II OSK 112/26

II OSK 112/26 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Paweł Dańczak /sprawozdawca/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Przewlekłość postępowania
Sygn. powiązane
III SAB/Gd 392/25 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-11-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałej części skargę kasacyjną oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 519
art. 112a
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)
Sentencja
Dnia 17 czerwca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur, Sędzia del. WSA Paweł Dańczak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2025 roku, sygn. akt III SAB/Gd 392/25 w sprawie ze skargi O. L. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla pkt 2 zaskarżonego wyroku w części, w jakiej stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w tym zakresie orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałej części, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 6 listopada 2025 r., III SAB/Gd 392/25, w sprawie ze skargi O. L. (dalej zwana stroną lub skarżącą) na bezczynność Wojewody Pomorskiego (dalej zwany Wojewodą) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, zobowiązał Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1), stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt 3).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej zwany NSA) z 13 lutego 2024 r., II OSK 2362/23, zgodnie z którym przepisy art. 100c i art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 103; dalej zwana ustawą o pomocy) stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców - niezależnie od ich narodowości, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z tym stanowiskiem i nie dostrzegł podstaw do zmiany linii swojego dotychczasowego orzecznictwa, zgodnie z którym zgodna z Konstytucją RP wykładnia językowa i systemowa przepisów zawartych w art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy prowadzi do stwierdzenia, że nie są przedmiotem tych regulacji uprawnienia i obowiązki innych cudzoziemców niż obywatele Ukrainy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa. Regulacje te nie dotyczą również obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Polski przed 24 lutym 2022 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że interpretacja art. 100c i 100d ustawy o pomocy odnosząca te przepisy do wszystkich spraw cudzoziemców wydaje się prowadzić do unikania przez państwo negatywnych skutków długoletnich zaniedbań w organizacji administracji właściwej w sprawach cudzoziemców niejako przy okazji wprowadzenia szczególnych regulacji dotyczących skutków rosyjskiej agresji na Ukrainę. Mając zatem na uwadze opisane w uzasadnieniu rozważania, Sąd pierwszej instancji uznał, że przepisy art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy nie mogły z przyczyn podmiotowych znaleźć zastosowania w sprawie, a więc nie uzasadniały oddalenia skargi.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie wystąpił stan bezczynności (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Termin załatwienia sprawy określony przez ustawodawcę w art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach na 60 dni od daty osobistego złożenia wniosku pozbawionego braków formalnych (tj. od 27 marca 2024 r.) został przez organ przekroczony - upłynął bowiem 27 maja 2024 r. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej z 27 marca 2024 r. o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 30 dni od dnia przekazania organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wobec braku – do dnia wydania wyroku – informacji o rozpoznaniu przez organ wniosku skarżącej z 27 marca 2024 r.
Sąd pierwszej instancji ocenił jednocześnie, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Organ w istocie przez 16 miesięcy nie podjął w tej sprawie żadnej czynności nakierowanej na zgromadzenie materiału dowodowego i jej wyjaśnienie, a w konsekwencji załatwienie tej sprawy i zakończenie postępowania. To strona wykazywała się inicjatywą, prosząc o jak najszybsze załatwienie jej wniosku i dostarczając kolejne dokumenty. W związku z powyższym – wobec braku jakiejkolwiek aktywności po stronie organu, a jednocześnie upływu ponad 1,5-rocznego okresu od złożenia przez skarżącą wniosku i w dalszym ciągu niezałatwienia sprawy przez organ – Sąd pierwszej instancji przyjął, że opisana opieszałość organu była znaczna, a jednocześnie w żaden sposób nieuzasadniona, co skutkowało uznaniem kwalifikowalności stwierdzonej bezczynności na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł Wojewoda, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, a także zasądzenia kosztów postępowania, tzn. za obie instancje sądowe, a w przypadku przekazania sprawy do rozpoznania sądowi I instancji o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania wg norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1) przepisu prawa materialnego, tj. art. 100d ust. 1 pkt 1 ppkt a ustawy o pomocy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do postępowań o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy prowadzonych w stosunku do cudzoziemców, o których mowa w art. 1 cytowanej ustawy, czyli obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy przepisy te mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, w tym do skarżącej, która jest obywatelką Ukrainy przebywającą w Polsce przed wybuchem działań wojennych na terytorium tego kraju;
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi cudzoziemca, mimo iż organy administracji publicznej obowiązane są do stosowania obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 100d ust. 1 pkt 1 ppkt a ustawy pomocowej, zgodnie z którym w okresie od 1 stycznia 2023 roku do dnia 4 marca 2026 roku bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących zezwolenia na pobyt czasowy, w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres;
b) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie doszło do bezczynność organu, mimo iż stosownie do art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy w okresie od 1 stycznia 2023 roku do dnia 4 marca 2026 roku zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, co skutkowało uznaniem, iż organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązaniem organu do rozpoznania wniosku strony w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 30 dni,
c) art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez uznanie, iż bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego miała charakter rażący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługiwała w części na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.
