd administracyjny nie mógł również ich naruszyć. Mieć jednak należy na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1), a sprowadzający się do stanowiska, że w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez sąd I instancji. A zatem zarzuty naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. należy potraktować jako zarzut polegający na niestwierdzeniu przez WSA w Warszawie naruszenia przez organ administracji przepisów procedury administracyjnej, które to naruszenie uzasadniało - w myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa - uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r.

Przepis art. 77 § 1 K.p.a. odnosi się do obowiązku organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który to obowiązek, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie został zrealizowany prawidłowo. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy orzekające w przedmiotowej sprawie zebrały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, a ustalony na jego podstawie stan faktyczny sprawy pozwalał na dokonanie oceny spełnienia się w niniejszej sprawie przesłanki z art. 138 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Przede wszystkim na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego możliwe było wykazanie, że skarżący złamał zakaz wyrażony w przepisach art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy o cudzoziemcach i przywiózł do odprawy granicznej pasażerkę, która nie posiadała wymaganego zezwolenia na przekroczenie granicy. Wszystkie powyższe okoliczności sprawy były znane organom, zatem nieuzasadniony jest zarzut niewyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności pozwalających na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.

Za chybiony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 9 i 10 K.p.a. w zw. z art. 10 ustawy o cudzoziemcach. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 K.p.a. nie został prawidłowo sformułowany, autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że cyt. przepis składa się z trzech paragrafów. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Niezależnie od wymogu sporządzenia jej przez fachowego pełnomocnika, musi ona odpowiadać wymogom określonym w przepisach Ppsa, jednym z elementów skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych (art. 176 Ppsa). W judykaturze nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd II instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Naczelny Sąd Administracyjny nie może prawidłowo rozpoznać zarzutów, które zostały wadliwie skonstruowane, skoro w skardze kasacyjnej nie nawiązano w żaden sposób do treści przepisu, który miał być naruszony zaskarżonym wyrokiem, jak również nie wskazano precyzyjnie, której jednostki systematycznej przepisu, który miał być naruszony, zarzut dotyczy.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela stanowisko sądu I instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut naruszenia art. 9 statuującego zasadę obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej nie jest usprawiedliwiony. Zasadnie WSA w Warszawie wykazał w motywach zaskarżonego wyroku, że z treści pism organu I instancji oraz pisma skarżącego złożonego w dniu 18 listopada 2011 r. (k-16 i n. akt adm.), skarżącemu zapewniono udział w postępowaniu administracyjnym zanim zapadła decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie, udzielając mu wymaganych informacji i pouczeń. Jak ustalono, taki udział zapewniono skarżącemu również w postępowaniu odwoławczym, gdzie skarżący działał przez pełnomocnika. Co zaś tyczy się zarzutowi kierowania korespondencji do skarżącego w języku polskim, zamiast ukraińskim, wskazać należy na przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), który stanowi, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Czynności urzędowe, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim, to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym również analizowanie materiału dowodowego. Wprawdzie powołany w skardze kasacyjnej art. 10 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji organu I i II instancji stanowi o konieczności pouczania cudzoziemców w języku dla nich zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących im prawach i ciążących obowiązkach, jednakże pośród spraw wskazanych w powołanym przepisie, w których istnieje taki szczególny obowiązek organów administracji w zakresie informowania strony w języku dla niej zrozumiałym, nie ma sprawy o nałożenie na przewoźnika kary administracyjnej.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem. Należy podnieść, że dla przekroczenia granicy w dniu 24 sierpnia 2011 r. małoletnia musiałaby posiadać ważny dokument podróży z wizą, bowiem jako obywatelka ukraińska, podlega ona reżimowi ruchu wizowego, lub musiałaby posiadać ważny dokument pobytowy, wskazujący na istnienie tytułu pobytowego w Republice Francuskiej. Tymczasem, żaden z tych wymogów nie został spełniony, a zatem sąd I instancji trafnie uznał za właściwe ustalenia faktyczne organów administracji obu instancji co do braku posiadania dokumentu, z którego małoletnia obywatelka Ukrainy D. C. mogłaby w dniu 24 sierpnia 2011 r. wywodzić swoje uprawnienie wjazdowe do przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Zarzut naruszenia przepisu art. 17 ustawy o cudzoziemcach nie został w prawidłowy sposób sformułowany. Cyt. przepis składa się z kilku ustępów, w skardze kasacyjnej nie wskazano, której jednostki systematycznej dotyczy ten zarzut. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że dla uznania, iż doszło do naruszenia omawianego przepisu prawa nie jest wystarczające samo twierdzenie autora skargi kasacyjnej wskazujące na to, że niezasadnie pominięto "analizy faktu wyjazdu z matką i do ojczyma D. C.". Nie jest możliwe, w sytuacji związania przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutami skargi kasacyjnej, domyślania się intencji strony, gdy sformułowano taki zarzut w sposób uniemożliwiający kontrolę kwestionowanego orzeczenia w tym aspekcie.

Ponadto należy podkreślić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 Ppsa. Niewątpliwie sąd I instancji przedstawił opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed prowadzącymi je organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku wskazując, z jakich przyczyn prawnych skarga została oddalona. W szczególności należy stwierdzić, że zasadnie sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących nałożenia kary administracyjnej.

Odnosząc się zaś do zarzutu domniemanego naruszenia art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, mającego polegać na błędnym przyjęciu, że przewoźnik nie wykonał ciążących na nim na podstawie tych przepisów obowiązków, stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony, ponieważ sąd I instancji zasadnie uznał, że prawidłowa kwalifikacja odcisku pieczęci, pozbawionego jakichkolwiek danych identyfikujących osobę, który znajdował się w dokumencie podróży pasażerki – D. C., i odróżnienie go od wizy, nie przekraczało możliwości skarżącego – przewoźnika wykonującego regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, a tym samym świadczyło o niedochowaniu należytej staranności przy wykonywaniu nałożonych na skarżącego obowiązków w zakresie uprzedniej kontroli posiadanych przez pasażerkę dokumentów. Zgodnie z cyt. art. 135 ustawy o cudzoziemcach "Przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane" (ust. 1), "Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego" (ust. 2). Skarżący, jako podmiot mający profesjonalnie trudnić się czynnościami w międzynarodowym transporcie drogowym jest zobowiązany zatem podjąć działania dla upewnienia się, że "cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane". Trafnie orzekające w sprawie organy, a w ślad za nimi sąd wojewódzki przyjęły, że skarżący kasacyjnie nie podjął takich działań.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. W podstawie skargi kasacyjnej i w uzasadnieniu nie sprecyzowano, na czym miało polegać naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Niezależnie od braku wskazania przez stronę skarżącą konkretnych przejawów naruszenia zasady określonej w art. 8 K.p.a., warto zauważyć, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie przez organ prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984/2/117). Z akt sprawy i uzasadnień obu decyzji wynika, że wymogi ciążące na organie z mocy art. 8 K.p.a. zostały dochowane.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji.