II OSK 1085/14

II OSK 1085/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-04-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Miron
Robert Sawuła /przewodniczący/
Wanda Zielińska - Baran /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Sz 681/13 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2014-01-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 188, art. 135, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 79, art. 81, art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 681/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz uchyla zaskarżoną decyzję, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 681/13, po rozpoznaniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Szczecinek z dnia [...] marca 2013 r., nr. [...], w pkt II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, w pkt III. zasądził od organu na rzecz [...] kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Burmistrz Miasta Szczecinek działając na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 71, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199 poz. 1227, ze. zm.), § 3 ust. 2 pkt 2, w związku z § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397), po rozpatrzeniu wniosku [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji istniejącego systemu ogrzewania suszarni MDF I i MDF II zakładu [...], poprzez budowę nowoczesnego Generatora Gorącego Powietrza wraz z Wymiennikiem i Elektrofiltrem (GGPWE), zasilanego biomasą o mocy 45 MWt, na terenie działek ewidencyjnych nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] w Szczecinku, przy ul. [...]. Organ wskazał warunki jakie inwestor ma spełnić na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, działania dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto nałożył obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej w terminie 3 miesięcy od oddania wszystkich planowanych urządzeń do eksploatacji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji oraz art. 49 w związku z art. 61 § 4 k.p.a. przez obwieszczenie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. [...] dostało powiadomienie, że w przedmiotowym postępowaniu będzie uczestniczyło na prawach strony. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o udostępnianiu informacji dane o raporcie zostały zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie dnia 14 grudnia 2012 r. W terminie od dnia 17 grudnia 2012 r. do dnia 7 stycznia 2013 r. można było zapoznać się dokumentacją oraz złożyć uwagi oraz wnioski. Organ odniósł się do uwag mieszkańców oraz [...] zawartych w piśmie z dnia 7 stycznia 2013 r., wskazując, iż raportu wynika, że przewidziane do stosowania paliwo jest biomasą w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa, a przewidziane w raporcie działania oraz rozwiązania techniczno-technologiczne nie spowodują pogorszenia stanu środowiska, nie pogorszą warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie zwiększą ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Na inwestora został nałożony obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej z uwzględnieniem wyników rzeczywistych pomiarów wielkości emisji substancji wprowadzanych do powietrza z emitorów suszarni włókien w linii MDF I i MDF II oraz dokonania porównania tych analiz z ustaleniami zawartymi w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w niniejszej decyzji. Realizacja przedsięwzięcia została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Szczecinie, który postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Szczecinku, który opinią sanitarną z dnia [...] grudnia 2012 r., zaopiniował pozytywnie realizację przedsięwzięcia w zakresie wpływu na zdrowie i życie ludzi. Warunki określone w uzgodnieniach zostały w pełni uwzględnione w wydanej decyzji. W odniesieniu do uwag [...] zgłoszonych w dniu 25 stycznia 2013 r. organ I instancji wyjaśnił, że pył drzewny pozyskiwany w procesie produkcyjnym, pochodzi z procesów sortowania surowca oraz obróbki gotowego wyrobu. Organ wyjaśnił, że w krajowym ustawodawstwie definicje biomasy znajdują się w § 2 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych z instalacji z dnia 22 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r. Nr 95, poz. 558) oraz w art. 163 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21), w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 października 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu obowiązków uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia, uiszczenia opłaty zastępczej, zakupu energii elektrycznej i ciepła wytworzonych w odnawialnych źródłach energii oraz obowiązku potwierdzania danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym źródle energii (Dz. U. z 2012r. poz. 1229) i w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 września 2008 r. w sprawie sposobu monitorowania wielkości emisji substancji objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji (Dz. U. z 2008r., Nr 183, poz. 1142). Płyta drewnopochodna spełnia wszystkie powyższe definicje biomasy, gdyż drewno używane w procesie produkcyjnym nie jest "zanieczyszczone" środkami do konserwacji lub powlekania drewna zawierającymi metale ciężkie oraz związki fluorowcoorganiczne, odpady płyty drewnopochodnej pochodzą z przemysłu przetwarzającego produkty z produkcji leśnej, powstają przy wytwarzaniu materiałów drewnopochodnych. O zaliczeniu pyłu powstającego w trakcie procesów produkcyjnych do odpadów, czy odpadów toksycznych, nie decyduje więc zawartość jakichkolwiek substancji w masie drewna, lecz zawartość ściśle określonych i zdefiniowanych substancji, których obecność dyskwalifikuje drewno z listy biomasy, a które to substancje nie są wprowadzane w procesie produkcyjnym do produktu jakim jest płyta drewnopochodna (wiórowa, MDF, HDF). W odniesieniu do podnoszonej konstrukcji kotła, organ stwierdził, iż konstrukcja kotła jak i parametry spalania zostaną dobrane tak, aby kocioł wraz z urządzeniem odpylającym (elektrofiltrem) uwzględniał rodzaj paliwa i lokalne warunki, co zapewnić ma tej konstrukcji optymalne funkcjonowanie i niezawodność. Projektowana instalacja nie jest instalacją prototypową, bo jak podano w