II OSK 1239/15

II OSK 1239/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-05-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Małgorzata Masternak - Kubiak
Teresa Zyglewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
III SA/Łd 991/14 - Wyrok WSA w Łodzi z 2015-01-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
art. 15 ust 2
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 31 stycznia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 991/14 w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Ł. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie wymeldowania.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] o wymeldowaniu Ł. W. z pobytu stałego w posesji nr [...] przy ul. [...] w [...].
Ustalono, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. J. W. wystąpiła do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wymeldowanie męża – Ł. W. z pobytu stałego w posesji nr [...] przy ul. [...] w [...] wskazując, że jej mąż opuścił miejsce zameldowania, nie przebywa w nim od dnia [...] stycznia 2014 r. Aktualnie natomiast przebywa w [...] przy ul. [...].
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Wójt Gminy [...]orzekł o wymeldowaniu Ł. D. z pobytu stałego w posesji nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, oględzin lokalu i kontroli meldunkowych wykazał, że strona opuściła miejsce dotychczasowego pobytu stałego, wyprowadziła się i zamieszkuje pod innym adresem, a rezygnacja z prawa do przebywania w przedmiotowym lokalu nastąpiła w sposób wyraźny. Ł. W. usunął z lokalu wszystkie swoje rzeczy osobiste i skoncentrował swoje centrum życiowe poza miejscem pobytu stałego. W miejscu stałego pobytu nie mieszka, nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie wypoczywa i nie przechowuje rzeczy niezbędnych do codziennego użytku.
Od powyższej decyzji Ł. W. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie wniosku o wymeldowanie.
Wojewoda Łódzki utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że materialnoprawną podstawę prawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepisy tej ustawy mają przede wszystkim charakter porządkowy. Głównym ich celem jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym. Realizacji tego celu służy uprawnienie organów administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu określonej osoby bez jej oświadczenia woli (zgłoszenia) w sytuacjach, o których stanowi art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Powyższe oznacza, że w sprawie o wymeldowanie osoby z pobytu stałego organ bada w szczególności wystąpienie przesłanki dotyczącej opuszczenia przez tę osobę swojego miejsca pobytu stałego oraz ewentualny zamiar ponownego zamieszkania. W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zgodnie z utrwaloną linią w orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że miejscem pobytu stałego określonej osoby jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie zaś w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych.
W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dowodowe na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, stanowiło podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu Ł. W. z pobytu stałego w posesji nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, jak również z wyjaśnień skarżącego wynika, że Ł. W. w dniu [...] stycznia 2014 r. opuścił sporną posesję i do dnia dzisiejszego nie zamieszkał tam ponownie. Sprawa rozwodowa pomiędzy stronami jest w toku. Wnioskodawczyni podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego oświadczyła, że Ł. W. opuścił sporny lokal na jej prośbę, dobrowolnie zabrał wszystkie swoje rzeczy i nie podejmował żadnych prób powrotu w celu zamieszkania. Wskazała również, że obecnie mieszka u swoich rodziców w [...] przy ul. [...]. Ponadto zaznaczyła, że kiedy przyjeżdża, aby zabrać ich syna, nie wchodzi do domu. Ł. W. zeznał natomiast, że w dniu [...] stycznia 2014 r. na żądanie żony, opuszczając budynek zabrał swoje najpotrzebniejsze rzeczy i zwrócił klucze do budynku. Później, w trakcie wizyt u syna zabierał swoje rzeczy, które wcześniej spakowała żona. W ten sposób w budynku mieszkalnym w [...] przy ul. [...]nie ma już należących do niego rzeczy osobistych i nie ma możliwości powrotu celem zamieszkania w spornym budynku. Powrót do lokalu uniemożliwiają mu teściowie i żona.
