II OSK 1065/25

II OSK 1065/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Wójcik
Leszek Kiermaszek
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 1079
art. 348, art. 350 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 356 ust. 1 i ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)
Tezy
1. Art. 348 w zw. z 356 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (obecnie Dz. U. z 2025 r., poz. 1079 ze zm.) należy rozumieć w taki sposób, że spełnienie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych może być badane jedynie w związku z postępowaniem dotyczącym zobowiązania do powrotu.
2. Art. 350 ustawy o cudzoziemcach nie pozwala na badanie nowych przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych w postępowaniu dotyczącym cofnięcia takiej zgody.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1586/24 w sprawie ze skargi E.A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 25 marca 2024 r. nr DL.WIPO.412.340.2023/MMa w przedmiocie cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1586/24 oddalił skargę E.A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 25 marca 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Warszawie z 11 maja 2023 r. o cofnięciu cudzoziemce zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Ojciec cudzoziemki wnioskiem z 8 listopada 2011 r. zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy. Przedmiotowym wnioskiem została objęta żona cudzoziemca oraz ich małoletnie wówczas dzieci, w tym E.A. Szef Urzędu decyzją z 18 marca 2013 r. uznał wniosek za oczywiście bezzasadny odmawiając nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej, postanawiając jednocześnie udzielić zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a wówczas obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680). Uzasadniając zastosowanie w sprawie przesłanki z art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ww. ustawy organ stwierdził, iż powrót do kraju pochodzenia wywarłby negatywny wpływ na rozwój małoletnich córek i syna wnioskodawcy i mógłby uniemożliwić im dalszą edukację, co stanowiłoby poważne naruszenie zapisów Konwencji o prawach dziecka.
Funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzili 20 października 2020 r. kontrolę legalności pobytu wobec cudzoziemki. Podczas kontroli okazała ona paszport seria i nr [...] wydany 25 lutego 2019 r. przez władze Federacji Rosyjskiej, ważny od dnia 25 lutego 2019 r. do dnia 25 lutego 2029 r. Na podstawie systemów informatycznych pozostających w użytkowaniu Straży Granicznej ustalono, iż cudzoziemka wyjechała do Rosji 6 marca 2015 r. przez lotnicze przejście graniczne Warszawa-Okęcie legitymując się paszportem seria i nr [...] oraz kartą pobytu nr RP [...] wydaną ze względów humanitarnych. W dniu 24 sierpnia 2019 r. cudzoziemka wjechała na terytorium Polski przez drogowe przejście graniczne w Terespolu legitymując się ww. paszportem seria i nr [...]. Przedstawione okoliczności cudzoziemka potwierdziła podczas przesłuchania.
Wobec powyższego Komendant Placówki Straży Granicznej w Warszawie 20 października 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia cudzoziemce zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Następnie zaś, decyzją z 11 maja 2023 r. organ ten orzekł o cofnięciu cudzoziemce ww. zgody, w związku z wystąpieniem przesłanek określonych w art. 350 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (obecnie Dz. U. z 2025 r., poz. 1079 ze zm.) – dalej: "u.c.".
Utrzymując w mocy decyzję Komendanta organ odwoławczy za bezsporne uznał to, że okoliczności z powodu których zgoda na pobyt ze względów humanitarnych została udzielona, przestały istnieć. Jak bowiem wynika z treści decyzji Szefa Urzędu z 18 marca 2013 r. podstawą udzielenia ojcu cudzoziemki i jego rodzinie zgody na pobyt tolerowany (przekształconej z mocy prawa w zgodę na pobyt ze względów humanitarnych) było stwierdzenie, że powrót cudzoziemca wraz z rodziną do kraju pochodzenia wiązałby się z naruszeniem praw jego dzieci – w tym małoletniej wówczas cudzoziemki – w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Uznając cofnięcie przedmiotowej zgody za uzasadnione organ odwoławczy podkreślił, że cudzoziemka, jak i jej rodzeństwo objęte ww. decyzją, są od wielu lat już pełnoletni, a zatem ustała przyczyna z powodu której, cudzoziemce udzielono zgody na ten pobyt. W związku z tym w sprawie została wyczerpana przesłanka z art. 350 ust. 1 pkt 1 u.c.
Za bezsporny uznano też fakt, iż cudzoziemka kilkukrotnie powracała do kraju pochodzenia i przebywała tam m.in. od marca 2015 r. do sierpnia 2019 r. To zaś wyczerpuje przesłankę z art. 350 ust. 1 pkt 5 u.c.
