II OSK 1460/23

II OSK 1460/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II SA/Gd 573/22 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2023-01-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 573/22 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 maja 2022 r., nr SKO Gd/7194/21 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 573/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA w Gdańsku, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi M. K. (dalej: inwestor, skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: Kolegium, organ) z 16 maja 2022 r. nr SKO Gd/7194/21 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy – oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 3 sierpnia 2021 r. inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji demontażu pojazdów oraz punktu zbierania złomu metali na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].
Prezydent Miasta Gdańska (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji) decyzją z 29 listopada 2021 r. nr WUiA.VI.6730.236-4.2021.KW.289700 na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Prezydent stwierdził, że inwestycja nie kontynuuje parametrów zabudowy dotyczących wysokości oraz funkcji występujących w obszarze analizowanym. Wyjaśniono, że funkcja usługowa uciążliwa, tj. stacja demontażu pojazdów ani punkt zbierania złomu metali nie występują w analizowanym obszarze.
Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano m.in., że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia nie oznacza, że spełnia ono warunki określone w u.p.z.p. Podano, że postępowanie wykazało brak spełnienia przesłanek do ustalenia dla wnioskowanej inwestycji warunków zabudowy.
WSA w Gdańsku, we wskazanym na wstępie wyroku z 11 stycznia 2023 r. nie uwzględnił skargi. W ocenie sądu wojewódzkiego, analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., została wykonana w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, obejmującym działki zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, a jej wyniki zostały odzwierciedlone na prawidłowo sporządzonym załączniku graficznym do analizy dając właściwą bazę do sporządzenia miarodajnego załącznika graficznego do decyzji. Podano, że główną funkcją obszaru analizowanego jest funkcja mieszkaniowa i usługowa o charakterze nieuciążliwym, natomiast planowana zabudowa polegająca na budowie stacji demontażu pojazdów oraz punktu zbierania złomu metali stanowi funkcję usługową uciążliwą (co potwierdza wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach). Dalej, że w obszarze analizowanym nie występują usługi o charakterze uciążliwym.
Zdaniem sądu pierwszej instancji, wprowadzenie na terenie zabudowy mieszkaniowej i usługowej nieuciążliwej, zabudowy usługowej uciążliwej w postaci stacji demontażu pojazdów i punktu zbierania złomu metali, nie stanowi ani kontynuacji funkcji ani uzupełnienia zastanej funkcji. Wyjaśniono, że w sytuacji, gdy żadna z nieruchomości w obszarze analizowanym nie jest zabudowana obiektami o funkcji usługowej uciążliwej to dopuszczenie tego rodzaju zabudowy na działce inwestora stanowiłoby wprowadzenie na ten obszar zupełnie nowej i nie występującej dotąd na nim funkcji. Podano, że planowana zabudowa usługowa związana z prowadzeniem działalności uciążliwej stoi w sprzeczności z dotychczasowym zagospodarowaniem nieruchomości położonych w obszarze analizowanym i jako taka nie może być uznana za spełniającą przesłankę kontynuacji funkcji. Będzie ona bowiem uciążliwa dla dominującej w obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowo-usługowej, a w przypadku jej zrealizowania umożliwi - właśnie na zasadzie dobrego sąsiedztwa - zagospodarowanie na potrzeby działalności usługowej kolejnych działek położonych w obszarze analizowanym i co za tym idzie - może prowadzić do zupełnego przekształcenia istniejącego ładu przestrzennego na tym obszarze.