Zdaniem organu odwoławczego powyższe okoliczności pozwalają stwierdzić, że w niniejszej prawie wystąpiły przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu, czyli opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się oraz brak zamiaru powrotu celem zamieszkania tam ponownie. Okoliczności te są bezsporne, gdyż zostały potwierdzone nie tylko na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie, ale i przez samego skarżącego. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że przez okres, jaki upłynął od momentu opuszczenia lokalu Ł. W. nie podjął żadnych działań, w celu powrotu do lokalu, nie wystąpił do sądu z powództwem posesoryjnym. Nadto, w odwołaniu stwierdził, iż nie złożył do sądu wniosku w sprawie o ustalenie prawa do zamieszkiwania, gdyż nigdy formalnie takiego prawa nie został pozbawiony. Z wyjaśnień skarżącego wynika wprawdzie, że zgłosił organom ścigania fakt wyrzucenia go przez żonę z domu, jednakże miało to miejsce dopiero w dniu [...] lutego 2014 r., a więc po upływie miesiąca od momentu opuszczenia domu, a ponadto nie przyniosło żadnego skutku.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o wymeldowanie lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji podkreślił, że podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139 z 2006 r. poz. 993 z zm.). Zgodnie z treścią art.15 ust. 2 wymienionej ustawy organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką wymeldowania konkretnej osoby jest opuszczenie przez nią, bez wymeldowania, dotychczasowego miejsca pobytu. Przez "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" należy rozumieć takie opuszczenie, które jest dobrowolne i ma charakter trwały. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanego, a nie z bezprawnego działania innych osób. Za dobrowolne opuszczenie lokalu uznaje się także taką sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta przez dysponenta lokalu, bądź do tego zmuszona ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy natomiast zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych oraz brak woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Przy ocenie zamiaru opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu nie można poprzestać jedynie na oświadczeniu zainteresowanej osoby lecz winno się uwzględnić wszystkie okoliczności faktyczne konkretnej sprawy.
Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139 z 2006r. poz. 993 z zm.) pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Miejscem pobytu stałego jest lokal w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca jej stałego pobytu.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] stycznia 2014 r. Ł. W. opuścił dotychczasowe miejsce stałego pobytu zabierając większość swoich rzeczy osobistych i zwracając żonie klucz do budynku. Przyczyną opuszczenia miejsca zameldowania były nieporozumienia z żoną. Jak wynika z zeznań skarżącego, wskutek nieporozumień z żoną na jej żądanie opuścił on miejsce stałego pobytu zabierając większość swoich rzeczy. Nieporozumienia i konflikty z żoną należy ocenić jako dobrowolne przyczyny opuszczenia lokalu przez skarżącego. Sąd I instancji argumentował, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż w sytuacji gdy strona została zmuszona do opuszczenia lokalu i we właściwym czasie nie podjęła środków prawnych zmierzających do obrony swoich praw do przebywania w tym lokalu to opuszczenie takie należy uznać za dobrowolne. Ł. W. nie wystąpił z powództwem o przywrócenie posiadania. Z jego wyjaśnień wynika wprawdzie, że zgłosił on w organach ścigania fakt wyrzucenia go z domu przez żonę, jednakże miało to miejsce dopiero w dniu [...] lutego 2014 r., czyli po upływie miesiąca od opuszczenia lokalu, a ponadto nie przyniosło żadnego skutku. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego opuszczenie lokalu przez Ł. W. należy traktować jako dobrowolne.
Zdaniem Sądu I instancji przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało również, iż opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter trwały. Wskazuje na to całokształt okoliczności sprawy. Ł. W. zabrał ze spornego mieszkania wszystkie swoje rzeczy osobiste oraz prawie wszystkie swoje pozostałe przedmioty, a także oddał żonie klucze do budynku. Skarżący ani razu nie podjął próby ponownego zamieszkania w miejscu swojego zameldowania. Do lokalu przychodzi tylko po to aby zobaczyć się z synem oraz zabrać resztę swoich rzeczy. W swoich relacjach sam przyznał, że nie chce wrócić do spornego mieszkania, gdyż obawia się ponownych konfliktów z żoną i teściami. Wskazuje to, że nie ma on zamiaru ponownie zamieszkać w dotychczasowym miejscu zameldowania. Od [...] stycznia 2014 r. skarżący mieszka u swojej matki w [...] przy ul. [...] i tam też znajduje się jego centrum życiowe. Sąd I instancji wskazała, że sytuacja taka utrzymuje się od dłuższego czasu, gdyż trwa od przeszło roku. Powyższe okoliczności wskazują, że opuszczenie spornego lokalu przez skarżącego miało charakter trwały.