Stwierdzenie, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 350 ust. 1 pkt 1 i 5 u.c. obligowało natomiast organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przedmiotowe postępowanie dotyczy cofnięcia posiadanej przez cudzoziemkę zgody na pobyt ze względów humanitarnych, tj. zweryfikowania czy wobec niej zachodzi którakolwiek z okoliczności wymienionych enumeratywnie w ustawie. Z uwagi na to, okoliczności które obecnie mogłyby stanowić podstawę do udzielenia jej ochrony humanitarnej, bądź zgody na pobyt tolerowany mogą być badane wyłącznie w postępowaniu w sprawie zobowiązania do powrotu.
Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę cudzoziemki na decyzję Szefa Urzędu z 25 marca 2024 r. Sąd podkreślił, iż w skardze nie zakwestionowano dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, jak też oceny, że skarżąca spełnia dwie przesłanki wskazane w art. 350 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.c. Skarżąca od dawna jest osobą pełnoletnią, a udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych miało związek z zapewnieniem ochrony jej praw jako dziecka. Skarżąca powracała też do kraju pochodzenia, a jej najdłuższy pobyt tam trwał cztery lata. Nie może być więc wątpliwości, że zachodzą wobec niej obligatoryjne przesłanki do cofnięcia uzyskanej zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 348 u.c. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie kwestia cofnięcia udzielonej skarżącej uprzednio zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W toku tego postępowania organ obowiązany był zbadać, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 350 ust. 1 u.c. W przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, cofnięcie zgody, stanowi obowiązek organu administracji, ponieważ decyzja ma jednoznacznie charakter związany.
Zdaniem WSA w Warszawie przepisy ustawy o cudzoziemcach (tj. art. 348 i art. 356) nie pozwalają natomiast na udzielenie nowej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, w toku postępowania w sprawie jej cofnięcia. Nie przewidziano również możliwości odstąpienia od cofnięcia zgody udzielonej już uprzednio, z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałby jej udzielenie na innej podstawie faktycznej i prawnej. Z treści ww. regulacji wynika jednoznacznie, że ewentualne zastosowanie art. 348 u.c. może mieć miejsce wyłącznie w postępowaniu w sprawie o zobowiązanie do powrotu albo po jego zakończeniu, w odrębnym postępowaniu.
W skardze kasacyjnej – wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości – podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art 348 ust. 1a i ust. 2 u.c. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż nie może on zostać zastosowany do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, tj. w sprawie w przedmiocie cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, w sytuacji gdy zobowiązanie skarżącej do powrotu powodowałoby zagrożenie jej praw do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, naruszałoby prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. oraz naruszałoby prawa dzieci skarżonej, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jej rozwojowi psychofizycznemu, gdy jednocześnie ocena spełnienia tych przesłanek w ramach procedury o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu jest zbędne.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia przepisów art. 348 i art. 356 u.c. powoduje konieczność dublowania postępowań poprzez uznanie, że nowe okoliczności, które obecnie mogłyby stanowić podstawę do udzielenia ochrony humanitarnej, bądź zgody na pobyt tolerowany mogą być podane wyłącznie w postępowaniu w sprawie zobowiązania do powrotu.
Skarżąca kasacyjnie przyznała, że powołane w art. 348 u.c. podstawy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, co prawda wskazują na "zobowiązanie do powrotu", jednakże przepis nie określa, iż ocena przesłanek może być dokonana wyłącznie w ramach procedury zobowiązującej cudzoziemca do powrotu. W jej ocenie nie było zatem przeszkód, aby w ramach rozpoznawanej procedury o uchylenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie przesłanek istniejących wcześniej, rozpoznać nowe przesłanki z art. 348 u.c.
Zdaniem strony uprawnienie do oceny przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych w ramach postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji można też wywieść z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2021 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1346/21.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych może mieć miejsce jedynie w związku z postępowaniem w sprawie zobowiązania do powrotu (art. 356 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.c.), czy też w postępowaniu dotyczącym jej cofnięcia prowadzonym na podstawie art. 350 u.c. organ również może lub wręcz jest zobowiązany do ustalenia występowania nowych (innych) przesłanek do udzielenia takiej zgody, wymienionych w art. 348 u.c. Pierwsze stanowisko prezentowane jest przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i zostało ono podzielone przez Sąd pierwszej instancji. Za drugim z przedstawionych poglądów opowiada się zaś skarżąca kasacyjnie. Podkreśla ona, że ze względu na wystąpienie nowych przesłanek do udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych w kontrolowanym postępowaniu, organ powinien odstąpić od cofnięcia tej zgody, względnie wydać nową decyzję o jej udzieleniu. Pozwoliłoby to na uniknięcie dublowania postępowań.
