II OSK 1059/10

II SA/Łd 393/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Michał Zbrojewski
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 140, art. 144, art. 233, art. 235
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c, art. 200 i art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 24 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.) Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2025 roku sprawy ze skargi R.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 marca 2025 roku znak: S.K.O.4150.188.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego R.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, postanowieniem z 26 marca 2025 r., na podstawie art. 134, w zw. z art. 42 § 1, art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r. poz. 572), art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2022 r., poz. 503) stwierdziło niedopuszczalność odwołania R. J. od decyzji Prezydenta Miasta Zgierza z 7 lutego 2025 r., nr 19/2025, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną oraz budowie miejsc parkingowych przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. [...] (fragment działek nr: [...], [...], [...] w obr. [...]), ul. [...] (działka nr [...] oraz fragment działki nr [...] w obr. [...]) i ul. [...] (fragment działki nr [...] w obr. [...]).
W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał, że poza sporem pozostaje, iż R. J. nie był uznany za stronę postępowania przez organ pierwszej instancji. Kolegium z urzędu, prowadząc już kolejne postępowanie (z różnych wniosków tego samego inwestora, dla tego samego terenu) posiada informacje pozwalające na weryfikację braku legitymacji strony jako podmiotu w prowadzonym postępowaniu. Co za tym idzie bezcelowe było wzywanie o przedłożenie stosownych dokumentów. Kolegium zaznaczyło, że organ pierwszej instancji dokonał ustaleń kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie, legitymacje stron oceniając na zasadach określonych w art. 28 k.p.a., a krąg stron postępowania ustając w oparciu o przewidywany zasięg oddziaływania planowanej inwestycji, biorąc pod uwagę czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki ustalenia warunków zabudowy dla budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną oraz budowy miejsc parkingowych. Organ określił jako strony postępowania właścicieli działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działek wskazanych pod inwestycję. Jednocześnie właściciele działek położonych wzdłuż terenu inwestycji, po przeciwnej stronie ulicy [...] nie zostali uznani za stronę w postępowaniu, co było następstwem skorygowania terenu inwestycji objętego niniejszym postępowaniem, a dokładnie zwiększenia odległości terenu inwestycji od ul. [...] do granic działek położonych wzdłuż terenu inwestycji po przeciwnej stronie ulicy, która wyniosła 15 m. W pierwotnym postępowaniu odległość ta wynosiła ok. 4 m. Wraz z linią zabudowy będzie to około 17 m. W ocenie organu zwiększenie odległości wykluczyło oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem Kolegium niewątpliwie parametry ulicy [...] (szerokość 4,0 m) mogłyby powodować zakłócenie z korzystania nieruchomości znajdujących się po drugiej stronie ulicy ale jedynie w przypadku zjazdu z terenu inwestycji na tę drogę i wówczas, gdy teren objęty decyzją obejmowałby całe działki nr [...], [...] i [...]. W ocenie organu nie będzie to mieć miejsca przy projektowanej obsłudze komunikacyjnej z ulicy [...] i oddaleniu terenu inwestycji od działek położonych wzdłuż ul. [...].
Powołując się na przepisy art. 28 k.p.a, w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 140 i 144 kodeksu cywilnego, organ odwoławczy stwierdził, że R. J. nie posiada w sprawie interesu prawnego, a jedynie faktyczny, z tego względu, że został przez organ pierwszej instancji wykazany brak jakiegokolwiek, w sensie prawnym wpływu określenia warunków zabudowy planowanej inwestycji na zakres wykonywania jej prawa własności działki zlokalizowane po drugiej stronie ul. [...], co oznacza brak interesu prawnego po jej stronie. Dodatkowo wskazano, że sama funkcja mieszkalna nie spowoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości i jest w pełni zgodna z charakterem okolicy. Planowane skomunikowanie terenu inwestycji przewiduje jedynie dostęp do drogi publicznej projektowanym zjazdem z ulicy [...]. Takie rozwiązanie komunikacyjne nie będzie również miało negatywnego wpływu na sąsiednie działki od strony ul. [...], a ich wpływ na natężenie ruchu na tej drodze będzie wręcz marginalny. Jednocześnie fakt wyznaczenia linii zabudowy w znacznej odległości od pasa drogowego ulicy [...], dodatkowo ogranicza teren zabudowy wskazany przez inwestora i odsuwa tym samym znacząco zabudowę od strony drogi publicznej, czyli ul. [...].
