II OSK 1083/05

II OSK 1083/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Marek Gorski
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 891/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-05-17
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 14 ust. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 891/04 w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
II OSK 1083/05 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 891/04 po rozpoznaniu skargi S. C. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiej Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń bez przeprowadzenia egzaminu - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż przyczyną wydania decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego był fakt, iż nie wykazał się on ukończeniem wyższych studiów magisterskich na kierunku architektura i urbanistyka, lecz ukończył Wydział Architektury Politechniki Poznańskiej i uzyskał tytuł inżyniera architekta, a więc nie spełnił warunków zawartych w ( 14 ust. 2 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadania uprawnień budowlanych i tytułu rzeczoznawcy budowlanego, przyjętego uchwałą Krajowej Rady Izby Architektów z dnia 17 kwietnia 2003 r. w zakresie wymogu wykształcenia wyższego jako ukończenia studiów magisterskich. W zaskarżonej decyzji powołano się też na art. 149 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz na zarządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 kwietnia 1992 r. w sprawie określenia rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. C. zarzucił, że przepis ( 14 ust. 2 cytowanego Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego jest niezgodny z prawem, a w szczególności sprzeczny z przepisami zarządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 14 kwietnia 1992 r. zmieniającym zarządzenie tego organu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia a także ze zmianą z dnia 13 czerwca 2003 r. i z dnia 3 listopada 2003 r., którą dodano w ( 1 pkt 1b kierunek urbanistyka i architektura.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Sąd wskazał, iż wymogiem nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1993 r. Prawo budowlane oraz ( 3 ust. 1 i ( 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie jest posiadanie odpowiedniego wyższego wykształcenia technicznego i praktyki zawodowej, dostosowanych do rodzajów oraz stopnia skomplikowania działalności a także innych wymagań związanych z tą funkcją. Ustawa z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm./ nie zawiera definicji pojęcia "wykształcenie wyższe", stanowiąc jedynie w art. 149 ust. 1, iż absolwent uczelni otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku. Zarządzenie Ministra Edukacji z dnia 9 kwietnia 1992 r. w sprawie określenia rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie w ( 2 pkt 3a określiło tytuł nadawany absolwentom wyższych studiów architektonicznych jako "magister inżynier architekt", jednocześnie w pkt 8 pozostawiając możliwość uzyskania tytułu inżyniera w przypadku absolwentów wyższych zawodowych studiów technicznych, w tym architektury. Rozporządzenie Ministra Edukacji i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standartów i poziomów kształcenia /Dz. U. Nr 116, poz. 1004/, zmienione rozporządzeniem z dnia 13 czerwca 2003 r. /Dz. U. Nr 144, poz. 1401/ oraz z dnia 3 listopada 2003 r. /Dz. U. Nr 210, poz. 2040/ reguluje kwestię studiów na kierunku architektura, uzupełniając je o kierunek urbanistyka i architektura stanowiąc przy tym, iż "absolwent studiów magisterskich kierunku architektura i urbanistyka otrzymuje tytuł zawodowy magistra inżyniera architekta, zaś absolwent studiów zawodowych kierunku architektura i urbanistyka otrzymuje tytuł inżyniera architekta". Oba wskazane tytuły są wydawane absolwentom studiów wyższych.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał interpretację przepisów przyjętą w zaskarżonej decyzji ( 14 ust. 2 cytowanego regulaminu postępowania kwalifikującego za sprzeczną z aktami prawnymi o randze ustawy i rozporządzenia. Sąd podkreślił jednocześnie, że Krajowa Rada Izby Architektów nie jest organem umocowanym do zmiany przepisów prawa, w tym dokonywania ich interpretacji czy to rozszerzającej, czy też zawężającej. Regulamin stanowi jedynie regulację wewnętrzną w ramach danej korporacji zawodowej, zaś ( 14 ust. 2 jako wykraczający poza delegację zawartą w art. 33 pkt 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów należy uznać za nieważny, a jako taki nie mogący stanowić podstawy rozstrzygnięcia przez organy samorządu zawodowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Krajowa Komisja Kwalifikacyjna zastępowana przez radcę prawnego V. L., zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego przez:
- błędną wykładnię art. 14 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego polegające na przyjęciu, że legitymowanie się wykształceniem wyższym technicznym zawodowym jest wystarczającą przesłanką w zakresie teoretycznego przygotowania zawodowego do ubiegania się o uprawnienia w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, wskutek nieuwzględnienia "norm obowiązującego prawa, w tym rozporządzenia Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu z 18.04.2002 r.",
- niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie poprzez przyjęcie, że legitymowanie się wyższym wykształceniem zawodowym jest równoznaczne z posiadaniem odpowiedniego wykształcenia do uzyskania przedmiotowych uprawnień,
- niezastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów prowadzące do uznania za wystarczające do uzyskania przedmiotowych uprawnień legitymowanie się wyższym wykształceniem zawodowym,
- niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 6 w związku z art. 4 i art. 8 pkt 1 ustawy o samorządach zawodowych, skutkiem błędnej wykładni art. 14 ust. 4 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego prowadzące do przyjęcia, że samorząd zawodowy dopuścił się zmiany aktów prawnych w randze ustawy i rozporządzenie nie będąc do tego legitymowany normą prawną,
- niewłaściwe zastosowanie prawa poprzez pominięcie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o samorządach zawodowych w związku z załącznikiem 1b rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. poprzez przyjęcie, że o kwalifikacjach do wykonywania zawodu architekta decyduje treść dyplomu wskazującego na uzyskanie wyższego wykształcenia technicznego i nie uwzględnienie różnicy poziomów w wykształceniu,
- błędną wykładnię art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego sprzeczną z celami dyrektywy Rady Europy nr 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających kwalifikacje zawodowe w dziedzinie architektury,
- naruszenie art. 14 ust. 3 pkt 1 b i c Prawa budowlanego oraz niezastosowanie ( 8 ust. 5 pkt 2 w związku z ( 3 ust. 1 i ( 6 oraz 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie poprzez nieuprawnione przyjęcie że decyzje organów obu instancji są wadliwe pomimo, iż wnioskodawca nie udokumentował odbycia wymaganej praktyki zawodowej,
2/ naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 ( 4 w związku z art. 133 i 134 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak rozpatrzenia i rozstrzygnięcia wszystkich argumentów prawnych podniesionych przez stronę skarżącą na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r. /vide - załącznik do protokołu z rozprawy/, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się na kwestie wiążące się z powołaniem do życia samorządu zawodowego architektów i jego rolą w zakresie sprawowania nadzoru nad należytym wykonywaniem zawodu architekta, a także wyjaśnia niespójności prawa brakiem kompleksowych zmian w jego poszczególnych dziedzinach związane z "dynamiką stosunków społecznych" i przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, co powoduje konieczność dokonywania wykładni funkcjonalnej i celowościowej przepisów Prawa budowlanego. Prawo budowlane weszło w życie przed ustawą z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych i innymi aktami prawnymi modyfikującymi system kształcenia w Polsce, zaś Sąd I instancji "uchylił się od dokonania wykładni art. 14 ust. 3 pkt 1 /lit a/ Prawa budowlanego w kontekście zmian w otoczeniu prawnym, które pojawiły się już po jego wejściu w życie", ograniczając się do stwierdzenia, że zarówno studia magisterskie jak i studia zawodowe są studiami wyższymi, "co jest oczywiste i czemu nikt nie przeczy". Ponadto Polska Klasyfikacja Edukacji /PKE/ spełniająca standardy unijne, stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003 r. wydanego na podstawie art. 40 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej /Dz. U. Nr 88, poz. 439/ nie posługująca się określeniem "wykształcenie wyższe", definiuje pojęcie "poziom wykształcenia". W piśmie procesowym stanowiącym załącznik do protokołu z rozprawy z dnia 9 maja 2005 r. skarżąca podniosła argumenty prawne odnoszące się do regulacji prawa wspólnotowego, które zostały pominięte przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach z następujących przyczyn:
W pierwszym rzędzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za celowe odniesienie się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawa procesowego a to art. 141 ( 4 w związku z art. 133 i 134 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut ten sprowadzono do braku ustosunkowania się przez Sąd I instancji do podniesionych przez stronę argumentów dotyczących znaczenia "wyższe wykształcenie" a zwłaszcza przyjęcie literalnego brzmienia art. 14 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego bez uwzględnienia innych wskazanych regulacji prawnych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, normujących kwestie "poziomów kształcenia i sylwetki absolwenta" a także argumentacji prawnej podniesionej na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r., która odnosiła się do rozumienia przedmiotowych unormowań w aspekcie prawa wspólnotowego.