W pierwszej kolejności zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 100d ust. 1 pkt 1 ppkt a ustawy o pomocy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do wszystkich cudzoziemców. Jednocześnie zasadność tego zarzutu nie miała wpływu na wynik sprawy.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA przepis art. 100d (a wcześniej także art. 100c) ustawy o pomocy stanowi generalne rozwiązanie dotyczące wszystkich cudzoziemców, niezależnie od ich obywatelstwa, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy (zob. np. wyroki NSA z: 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2515/24; 4 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2344/24; 12 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2299/24; 13 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1710/24; 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24; 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1119/24; 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1280/24; 7 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 1719/24; 22 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 1349/24). Oznacza to, że przedmiotowe unormowanie, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w ogólnym założeniu powinno odnosić się także do skarżącego, który jest obywatelem Ukrainy, a którego przyjazd nie pozostawał w związku z działaniami wojennymi.
Trzeba jednak dostrzec, że choć utrwalonym orzecznictwie NSA przez pewien czas przyjmowano, że art. 100d ustawy o pomocy nie narusza Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych, jak również art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zob. np. wyroki NSA z: 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24; 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1303/24; 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1355/24; 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1123/24; 18 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2057/24; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1961/24; 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1287/24; 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24; 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1119/24; 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1280/24), to jednak pogląd ten pozostał aktualny do 30 czerwca 2024 r., co zresztą dostrzegł w swoim orzeczeniu również WSA w Gdańsku.
NSA zastrzegał bowiem w niektórych orzeczeniach, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (por. np. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1985/22, z 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt 1123/24; z 20 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24; z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2470/24; z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1188/24). Sygnalizowano zatem wprost, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d ustawy o pomocy. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być bowiem uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zamiast wielu zob. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93).
Aktualnie zatem NSA, w tym skład orzekający w niniejszej sprawie, prezentuje jednolite stanowisko, że przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy na okres po 30 czerwca 2024 r., nie ma uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA z 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, z 3 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 3117/24, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3111/24, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2743, z 25 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3109/24). Innymi słowy, przedłużenie, na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r., poz. 854) a także późniejszych noweli ustawy o pomocy, rozwiązań przewidzianych w art. 100d najpierw do 30 września 2025 r., a później nawet do 4 marca 2027 r., nastąpiło z oczywistym naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z oczywistym uchybieniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych. Tym samym oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy, należy dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r.
Zatem w realiach rozpoznawanej sprawy od 1 lipca 2024 r. ewentualna bezczynność lub przewlekłość wojewody powinna podlegać ocenie na ogólnych warunkach wynikających z p.p.s.a. i k.p.a. w zw. z ustawą z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (dalej: u.o.c.) i ustawą o pomocy. Sąd I instancji, polemizując wprawdzie z uprzednio prezentowaną w orzecznictwie NSA wykładnią art. 100d ustawy o pomocy, zaaprobował ostatecznie skutki aktualnej wykładni tego unormowania, wynikające z przeprowadzonej przez NSA rozproszonej kontroli konstytucyjnej tego przepisu. Z tej przyczyny uznał, że obowiązek załatwienia sprawy oraz zasady liczenia biegu terminu należało ustalać w odwołaniu do art. 112a ust. 1 i 2 u.o.c. w zw. art. 35-37 k.p.a., ustalając tym samym, że termin 60 dni na załatwienie sprawy, wynikający z art. 112a ust. 1 u.o.c., rozpoczął swój bieg od dnia złożenia wniosku, tj. 27 marca 2024 r. i upłynął 27 maja 2024 r., co oznaczało w ocenie Sądu I