Na wstępie zaznaczenia wymaga, że z tak zarysowanej istoty sporu wynika, że skarżąca kasacyjnie nie podważa ustaleń organów administracyjnych zaakceptowanych przez WSA w Warszawie, iż okoliczności, z powodu których zgoda na pobyt ze względów humanitarnych została jej udzielona, przestały istnieć. Nastąpiło więc spełnienie przesłanki z art. 350 ust 1 pkt 1 u.c. Poza sporem pozostaje też fakt powrotów cudzoziemki do kraju pochodzenia i przebywania tam ponad cztery lata podczas jednego z tych wyjazdów, co z kolei wyczerpało przesłankę cofnięcia ww. zgody sformułowaną w art. 350 ust. 1 pkt 5 u.c. Naczelny Sąd Administracyjny również nie znalazł podstaw do kwestionowania wystąpienia powyższych przesłanek. Konieczne jest przy tym zwrócenie uwagi na obligatoryjny charakter art. 350 ust. 1 u.c. Przepis ten przewiduje bowiem, że w przypadku spełnienia którejkolwiek z przesłanek w nim wymienionych "Cudzoziemcowi cofa się zgodę na pobyt ze względów humanitarnych (...)". Skoro więc – jak wskazano powyżej – bezspornie i prawidłowo ustalono, że w przypadku skarżącej kasacyjnie dwie ze wskazanych w tym artykule przesłanek zostały spełnione, orzekające w sprawie organy zobowiązane były do cofnięcia udzielonej cudzoziemce zgody.
Odnosząc się do istoty sporu stwierdzić należy, że postępowanie będące przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji nie było postępowaniem, w którym mogły być rozpatrywane nowe przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Podkreślenia wymaga to, że art. 348 u.c., w którym zawarto katalog pozytywnych przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych stanowi, iż "Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu (...)". Zgodnie zaś z art. 356 ust. 1 pkt 1 u.c. w przypadku gdy w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu wyjdzie na jaw okoliczność, o której mowa w art. 348 – w decyzji odmawiającej zobowiązania do powrotu udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych, chyba że zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 349. Art. 356 ust. 2 u.c. stanowi natomiast, że jeżeli okoliczność, o której mowa w art. 348 lub art. 351 pkt 1 lub 2, wyszła na jaw: 1) po wydaniu ostatecznej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo 2) w związku z koniecznością wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ innego państwa członkowskiego stosującego dyrektywę Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz. Urz. WE L 149 z 02.06.2001, str. 34; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 107) – z urzędu wszczyna się odrębne postępowanie.
Treść art. 348 i art. 356 u.c. wskazuje zatem na ścisłe powiązanie postępowania o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych z postępowaniem w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Tak więc określone w art. 348 u.c. przesłanki udzielenia takiej zgody organ zobowiązany jest rozpatrzyć w ramach prowadzonego postępowania powrotowego. Jedyna możliwość odrębnego zbadania tych przesłanek (wynikająca z art. 356 ust. 2 pkt 1 u.c.) zastrzeżona została dla sytuacji, w których przesłanki te ujawnią się już po wydaniu ostatecznej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Jednakże również w tym przypadku można mówić o proceduralnym zintegrowaniu postępowania o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych z postępowaniem w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu związku. Wszak art. 356 ust. 2 pkt 1 u.c. wymaga uprzedniego ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy zobowiązania do powrotu. Tym samym Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że postępowanie w sprawie cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych jest postępowaniem całkowicie odrębnym. W jego ramach przedmiotem zainteresowania organu musi być wyłącznie ustalenie czy wystąpiła jedna z przesłanek z art. 350 u.c. skutkujących cofnięciem ww. zgody, a nie to, czy występują nowe przesłanki do jej udzielenia.