raporcie podobnych instalacji na terenie Europy działa kilkanaście. Jednocześnie w raporcie oparto się o doświadczenia związane z istniejącym i eksploatowanym generatorem jaki jest zainstalowany w Rydze. W kwestii wątpliwości dotyczących bilansu biomasy organ stwierdził, że z raportu wynika, że z ogólnej mocy 45 MW palniki pyłowe dostarczyć mają max 12 MW, więc nie jest możliwe, aby ilość pyłu drzewnego stanowiła 90% masy podawanego paliwa. Faktem jest, że pył drzewny stanowić będzie ok. 17% spalanego paliwa. Odnośnie zwiększenia zużycia biomasy do pozyskania energii cieplnej o 100% organ stwierdził, że modernizacja istniejącego systemu ogrzewania suszarni MDF I i II, będzie polegała na zastąpieniu obecnych systemów ogrzewania suszarni MDF I i II, których łączna moc wynosi około 45 MW, poprzez budowę w to miejsce nowoczesnego generatora gorącego powietrza wraz z wymiennikiem i elektrofiltrem o mocy 45 MW. Z raportu wynika wyraźnie, że te parametry nie ulegną zmianie. Organ stwierdził, iż pismo [...] z dnia 28 lutego 2013 r. zawierające wnioski o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych z zakresu gospodarki odpadami na okoliczność ustalenia w szczególności: czy spalanie pyłu powstającego w procesie produkcji, tj. w procesie cięcia, szlifowania, formatyzowania oraz oczyszczania płyt drewnopochodnych w technologii przyjętej przez wnioskodawcę będzie zagrażało środowisku, a także zdrowiu i warunkom życia ludzi oraz o zwrócenie się do Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego o udzielenie informacji odnośnie aktualności decyzji udzielonych dla [...] w przedmiocie emisji gazów i pyłów do powietrza, zostało złożone po dniu 25 stycznia 2013 r. , do którego można było składać wnioski zgodnie z obwieszczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. W odwołaniu [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie: - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79 K.p.a. polegające na uniemożliwieniu mu udziału w czynnościach postępowania, poprzez niezawiadomienie o wizji lokalnej, która miała miejsce 20 grudnia 2012 r., oraz na uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zebranych po 25 stycznia 2013 r., wskazanym w obwieszczeniu o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z dokumentami; - art. 49a ust. 1 ustawy o odpadach oraz § 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, -art. 7, 8, 9 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt.1 k.p.a. oraz art. 25 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy przez Burmistrza Miasta Szczecinek w sytuacji gdy podlegał on wyłączeniu, - zarzucono nadto błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie ustalenia wpływu planowanej instalacji na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, wynikający z naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji, które polegało na niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczności wskazane w piśmie Stowarzyszenia z 28 lutego 2013 r., - błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie wymagań technologicznych planowanej instalacji, wynikający z naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a., które polegało na zaniechaniu ustalenia czy Spółka w związku unieważnieniem znacznych części pozwoleń na emisję gazów i pyłów do powietrza, zobowiązana jest do posiadania pozwolenia zintegrowanego, z czym wiąże się konieczność dysponowania tzw. najlepszymi dostępnymi technikami (BAT), a w efekcie czy planowania inwestycja odpowiada tym technikom.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium postępowanie organ I instancji spełniło wszelkie wymogi przepisów prawa obowiązujących w tej materii. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie w pełni zebranego materiału dowodowego i spełnia wymogi z art. 82 i art. 85 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Organ I instancji odniósł się do uwag i wniosków wniesionych przez społeczność lokalną, zawarł informację w jaki sposób zostały uwzględnione warunki organów współdziałających w wydanych uzgodnieniach, oraz podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji. Za niezasadne Kolegium uznało zarzuty odwołania, stwierdzając, że organ I instancji wyczerpał tok postępowania, wynikający z ustawy o udostępnieniu informacji, opierając się na ustaleniach raportu. Organy uzgadniające nie zakwestionowały ustaleń zawartych w raporcie. W ocenie Kolegium, podstawową wartość dowodową w sprawie stanowi raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, jak również stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie i te dowody uznano za miarodajne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie [...] wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu, oraz to, że Kolegium sprawdziło tylko formalną poprawność zaskarżonej decyzji bez merytorycznej analizy materiału dowodowego, a zwłaszcza przedłożonych przez stronę opinii naukowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił wniesioną skargę, stwierdzając, że w rozstrzygnięciach organów obu instancji dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością uchylenia zarówno decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] maja 2013 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Szczecinka z dnia [...] marca 2013 r. wydane w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze. zm.). W postępowaniu tym organy zobowiązane były także do stosowania zasad i reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Sąd wyjaśnił, że decyzje administracyjne podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Przepisy te wymieniają elementy decyzji administracyjnej, do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Prawidłowe uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem, co wiąże się też z zasadą przekonywania, sformułowanej w art. 11 k.p.a. Postępowanie administracyjne zgodnie z art. 15 k.p.a. jest dwuinstancyjne. Do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Sąd stwierdził, iż z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium w ogóle nie rozpatrzyło zarzutów [...] zgłoszonych w odwołaniu. Organ nie odniósł się merytorycznie w żaden sposób ani do podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego ani do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych. Kolegium ograniczyło się tylko do ogólnego stwierdzenia, iż zarzuty strony są niezasadne, a organ I instancji wyczerpał tok postępowania wynikający z ustawy o udostępnianiu informacji, posiłkując się ustaleniami raportu i uzgodnieniami właściwych organów. Natomiast w sytuacji, gdy strona skarżąca stawiała zarzuty co do emisji z projektowanej instalacji substancji toksycznych i wynikającego z tego zagrożeniom dla środowiska, organy winny przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, stanowisko Kolegium w zakresie udziału Stowarzyszenia w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w rzeczywistości ograniczało się jedynie co do formalnego umożliwienia zgłoszenia uwag i wniosków, bez ich merytorycznej oceny. Tymczasem zasada powszechnego dostępu do informacji o środowisku wyrażona w art. 5 ustawy o udostępnianiu informacji ma na celu zagwarantowanie realnego uczestnictwa społeczeństwa w postępowaniach tego wymagających, które wyznacza dla organów orzekających obowiązek rozważenia składanych uwag i wniosków i dania temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu sposób uzasadnienia zaskarżonej decyzji rażąco narusza zasadę przekonywania z art. 11 k.p.a., gdyż organ odwoławczy poza stwierdzeniem "niezasadności" zarzutów, nie wyjaśnia w sposób przekonujący dlaczego twierdzeniom strony nie dał wiary. Nadto niepełne uzasadnienie decyzji, zawierające powtórzenie argumentacji organu I instancji narusza przepisy art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie miało miejsce również naruszenie 79 k.p.a., gdyż organ I instancji informując pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. [...], iż będzie uczestniczyło w postępowaniu na prawach stron, nie powiadomił go, że w dniu 20 grudnia 2012 r. odbędzie się wizja lokalna na terenie zakładu inwestora [...]. Naruszenie przez organ obowiązków wynikających z art. 79 K.p.a. jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4). W konstatacji Sąd stwierdził, że organy obu instancji wydały decyzje bez dokonania koniecznych w sprawie ustaleń, uchybiając art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie naruszenie przepisów postępowania czyni zbędnym rozważanie zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż wobec istotnych braków w ustaleniach faktycznych przedwczesnym jest wypowiadanie się co do zasadności stosowania konkretnych przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn.zm., dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie nie zaistniały przesłanki nieważności postępowania. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje w części na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty są zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasadnie strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 3 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I instancji nie zawiadomił stron o przeprowadzonym dowodzie w postaci wizji lokalnej i nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do tego dowodu, co stanowiło naruszenie prawa konieczne do usunięcia w ramach zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji statuuje norma art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., określając, iż uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji ma miejsce wówczas, gdy stwierdzone zostanie: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z przepisu tego wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, jak utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji uznając, że brak powiadomienia Stowarzyszenia o terminie wizji lokalnej na terenie zakładu Spółki stosownie do wymogów art. 79 k.p.a. jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednakże Sąd I instancji w podstawach wydanego wyroku nie powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., zaś uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wykazał, że naruszenie art. 79, jak i art. 81 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również dlaczego konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a. Z tych przyczyn za zasadny należało uznać podniesiony w pkt 6 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok z podanych wyżej względów podlegał uchyleniu. Natomiast nie są zasadne zarzuty sformułowane w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1, art. 11 , art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie przedmiotową sprawę rozpatrzyło z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż nie odniosło się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu [...] zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Organ odwoławczy przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, jak słusznie stwierdził Sąd, dopuścił się naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.pa. a także art. 11 k.pa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 188 p.p.s.a., w wyniku rozpoznania skargi, uchylił zaskarżoną decyzję. Nie jest trafny zarzut wskazany w pkt 3 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a., albowiem Sąd I instancji rozpoznaje sprawę według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a to oznacza, że Sąd nie bierze pod uwagę zdarzeń, które zaszły później. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku ( ...) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż organ II Instancji nie zapewnił realnego uczestnictwa społeczeństwa w postępowaniach wymagających tego udziału stwierdzić należy, nie ma on usprawiedliwionych podstaw z tego powodu, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika aby Sąd I instancji przeprowadził wykładnię tego przepisu. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy dopuścił się naruszenia tego przepisu, gdyż nie dokonał merytorycznej oceny zgłoszonych uwag i wniosków przez Stowarzyszenie, tym samym doszło do ograniczenia roli społeczeństwa w postępowaniu. Z tym stanowieniem Sądu należy się zgodzić, tym samym zarzut niewłaściwego zastosowania art. 5 ww. ustawy należy uznać za niezasadny. Mając na uwadze, iż zarzuty skargi kasacyjnej zasługiwały na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 pkt 1 p..p.s.a.