II OSK 1330/24

II OSK 1330/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak
Marzenna Linska - Wawrzon /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1313/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-19
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon (spr.), sędzia WSA (del.) Magdalena Dobek-Rak, , po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1313/23 w sprawie ze skargi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2023 r. znak: ... w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1313/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2023 r. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym.
Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przez zastosowanie art. 151 p.p.s.a., pomimo istnienia przesłanek do uchylenia decyzji na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 216 w zw. z art. 258 ust. 8 w zw. z art. 240 ust. 3 pkt 11 w zw. z art. 240 ust. 4 pkt 6 i 8 w zw. art. 528 i art. 529 ustawy Prawo wodne przez uznanie prawidłowości skierowania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2023 r. do skarżącego kasacyjnie;
II Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przez zastosowanie art. 151 p.p.s.a., pomimo istnienia przesłanek do uchylenia decyzji na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez uznanie, że skarżący kasacyjnie jest zarządcą mienia Skarbu Państwa.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził, że Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie został prawidłowo określony jako adresat decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego zapory bocznej "M." stanowiącej część Zbiornika Wodnego D.
Z niekwestionowanych ustaleń przyjętych w wyroku wynika, że przedmiotowa zapora boczna jest budowlą piętrzącą, zaliczaną do urządzeń wodnych, stosownie do art. 16 pkt 2 i pkt 65 lit. a ustawy Praw wodne.
Zaznaczyć należy, że w myśl art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2.
Nie była sporna w sprawie ocena organów nadzoru budowlanego, że zaistniały przewidziane w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego przesłanki do nakazania – w drodze decyzji – usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowego urządzenia wodnego.
Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wyłącznie na kwestii prawidłowości skierowania decyzji do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, podczas gdy według strony skarżącej z decyzji powinno wynikać, iż dotyczy ona obowiązku Skarbu Państwa, jako właściciela urządzenia wodnego, w imieniu i na rzecz którego działa zarządca urządzenia wodnego.
Zauważyć jednak należy, że w sytuacji, gdy Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie jest zarządcą przedmiotowego urządzenia wodnego, to już sam ten fakt stanowił podstawę nałożenia na niego obowiązku w trybie zastosowanym w sprawie.
Z przepisów art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, że decyzja o usunięciu nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowlanym kierowana jest do właściciela lub zarządcy.
Nie było zatem konieczne, jak wywodzi się w skardze kasacyjnej, aby w treści decyzji zapisane było, że (zarządca) Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie działa w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, jako właściciela przedmiotowego urządzenia wodnego.
Po pierwsze, z art. 240 ust. 3 pkt 11 Prawa wodnego wprost wynika, że regionalne zarządy gospodarki wodnej reprezentują Skarb Państwa w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 258 ust. 1, 5, 7 i 8 Prawa wodnego. Natomiast w myśl art. 529 ust. 1 Prawa wodnego, Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarby Państwa urządzeń wodnych. Uwzględniając przytoczone unormowanie trafnie uznał Sąd Wojewódzki, że nie zachodziła potrzeba wskazywania dodatkowo w decyzji, że strona skarżąca działa w imieniu Skarbu Państwa.
Po drugie, wymienione w skardze kasacyjnej przepisy art. 216 w zw. z art. 258 ust. 8 w zw. z art. 240 ust. 3 pkt 11 w zw. z art. 240 ust. 4 pkt 6 i 8 w zw. z art. 528 i art. 529 Prawa wodnego potwierdzają status zarządcy Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, na co zwraca uwagę sam autor skargi kasacyjnej.
W takim stanie sprawy uprawnione było w myśl art. 61 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego skierowanie decyzji do skarżącej, jako zarządcy przedmiotowego obiektu, odpowiedzialnego za utrzymanie go we właściwym stanie technicznym.
Z kolei w razie sygnalizowanej w skardze kasacyjnej ewentualnej zmiany w strukturze organizacji sektora gospodarki wodnej, to przepisy stosownej ustawy określać będą jakie podmioty prawa (jednostki organizacyjne) przejmą zadania realizowane przez Wody Polskie, a konkretnie regionalne zarządy gospodarki wodnej.
Ponadto warto zauważyć, że chociaż strona kwestionuje sposób określenia podmiotu zobowiązanego do wykonania decyzji, to sama w toku całego postępowania występowała samodzielnie jako zarządca i tak oznaczała wnoszone środki zaskarżenia w postaci odwołania, skargi oraz skargi kasacyjnej, nie podając w nich, że działa w imieniu Skarbu Państwa.
Z tych wszystkich względów nietrafny okazał się zarzut naruszenia w sprawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. (pkt II.1 skargi kasacyjnej), jak też zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z powołanymi wyżej przepisami Prawa wodnego (pkt I.1 skargi kasacyjnej).
W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
-----------------------
4