Dodać należy, że powyższe stanowisko znajduje poparcie w doktrynie. Wskazuje się tam, że podczas prac legislacyjnych nad przepisami ustawy o cudzoziemcach z 12 grudnia 2013 r. jednym z trudniejszych zagadnień, wywołujących wahania jej autorów, był proceduralny model zgody na pobyt humanitarny i zgody na pobyt tolerowany. Przesądzone zostało utrzymanie konstrukcji obecnej już pod rządami art. 89 ustawy o cudzoziemcach z 13 czerwca 2003 r., polegającej na zintegrowaniu jej z zobowiązaniem do powrotu (dawniej wydaleniem). Projektodawcy w finalnym projekcie zarzucili koncepcję odrębnego postępowania wnioskowego w przedmiocie owych zgód, za czym przemawiała obawa o wygenerowaniu w ten sposób podstawy zawieszenia postępowania powrotowego, multiplikacji środków zaskarżenia przynależnych cudzoziemcowi, jak i niejasność, czy formuła postępowania wnioskowego będzie należycie przyczyniać się do realizacji Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zob. P. Dąbrowski, komentarz do art. 348 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, [w:] J. Chlebny (red.), Prawo o cudzoziemcach. Komentarz, Warszawa 2020, legalis C.H. BECK). Powiązanie zgody na pobyt ze względów humanitarnych z postępowaniem dotyczącym zobowiązania do powrotu wynika również z uzasadnienia projektu ustawy o cudzoziemcach (zob. druk nr 1526, Sejm VII kadencji, str. 54 i 57; dostęp pod adresem: sejm.gov.pl).
Podsumowując art. 348 w zw. z 356 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.c. należy rozumieć w taki sposób, że spełnienie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych może być badane jedynie w związku z postępowaniem dotyczącym zobowiązania do powrotu. Art. 350 u.c. nie pozwala na badanie nowych przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych w postępowaniu dotyczącym cofnięcia takiej zgody.
Podkreślenia wymaga przy tym, że był to celowy zabieg ustawodawcy, który ukształtował powyższą kwestię inaczej niż ma to miejsce w przypadku pozbawienia ochrony uzupełniającej. W przypadku tej ochrony w art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025 r., poz. 223) przewidziano bowiem, że w postępowaniu dotyczącym jej zakończenia (z uwagi na ustanie lub zmianę okoliczności jej udzielenia), cudzoziemiec może powołać się na nowe przekonywające powody związane z poprzednio doznaną poważną krzywdą.
Za zaakceptowaniem przeciwnego stanowiska skarżącej kasacyjnie nie przemawia również powołany w przez nią wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2021 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1346/21. Przypomnieć należy, że w wyroku tym stwierdzono że: "pomimo iż ustawodawca wskazał, że wszczęcie postępowania o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych winno odbywać się z urzędu (np. w trakcie postępowania o zobowiązanie do powrotu), to nie można przyjąć, że osoba uprawniona nie może skutecznie żądać wszczęcia takiego postępowania. Dla zapewnienia gwarancji ochrony praw przewidzianej m.in. przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Pady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz. Urz. UE z 29 czerwca 2013 r. L 180/60) art. 356 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach winien być wykładany w taki sposób, że właściwy organ ma obowiązek wszcząć postępowanie o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych także wówczas, gdy to cudzoziemiec występuje z żądaniem jego wszczęcia i powołuje się na nowe okoliczności, o których mowa w tym przepisie. Cudzoziemiec ma wówczas gwarancję, że działanie bądź ewentualna bezczynność organu w tym zakresie będzie mogła być przedmiotem kontroli sądów administracyjnych". Pomijając fakt, że powołany wyrok zapadł w zupełnie odmiennym stanie faktycznym niż ten będący przedmiotem kontroli w niniejsze sprawie, podkreślić należy, że co prawda odnosi się on do możliwości wszczęcia postępowania o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na wniosek cudzoziemca, lecz dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania go do powrotu – na co wyraźnie wskazuje przywołanie art. 356 ust. 2 pkt 1 u.c.
Zatem wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie z powołanego wyroku nie wynika, że udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych może odbywać się w postępowaniu oderwanym od postępowania powrotowego. Powołany wyrok potwierdza bowiem, że ewentualne zastosowanie art. 348 u.c. może mieć miejsce wyłącznie w postępowaniu w sprawie o zobowiązanie do powrotu albo w odrębnym postępowaniu wszczynanym jednak dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Nie ulega zaś wątpliwości, że skarżąca kasacyjnie nie wskazywała na wszczęcie wobec niej postępowania w przedmiocie zobowiązania do powrotu, a tym bardziej na wydanie wobec niej ostatecznej decyzji powrotowej.
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.