Następnie wskazano, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor wskazał, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej będzie wynosić 11 m. Wyjaśniono, że wskaźnik ten przekracza wartość średnią w analizowanym obszarze o 1,65 m, która wynosi 9,35 m. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu, że organy błędnie podały wysokość 11 m zamiast max. 9,35 m zwrócono uwagę, że to sam inwestor wskazał taką wysokość we wniosku z 3 sierpnia 2021 r., a organ był tym wnioskiem związany. Tym samym, nie może być mowy o "błędzie drukarskim w tekście", jak sugerowano w skardze.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył inwestor, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:
1.1. przepisów art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez:
1.1.1. - błędne przyjęcie, że brak było przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy i w konsekwencji nastąpiła odmowa ustalenia skarżącemu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji;
1.1.2. - błędne przyjęcie, że planowana inwestycja jest sprzeczna z zasadą dobrego sąsiedztwa, określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., chociaż działki położone w obrębie [...] przy ul. [...] miały i mają charakter usługowo-przemysłowy - obszar analizowany znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie uciążliwym, między innymi w bezpośrednim sąsiedztwie głównej trakcji kolejowej, drogi krajowej nr [...] oraz znajduje się on na terenie depresyjnym;
1.2. przepisów § 3 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588; dalej: rozporządzenie) poprzez:
1.2.1. - błędną interpretację analizy obszaru analizowanego, wyznaczonego wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy poprzez błędne przyjęcie, że w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa o funkcji: stacja demontażu pojazdów ani też punkt zbierania złomu metali i w konsekwencji nie można określić wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, co stanowiło podstawę do błędnego przyjęcia, że planowana zabudowa stanowi funkcję usługową uciążliwą;
1.2.2. - nieuwzględnienia faktu, iż dla działki sąsiedniej nr [...] obręb [...], należącej również do skarżącego, została wydana przez Prezydenta decyzja o warunkach zabudowy nr WUAiOZ-6730.295-6.2013-DF.234851 dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie hali garażowej z przeznaczeniem na warsztat mechaniki pojazdowej z 4 stanowiskami naprawczymi, kotłownią i zapleczem socjalno-biurowym oraz niezbędną infrastrukturą dla potrzeb projektowanej inwestycji do wysokości 10 metrów;
1.2.3. - nieuwzględnienia decyzji Kolegium z 2 kwietnia 2020 r. nr SKO Gd/6349/19 utrzymującej w mocy decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach z 29 listopada 2019 r. nr WŚ_I.662.l.75D.2018.HŚ) dla realizacji przedsięwzięcia pn.: Stacja demontażu pojazdów oraz punkt zbierania złomu metali na działce nr [...] w [...] przy ul. [...];
1.2.4. - nieuwzględnienie wniosku o sprostowanie i uznanie za omyłkowe podanie przez skarżącego wysokości 11 metrów zamiast maksymalnie 9,35 metra, chociaż w istocie taka wysokość 9,35 metra miałaby zastosowanie;
2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
2.1. zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) polegającym na niewyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu działań mających na celu jego zebranie oraz dowolnej, nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego i nie podjęcia działań w celu obiektywnej i wszechstronnej jego oceny. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego oraz pominął i nie uwzględnił istotnych dla obiektywnego rozstrzygnięcia wyjaśnień oraz materiału dowodowego w postaci:
2.1.1. decyzji Kolegium z 2 kwietnia 2020 r. nr SKO Gd/6349/19 utrzymującej w mocy decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań z 29 listopada 2019 r. nr WŚ_I.662.l.75D.2018.HŚ) dla realizacji przedsięwzięcia pn.: Stacja demontażu pojazdów oraz punkt zbierania złomu metali na działce nr [...] w [...] przy ul. [...];
2.1.2. postanowienia WSA w Gdańsku z 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 508/20 o odrzuceniu skargi Spółki [...];
2.1.3. decyzji Prezydenta WŚ.I.6220.I.75D.2018.HŚ o środowiskowych uwarunkowaniach z 29 listopada 2019 r.;
2.2. skarżący podkreśla, iż pominięcie powyższego materiału dowodowego i nie odniesienie się do niego w całości miało niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Ponadto, wskazując na wyżej wymienione, a nieuwzględnione dokumenty skarżący podkreśla, że w tej sprawie została już wydana dla skarżącego pozytywna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a następnie została wydana decyzja negatywna - obecnie podlegająca zaskarżeniu (dwie przeciwstawne decyzje). Taka sytuacja powoduje brak zaufania do organu administracji publicznej, co w sposób rażący narusza zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a.;
2.3. ponadto powyższe orzeczenie sądu jest niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w treści art. 7 k.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
2.4. również należy wskazać na naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych, która dotyczy także postanowień podejmowanych przez organ w trakcie postępowania;
2.5. naruszenie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez błędne oddalenie skargi i uznanie, że zachodzą podstawy do odmowy ustalenia skarżącemu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy materiał dowodowy i właściwe zastosowanie przepisów materialnych wskazywało na uchylenie zaskarżonej decyzji;
2.6. naruszenie art. 134 § 1, art. 135 i art 151 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, pomimo dowodów uzasadniających ustalenie warunków zabudowy dla powyższej inwestycji.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i decyzji Kolegium; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Kluczowym zagadnieniem jest weryfikacja odmowy zastosowania przez Prezydenta oraz SKO normy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tzw. zasady dobrego sąsiedztwa) ze względu na rodzaj przewidzianej przez stronę inwestycji, tj. stacji demontażu pojazdów oraz punktu zbierania złomu metali.