W ocenie Sądu I instancji nie ma znaczenia okoliczność, że Ł. W. w miejscu stałego zameldowania pozostawił część przedmiotów służących mu do prowadzenia działalności gospodarczej oraz część rzeczy służących małżonkom do wspólnego korzystania. To, że w spornym mieszkaniu znajdują się pojedyncze rzeczy należące do skarżącego nie może stanowić dowodu, że on tam nadal zamieszkuje. Opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. Nawet bowiem pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Ł. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na wymeldowanie skarżącego z miejsca jego pobytu stałego w [...], co nie jest prawdą.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2014 r. i decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz zasądzenie od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że Ł. W. nie opuścił definitywnie lokalu, w którym był zameldowany, gdyż bywa w nim kilka razy w tygodniu i zostawił w nim część rzeczy osobistych. Ł. W. codziennie bywa na posesji, gdyż prowadzi tam działalność gospodarczą. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji powinien dokładnie wyjaśnić na ile Ł. W. dobrowolnie opuścił lokal, a na ile było to spowodowane zachowaniem wynajmującej. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie stracił on kontaktu z lokalem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami wniesionej skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut skargi kasacyjnej koncentruje się na naruszeniu art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w powyższym przepisie, albowiem nie opuścił on lokalu definitywnie, a na nieruchomości przebywa codziennie prowadząc działalność gospodarczą. Ponadto Ł. W. argumentował, że zgłosił na policję fakt wyrzucenia go z domu przez żonę.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01, OTK ZU A 2002/3/34). Trybunał Konstytucyjny wyeksponował rejestracyjny charakter meldunku i wskazał, że: "Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu". Zameldowanie, jak i wymeldowanie, jest aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, charakteru tego pobytu, bądź jego ustania w dotychczasowym miejscu, służącym zbieraniu i aktualizowaniu danych o miejscu pobytu osób fizycznych, zgodnie z rzeczywistym i aktualnym stanem faktycznym. Fakt zameldowania lub wymeldowania nie ma natomiast wpływu na stosunki cywilnoprawne, w tym na prawo do lokalu mieszkalnego. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Analogicznie zatem przyjąć należy, że wymeldowanie służy potwierdzeniu faktu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Dokonywane jest ono zazwyczaj w drodze czynności materialno - technicznej, która to nie ma cech aktu administracyjnego i nie kończy postępowania w konkretnej sprawie. Wydanie aktu administracyjnego w tym zakresie ustawodawca przewidział jedynie w przypadku wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Podstawę wydania decyzji o wymeldowaniu osoby zameldowanej na pobyt stały lub czasowy stanowi zakwestionowany przez skarżącego kasacyjnie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego, uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych.
W świetle powyższego, postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania, w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia stanu faktycznego związanego z fizycznym opuszczeniem przez wymeldowywanego miejsca pobytu stałego. Przy czym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. W takim rozumieniu opuszczeniem lokalu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i jednoczesne zerwanie związków z dotychczasowym lokalem. Jakkolwiek jednak zamiar ten, rozumiany, jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal, ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Nie można bowiem poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Należy zbadać czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1577/09, LEX nr 746658). Wychodząc z tego założenia należy przyjąć, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował postanowienia art. 15 ust. 2 ustawy w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że skarżący opuścił lokal położony w [...] przy ul. [...] w sposób trwały i dobrowolny.
Z zeznań skarżącego kasacyjnie wynika, że dobrowolnie opuścił lokal w [...] w styczniu 2014 r. i od tej daty nie podjął żadnych czynności wskazujących na chęć powrotu do tego lokalu. Jedyną czynnością było zgłoszenie dokonane przez Ł. W. do organów ścigania po miesiącu od opuszczenia lokalu. Skarżący kasacyjnie zgłosił wówczas, że został wyrzucony z domu przez żonę. Ł. W. nie podjął żadnych innych środków prawnych zmierzających do obrony swoich praw związanych z przebywaniem w lokalu przy ul. [...] w [...]. Zwrócić ponadto należy uwagę, że opuszczając lokal skarżący kasacyjnie oddał klucze swojej żonie i zabrał część rzeczy. Następnie przy kolejnych wizytach związanych z odwiedzinami syna zabierał kolejne rzeczy stanowiące jego własność. Powyższe okoliczności świadczą o dobrowolności opuszczenia lokalu, co zasadnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dodać przy tym należy, że obecnie centrum życiowe Ł. W. znajduje się w mieszkaniu jego matki w [...]. Okoliczność ta został potwierdzona przez samego skarżącego. Pozostawienie więc nawet jakichkolwiek rzeczy w lokalu położonym przy ul. [...] w [...] nie stanowi dowodu na stałe w nim zamieszkiwanie. Podobnie o zamieszkiwaniu w tym lokalu nie przesądza fakt wykonywania działalności gospodarczej na tej samej posesji, na której położony jest lokal. Wykonywanie działalności gospodarczej nie jest bowiem związane z zamieszkiwaniem. Okoliczność, iż skarżący kasacyjnie odwiedza syna w lokalu zlokalizowanym w [...], także nie jest dowodem na stałe przebywanie w tym mieszkaniu.
Podkreślić należy, że twierdzenia Ł. W., iż poniósł koszty związane z nakładami finansowymi na lokal położony w [...] nie mają znaczenia dla wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jak już wcześniej wskazano, kwestia zameldowania nie jest związana z jakimikolwiek prawami do lokalu, w tym z roszczeniami materialni dotyczącymi nakładów na niego poniesionych.
Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a