Otóż stosownie do art. 141 ( 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Art. 133 ppsa ma trzy paragrafy, zaś w skardze kasacyjnej nie wskazano, w związku z treścią przepisu którego paragrafu miałby być naruszony art. 141 ( 4 ppsa. Przepis art. 134 ( 1 ppsa, którego naruszenie zarzuca się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sposób sformułowania zarzutów naruszenia prawa procesowego, a w tym brak powołania paragrafu art. 133 ppsa, nastręcza trudności w ustaleniu, jakie konkretne zarzuty strona stawia Sądowi I instancji w odniesieniu do przesłanki, o której mowa w art. 174 pkt 2 ppsa. Zwłaszcza brak jest możliwości wyprowadzenia z treści skargi kasacyjnej, tak podniesionych w niej podstaw jak i uzasadnienia, że ewentualne naruszenie prawa procesowego przez Sąd miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy wymogiem prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej jest nie tylko wskazanie a nadto uzasadnienie, że zarzucane naruszenie prawa procesowego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia jako prawa procesowego art. 133 ppsa w związku z nie wskazaniem odpowiedniego paragrafu tego artykułu należy uznać za nieusprawiedliwiony. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wprawdzie nie wskazał, iż strona skorzystała z możliwości wyrażenia swojego stanowiska w formie pisma procesowego złożonego na rozprawie, w którym dodatkowo powołała się na to, iż wydanie zaskarżonego orzeczenia miało związek z uregulowaniami obowiązującymi w Unii Europejskiej i tym samym nie ustosunkował się do przedstawionej argumentacji, jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tym zakresie nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z tej przyczyny, iż co do zasady stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji jest w pełni słuszne.
W związku z zarzutem skargi kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił, że prawo korporacyjne /ustawa o samorządach zawodowych/ uprawnia organy samorządu do podejmowania uchwał, a w tym ustalania regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i tytułu rzeczoznawcy budowlanego należy stwierdzić, że powierzenie ustawą samorządom zawodowym architektów, techników budownictwa i urbanistów załatwiania ściśle określonych spraw z dziedziny administracji publicznej /nadawania uprawnień budowlanych/ daje organom tych samorządów tylko takie uprawnienia, jakie ściśle określa ustawa, przy czym normy ustawowe muszą być stosowane w sposób ścieśniający, nie jest możliwe dokonywanie wykładni rozszerzającej przepisów ustalających kompetencje w tym zakresie, organy samorządu zawodowego /korporacji/ nie pełnią bowiem co do zasady zadań publicznych /nie jest to ich podstawową kompetencją/. Obywatele stosownie do art. 12 Konstytucji RP mogą zrzeszać się m. in. w organizacje społeczno-zawodowe, które są przejawem samorządności, zaś funkcje w dziedzinie administracji publicznej wykonują tylko wówczas, gdy Państwo, w drodze ustawy, takie zadania im zleci oraz tylko w takim zakresie, jaki wynika z norm ustawowych. Jeżeli więc ustawa o samorządach zawodowych w art. 33 pkt 6 powierza Krajowej Radzie Izby uchwalenie regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i tytułu rzeczoznawcy budowlanego, organ ten na podstawie ustawowego upoważnienia może podjąć uchwałę ustalającą taki regulamin, który jednak nie może dokonywać wykładni przepisów ustawy /Prawa budowlanego/. Twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że uchwała Krajowej Rady Izby Architektów jako organu samorządu zawodowego dokonująca wykładni, a nadto wykładni sprzecznej zarówno z brzmieniem jak i celem ustawy Prawo budowlane, wobec jej nieuchylenia w określonym prawem trybie, obowiązuje organy samorządu zawodowego i musi być przez nie stosowana, jest całkowicie nieuprawnione, a nawet może być potraktowane jako sprzeczne z art. 87 Konstytucji RP określającym źródła prawa powszechnie obowiązującego Rzeczypospolitej Polskiej. Zarzut naruszenia Konstytucji RP podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w związku z nie respektowaniem przez Sąd I instancji prawa unijnego, nie może być uznany za usprawiedliwiony w sytuacji, gdy prawo to w Polsce w dacie wydawania kontrolowanej przez Sąd decyzji w zakresie nadawania uprawnień budowlanych jeszcze nie obowiązywało.
