II OSK 1412/05

II OSK 1412/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /sprawozdawca/
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Halina Kuśmirek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1414/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-09-07
II OZ 171/05 - Postanowienie NSA z 2005-05-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (Spr.) Sędzia NSA Halina Kuśmirek Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1414/04 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2005 r. VII SA/Wa 1414/04 oddalił skargę J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lipca 2004 r. następnie utrzymanej w mocy, na skutek rozpatrzenia odwołania J. S., decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r., odmowa wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w O. z dnia 2 lutego 1990 r. miała miejsce z powodu uchybienia przez skarżącego terminu wynikającego z art. 148 kpa.
Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 6 grudnia 2002 r., tymczasem J. S. dowiedział się o wydaniu ww. decyzji z dnia [...] lutego 1990 r. w styczniu 1996 r., czego dowodem jest uczestnictwo skarżącego na prawach strony w postępowaniu dotyczącym nakazania Prezesowi Spółdzielni Mieszkaniowej doprowadzenia segmentu w zabudowie szeregowej do stanu zgodnego z prawem. W tym stanie faktycznym J. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego z naruszeniem ustawowego terminu z art. 148 kpa, nie wnosząc jednocześnie o przywrócenie tego terminu. W związku z powyższym, nie mogły być rozpatrzone zarzuty merytoryczne skarżącego sformułowane w stosunku do decyzji z dnia 2 lutego 1990 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r., J. S. wyraża pogląd, iż rozpatrywanie tej sprawy jest przedwczesne gdyż w dniu 15 kwietnia 2004 r. złożył wniosek do Wojewody o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 1990 r. Orzekanie w sprawie wznowienia postępowania może być w tej sytuacji bezprzedmiotowe. Skarżący podnosi również, że w sprawie decyzji z dnia [...] lutego 1990 r. złożył skargę do Prezydenta m. O., która nie została właściwie rozpatrzona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę wyrokiem z dnia 7 września 2005 r., uznał ją za nieuzasadnioną a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy zasadnie przyjęły w świetle materiału dowodowego, że J. S. o decyzji z dnia [...] lutego 1990 r. dowiedział się w 1996 r., bowiem decyzja Prezydenta m. O. z dnia 9 stycznia 1996 r. przesłana została mu do wiadomości podobnie jak i decyzja Wojewody Olsztyńskiego z dnia 4 kwietnia 1996 r. Brak dokumentów związanych z wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 1990 r. był zaś znany skarżącemu już w kwietniu 2002 r. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania został złożony 6 grudnia 2002 r. Bez wątpienia więc skarżący uchybił terminowi określonemu w art. 148 kpa.
Pełnomocnik J. S. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2005 r., zarzucając naruszenie przepisów art. 6, 7, 9, 77, 80, 145 § 2 i § 3 oraz art. 235 kpa, wnosi o jego zmianę lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zdaniem pełnomocnika, organy powinny sprawdzić, czy obszerna korespondencja skarżącego z Wojewodą i Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego (prowadzona przed 6 grudnia 2002 r.) w sprawie nieprawidłowości decyzji z dnia [...] lutego 1990 r., nie powinna być potraktowana jako wniosek o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 6 i 235 kpa.
Organy nie zapytały skarżącego, czego ten oczekuje składając różne wnioski i skargi (art. 9 kpa). O konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organy też nie pouczyły strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które to granice wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie odpowiednich podstaw kasacyjnych. Stosownie do art. 174 i 176 ppsa podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie przez sąd I instancji zaskarżonym orzeczeniem określonych przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub też naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, bierze jedynie z urzędu pod uwagę przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego (art. 183 § 2 ppsa).
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, wskazując na ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tymczasem Sąd I instancji wydaje orzeczenia w oparciu o przepisy wcześniej powołanej jako ppsa ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. podobnie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Trudno więc tu przyjąć, że tak sformułowane zarzuty stanowią podstawę skargi kasacyjnej określoną w art. 174 pkt 2 ppsa, chyba żeby uznać tak, jak to wskazano w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2006 r. I OPS 4/05 (ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 39), iż podstawy kasacyjne mogą również dotyczyć przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, chociaż nie zostały przez sąd wskazane w zaskarżonym orzeczeniu.
Gdyby nawet tak przyjąć, jak wynika to z poglądu wyrażonego w uzasadnieniu powyższego wyroku, to zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej mogłyby ewentualnie dotyczyć decyzji administracyjnych wydanych w sprawie, których to naruszeń przepisów prawa nie wziął pod uwagę Sąd I instancji. Przy takim jednak rozumieniu zarzutów skargi kasacyjnej brak w niej zarzutu naruszenia art. 151 lub 145 § 1 pkt 1 lit. b/ lub c/ p.p.s.a.
Niezależnie od powyższych rozważań i konsekwencji wynikających z tego dla rozpoznania środka odwoławczego od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stan prawny i stan faktyczny przedstawiony w skardze kasacyjnej nie odpowiadają rzeczywistości. Sąd I instancji oddalając skargę nie pominął, ani też nie ocenił błędnie zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Żadnego z powołanych przepisów (art. 6, 7, 9 kpa) nie można interpretować tak szeroko, aby to na organie ciążył obowiązek ustalania, co miał na myśli, czy jakie były intencje strony formułującej dane pismo, a w szczególności jeśli idzie o postępowania nadzwyczajne (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji). Analizując treść skargi z dnia 11 stycznia 1995 r., brak jest podstaw aby potraktować to pismo jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 1990 r. Zgodnie z treścią tego pisma, jak wynika z akt sprawy, zostało wszczęte przez właściwe organy postępowanie na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego (postanowienie z dnia 19 czerwca 1995 r., decyzja z dnia 23 czerwca 1995 r., decyzja z dnia 9 stycznia 1996 r., decyzja z dnia 4 kwietnia 1996 r.), co odpowiada regule zawartej w art. 233 kpa. Bezsprzecznie, treść skargi z dnia 11 stycznia 1995 r. wskazywała raczej na konieczność podjęcia działań w trybie art. 233, a nie na podstawie art. 235 kpa, jak to podnosi strona skarżąca (po 10 latach od tamtej daty), czego wtedy nie kwestionowała.
Powołany zarzut naruszenia art. 77 i 80 kpa nie ma znaczenia w tej sprawie, kiedy chodzi o decyzję odmawiającą wznowienia postępowania a więc etapu wstępnego procedury wznowieniowej.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 2 i § 3 kpa, Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z tych przyczyn, bowiem w rozpoznawanej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w tych przepisach, nie miała miejsca a przynajmniej nie była oczywista. Z faktu zaginięcia po kilkunastu latach od daty wydania decyzji, niektórych dokumentów z akt administracyjnych sprawy, nie można wyciągać prostych i oczywistych wniosków, że zostało popełnione przestępstwo lub dokonano sfałszowania dokumentów.
W świetle powyższych rozważań, Sąd I instancji prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję, gdyż w istocie składając wniosek o wznowienie postępowania, skarżący naruszył termin określony w art. 148 kpa, co nie pozwoliło na wznowienie postępowania. W związku z tym wszelkie zarzuty skierowane w stosunku do decyzji z dnia [...] lutego 1990 r., gdyby nawet odpowiadały przepisom art. 145 § 1 kpa, nie mogły być rozpatrzone.
Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zaskarżony wyrok nie dopatrzył się również, aby zostały naruszone przepisy art. 134 § 1 lub 135 ppsa, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.