instancji, że w dacie wyrokowania, tj. 6 listopada 2025 r., organ pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., co z kolei poza stwierdzeniem bezczynności obligowało Sąd do zobowiązania organu, aby ten rozpoznał wniosek skarżącego w określonym wyrokiem czasie - zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził ponadto, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem NSA, w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżone orzeczenie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, należy uznać za prawidłowe w odniesieniu do faktu stwierdzonej bezczynności Wojewody Pomorskiego w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Stwierdzić bowiem należy, że skoro wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu 27 marca 2024 r., to choć do 30 czerwca 2024 r. terminy na załatwienie spraw nie biegły (art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy), a tym samym nie można mówić w tak zarysowanym okresie o bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. (zob. też art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy), to jednak od 1 lipca 2024 r. do dnia wyrokowania przez Sąd I instancji wielokrotnie upłynął 60-dniowy termin na załatwienie sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (art. 112a ust. 1 u.o.c.). Tym samym w dniu orzekania przez Sąd I instancji, tj. 6 listopada 2025 r., organ pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
W związku z powyższym jako bezzasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 149 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy. Skoro bowiem Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił skargę, to konsekwentnie zasadnie zobowiązał Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Konsekwentnie zatem za nieusprawiedliwiony należy także uznać zarzut skargi naruszenia art. 151 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji prawidłowo nie dostrzegł podstaw do oddalenia wniesionej skargi na bezczynność.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast za zasadny zarzut naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji, podkreślając łączny 16-miesięczny okres zwłoki organu w rozpoznaniu wniosku, ocenił stwierdzoną bezczynność Wojewody Pomorskiego jako stan rażącego naruszenia prawa. O ile w większości przypadków tak długotrwałą bierność organu należałoby kwalifikować w ten właśnie sposób, to jednak – zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie – nie można pomijać okoliczności prawnych i faktycznych, w jakich zwłoka ta wystąpiła. Podkreślić bowiem należy, że wprowadzone ustawą o pomocy rozwiązania, de facto przyzwalające organom właściwym w sprawach zezwoleń pobytowych na swoistą bierność proceduralną zasługują na uzasadnioną krytykę, podobnie jak i organy, które z tych rozwiązań czynią pretekst do niezałatwiania spraw nie tylko w ustawowych terminach, ale ogólnie w rozsądnym czasie, to jednak dzieje się to w specyficznym układzie prawnym. Organy bowiem, nawet znając stanowisko NSA dotyczące m.in. art. 100d ustawy o pomocy, zmuszone są do jego stosowania w brzemieniu nadanym ustawą, gdyż nie mogą stać w kontrze m.in. do zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a., zwłaszcza że rozproszona kontrola konstytucyjności dokonywana przez sądy ma miejsce na gruncie indywidualnego przypadku, a zatem jej skutki nie rozciągają się a priori na inne sprawy o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dodać przy tym trzeba, że zasada praworządności jest nie tylko zasadą ogólną postępowania administracyjnego, lecz również zasadą konstytucyjną, wynikającą z art. 7 Konstytucji, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, oraz z art. 2 Konstytucji, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Na gruncie wskazanej zasady organ nie ma więc możliwości odmowy zastosowania jakiegoś przepisu, ponieważ jest zobowiązany z mocy prawa do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów. W konsekwencji zatem ocena bezczynności czy przewlekłości postępowania, jako zjawiska mającego miejsce z rażącym naruszeniem prawa, powinna wiązać się z sytuacją oczywistego i znacznego wykroczenia poza ramy czasowe wyznaczone dla organu jasno brzmiącymi przepisami prawa. W tym zaś przypadku, o ile z całą pewnością można mówić o zdecydowanie za długim, nieuzasadnionym niepodejmowaniu przez organ żadnej aktywności, o tyle fakt ten w znacznej mierze jest konsekwencją skomplikowanej sytuacji prawnej, do jakiej przyczynił się ustawodawca kolejnymi nowelizacjami ustawy o pomocy, ignorując kierunek sądowej oceny dotychczas obowiązujących na jej gruncie unormowań. Skoro zatem, przynajmniej w sensie prawnym, odpowiedzialność za powstały stan nie spoczywa wyłącznie na organie administracji, któremu zarzucono opieszałość w załatwieniu wniosku cudzoziemca o wydanie zezwolenia pobytowego, to nieuzasadnione jest kwalifikowanie takiej bezczynności w kontekście rażącego naruszenia prawa.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a., uchylił pkt 2 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w pozostałej części, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalono.
O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.