Całkowicie należy się zgodzić z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż organ samorządu zawodowego - Krajowa Rada Izby Architektów nie jest organem uprawnionym do wydania w formie regulaminu, a więc aktu prawa wewnętrznego, takich przepisów, które w jakikolwiek sposób zmieniałyby obowiązujące prawo powszechne, a w tym normy prawne zamieszczone w ustawie, jak również wyrażania w takim regulaminie własnej wykładni /interpretacji/ powszechnie obowiązującego prawa. Orzekający w niniejszej sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza zatem, że zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody w omawianej kwestii w żadnej mierze nie naruszają wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o samorządach zawodowych architektów.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia jako prawa materialnego przepisów ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, ustawy o samorządach zawodowych a także aktu wykonawczego do niej - to jest uchwały organu samorządu zawodowego, odnoszące się do naruszenia obowiązku zastosowania przez Sąd I instancji wykładni zgodnej z prawem wspólnotowym oraz nadążania za zmianami wynikającymi z tego prawa w aktach krajowych, dotyczących systemu kształcenia architektów nie mogły być uwzględnione w związku z tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygał sprawę ze skargi na decyzję organu Izby Architektów w Warszawie wydanej w postępowaniu odwoławczym w dniu 14 lutego 2004 r. Stosownie do art. 1 ( 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl ( 2 kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd ma więc obowiązek w wyniku skutecznego wniesienia skargi na decyzję administracyjną, dokonać oceny zgodności tej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Skoro zaskarżona decyzja była wydana w dniu 14 lutego 2004 r., to za całkowicie nieuprawniony zarzut należy uznać niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie niniejszej prawa wspólnotowego, tak Traktatu UE jak i powołanej w skardze kasacyjnej dyrektywy, która jak to jednoznacznie wynika nawet z wypowiedzi strony zawartych w skardze kasacyjnej, w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie była jeszcze /i nie musiała być/ przetransponowana do przepisów ustawy - Prawo budowlane, a tym samym do przepisów wykonawczych do tej ustawy. Jeżeli nawet wcześniej dokonano zmian w przepisach z dziedziny edukacyjnej - odnoszących się do standardów nauczania, wbrew mniemaniu strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd I instancji nie miał obowiązku dokonania wykładni przepisów mających w sprawie zastosowanie, to jest przepisów Prawa budowlanego z uwzględnieniem prawa wspólnotowego czy też prawa z dziedziny edukacyjnej. Wręcz przeciwnie, dopiero ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 163, poz. 1364/ - art. 1 pkt 3, zostały wprowadzone zmiany w art. 14 polegające na zastąpieniu wymogu posiadania przy uzyskiwaniu uprawnień budowlanych wyższego wykształcenia /bez różnicowania, czy chodzi o studia inżynierskie, czy też studia magisterskie/ obowiązkiem uzyskania przez architektów ukończenia studiów magisterskich. Zmiana ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., jednakże nowela przewidziała dwa wyjątki. Stosownie do art. 5 w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepisy dotychczasowe stosuje się również w myśl art. 7, do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie omawianej noweli. Przepisy dotychczasowe właśnie, jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, umożliwiają uzyskanie uprawnień budowlanym osobom, które ukończyły wyższe studia inżynierskie i nie mają tytułu magistra. Sprawa może się jednak komplikować w stosunku do architektów, co do których od dnia wejścia Polski do Unii Europejskiej, to jest od 1 maja 2004 r., istnieje obowiązek stosowania prawa wspólnotowego. Ta kwestia będzie musiała być jednak rozważona przez organy administracji publicznej rozstrzygające sprawę ponownie. Odnosząc się do kwestii braku uwzględnienia przepisów edukacyjnych, należy stwierdzić, iż wbrew wyrażonym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej poglądom, nie mają one pierwszeństwa w stosunku do Prawa budowlanego. Poza tym w sprawie nie jest sporne, iż we wskazanych przepisach z zakresu prawa edukacyjnego występowało "wykształcenie wyższe" oraz "wykształcenie wyższe zawodowe". Skoro ustawa Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji jednolicie traktuje oba te rodzaje wykształcenia, bowiem oba są niewątpliwie "wykształceniami wyższymi", to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż należało uznać, że uprawnienia zawodowe mógł uzyskać wyłącznie ten podmiot, który legitymuje się "wykształceniem wyższym", nie będącym "wykształceniem wyższym zawodowym".
Inne zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, takie jak naruszenie art. 14 ust. 3 pkt 1 b i c Prawa budowlanego oraz niezastosowanie ( 8 ust. 5 pkt 2 z w związku z ( 3 ust. 1 i ( 6 oraz 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ze względu na brak wymaganego stażu zawodowego oraz nie wpłacenia wymaganej opłaty przez osobę ubiegającą się o uprawnienia budowlane, nie mogły być uznane za usprawiedliwione, bowiem Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na uznaniu, iż zaskarżona decyzja była wynikiem błędnego przyjęcia i to przy uwzględnieniu nie mającej mocy prawnej w zakresie ustaleń co do wymogów dotyczących wykształcenia wymaganego przy nadawaniu uprawnień budowlanych uchwały organu samorządu zawodowego, że wnioskodawca musiał legitymować się studiami wyższymi /zaś studia wyższe zawodowe były niewystarczające/ i posiadać tytuł magistra. Ta wadliwość zaskarżonej decyzji według Sądu była wystarczającą do usunięcia tej decyzji z obrotu prawnego. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadny.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.