Jak stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków, w tym: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sporna i jednocześnie decydująca o pozostałych uwarunkowaniach jest tutaj funkcja planowanej zabudowy, która zdaniem organów i sądu wojewódzkiego nie spełnia warunku kontynuacji istniejącej w obszarze analizowanym funkcji usługowej.
Zgodnie § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Stwierdzone w obszarze analizowanym funkcje usługowe to produkcyjno-usługowa oraz usługowa nieuciążliwa. Poza tym znajduje się tam zabudowa mieszkaniowa. Jak wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) jeśli chodzi o rodzaj zabudowy to takową jest m.in. zabudowa usługowa. W przepisach u.p.z.p. oraz wykonawczych brak definicji zabudowy usługowej. Ustalając znaczenie pojęcia "usług" w przypadku, gdy brak jest definicji legalnej na potrzeby zagospodarowania przestrzennego celowe jest odwołanie do słownikowego znaczenia tego pojęcia. W Encyklopedii PWN usługi określono jako ekonomiczną działalność gospodarczą, która nie polega na wytwarzaniu dóbr materialnych, ale ma charakter świadczeń osób fizycznych i prawnych na rzecz innych osób – vide wyrok NSA z 9 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1564/18. Dalej – przepisy w/w nie różnicują usług uciążliwych i nieuciążliwych, choć takie określenie usług jest stosowane choćby w tworzeniu norm planu miejscowego. Niewątpliwie jednak funkcja usługowa nie ma charakteru jednolitego, gdyż w zależności od rodzaju usług świadczonych, może mieć zróżnicowany zakres oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Spór zatem sprowadza się do tego, czy projektowana stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz punkt zbierania złomu stanowi kontynuację zabudowy usługowej występującej w obszarze analizowanym. Jako pomocniczy argument może posłużyć ten z zakresu ochrony środowiska, bowiem stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Odziaływanie tej usługi znacząco oddziałuje na środowisko. Analiza decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji wskazuje, że przedsięwzięcie generuje szereg odpadów niebezpiecznych, co może bezpośrednio oddziaływać na sąsiednie nieruchomości. Takiej cechy natomiast nie ma zabudowa mieszkaniowa oraz usługi nieuciążliwe.
W tym miejscu należy podkreślić, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku powielania występującej w obszarze funkcji zabudowy, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyroki NSA z: 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 2563/18, 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1572/19).
Aby odpowiedzieć, czy proponowana zabudowa kontynuuje zabudowę zastaną, należy uwzględnić charakter zabudowy już istniejącej. A występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa, jak i usługowa, ale jednak o różnej skali oddziaływania na środowisko (usługi nieuciążliwe). Tym samym pogodzenie występującej funkcji usługowej z planowaną przez skarżącego nie jest możliwe. Należy bowiem zauważyć, że u.p.z.p. przewiduje ograniczenia w wykonywaniu prawa własności. Takim przepisem jest art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało ukształtowane względnie spójne stanowisko, zgodnie z którym kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu powielania funkcji identycznej, to jednak uzupełnienie to nie może wchodzić w kolizję z funkcjami istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym (por. m.in. wyroki NSA z: 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 586/11; 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 243/19 oraz 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1114/20). W obszarze występuje co prawda zabudowa usługowa, ale o zupełnie innym charakterze niż ta proponowana. Oznacza to, że skarżący może wnioskować o zabudowę usługową, niemniej o charakterze nieuciążliwym.
W kontekście zarzutu skargi kasacyjnej należy wspomnieć, że skarżący na działce sąsiadującej z terenem inwestycji uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie hali z przeznaczeniem pod warsztat mechaniki pojazdowej z czterema stanowiskami naprawczymi, kotłownią i zapleczem socjalno-biurowym. Nie jest to jednak przedsięwzięcie, które zalicza się do zawsze znacząco mogących oddziaływać na środowisko. Jest to bowiem funkcja uzupełniająca dla występującej zabudowy mieszkaniowej, która poprawia codzienne funkcjonowanie mieszkańców, zapewniając usługę naprawy pojazdów samochodowych. Funkcji zaś takiej nie ma stacja demontażu pojazdów, czy zbierania złomu metali, o zasięgu wykraczającym poza zwykłe potrzeby mieszkańców okolicy.
Wykluczenie kontynuacji zabudowy i tym samym ziszczenie się przesłanki do odmowy ustalenia warunków zabudowy czyni bez znaczenia kwestie związane z cechami planowanej zabudowy i jej parametrami. Niezależnie bowiem od tego, czy uwzględniono by korektę wysokości zabudowy (zamiast 11 m przyjęcie 9,35 m), ewentualne naruszenie § 7 ust. 1 rozporządzenia pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Zabudowa ta bowiem nie może powstać ze względu na brak spełnienia warunku kontynuacji funkcji.
Odnośnie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, dalej: u.o.ś.), decyzję taką wydaje się przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że warunkiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest przedłożenie takiej decyzji - jest ona dołączana do wniosku m.in. o ustalenie warunków zabudowy (art. 72 ust. 3 u.o.ś), w wypadku gdy jest wymagana. Jednakże uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest równoznaczne z uzyskaniem uwzględniającej wniosek inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta określa środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia. Z istoty postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej wynika konieczność rozpoznania wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określenie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a następnie warunków likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń (por. wyrok NSA z 11 września 2025 r. sygn. akt II OSK 432/25). Elementy decyzji środowiskowej definiuje art. 82 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. Analiza w/w przepisu pozwala na stwierdzenie, że przedmiotem ochrony jest środowisko w rozumieniu ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami – art. 3 pkt 39 tej ustawy). Natomiast przedmiotem ochrony oraz regulacji prawnych wedle u.p.z.p. jest ład przestrzenny rozumiany jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ochrona środowiska jest immanentną częścią procesu inwestycyjnego, ale reguluje odrębne zagadnienia i jako taka nie może ostatecznie determinować innej dziedziny, jaką jest planowanie przestrzenne. Prawdą jest, że nieuzyskanie decyzji środowiskowej, jeśli jest wymagana, uniemożliwia wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy, ale uzyskanie decyzji środowiskowej nie jest równoznaczne z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Organ planistyczny kieruje się zupełnie innymi kryteriami niż organ środowiskowy. Oznacza to, że wydanie decyzji Kolegium z 2 kwietnia 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach z 29 listopada 2019 r. dla realizacji przedsięwzięcia pn.: Stacja demontażu pojazdów oraz punkt zbierania złomu metali na działce nr [...] w [...] przy ul. [...], nie jest równoznaczne z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.
W konsekwencji prawidłowo sąd wojewódzki zastosował art. 151 p.p.s.a. nie dopatrując się zarówno naruszenia przepisów procesowych (w tym art. 7 k.p.a.), jak i prawa materialnego.
Z tych wszystkich względów NSA skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.