W skardze R. J. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 28, art. 29 i art. 134 k.p.a., poprzez uznanie, że nie jest stroną postępowania administracyjnego i w konsekwencji stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego przez niego odwołania.
Wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzająca je decyzja Prezydenta Miasta Zgierza są kolejnymi wydanymi dla tego inwestora oraz dla tego samego terenu. Poza ową decyzją Prezydent Miasta Zgierza wydał wcześniej 5 decyzji dla terenu objętego przedmiotową inwestycją. W toku wymienionych wyżej postępowań właściciele działek położonych przy ul. [...] w Z., sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, byli uznawani za stronę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze - pomimo konsekwentnego pozbawiania ich prawa do uczestniczenia w toku postępowania przez organ pierwszej instancji. Dopiero przy rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Zgierza Kolegium uznało, że z uwagi na odsunięcie granicy terenu inwestycji od krawędzi ul. [...] (bez przesuwania linii zabudowy) dotychczasowe strony postępowania nie mogą brać w nim udziału. W ocenie strony skarżącej taki zabieg stanowi pretekst służący wyłącznie pozbawieniu właścicieli nieruchomości położonych przy ul. [...] możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, która będzie w sposób niewątpliwy oddziaływała na należące do nich nieruchomości. Ponadto przesunięcie granic inwestycji — zwiększenie odległości terenu inwestycji od działek przy ul. [...] - wiąże się z planowanym poszerzeniem ulicy [...] o ok. 11 metrów (obecnie o szerokości ok. 4,0 metrów), co wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W ocenie strony takie zamierzenie bez wątpienia stanowi dodatkowy element oddziaływujący na działki znajdujące się po drugiej stronie ulicy - z jednej strony będzie bowiem skutkowało zwiększeniem intensywności ruchu drogowego a z drugiej (z uwagi na niezapewnienie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych dla mieszkańców przez inwestora) będzie skutkowało powstaniem "dzikiego" parkingu wzdłuż ulicy [...]. Co istotne, planowane poszerzenie ul. [...] było uwzględniane we wcześniejszych decyzjach Prezydenta Miasta Zgierza, co znajduje odzwierciedlenie w oznaczeniu zielonej przerywanej linii na załącznikach graficznych do skargi. Zgodnie z pierwotnymi zamierzeniami inwestora, zawartymi we wniosku stanowiącym podstawę wydania przez Prezydenta Miasta Zgierza załączonych do skargi decyzji granica terenu inwestycji miała przebiegać wzdłuż ul. [...] zaś sama linia zabudowy miała przebiegać w odległości 17 metrów od aktualnej krawędzi jezdni. Taką samą odległość linii zabudowy przyjęto w decyzji Prezydenta Miasta Zgierza z 7 lutego 2025 r., nr 19/2025. Ponadto w niniejszej sprawie, przedmiotem warunków zabudowy jest inwestycja obejmująca 15 budynków wielorodzinnych, a zatem inwestycja o znacznie większym stopniu oddziaływania nie tylko z uwagi na ilość budynków i planowanych mieszkań ale również wynikające z powyższego rozmiary infrastruktury towarzyszącej (w tym miejsc parkingowych) niż inwestycje na które wydawano wcześniej warunki zabudowy. Sam fakt odsunięcia terenu inwestycji, z uwagi na niezmienność linii zabudowy oraz połączenie powyższej modyfikacji z planowanym poszerzeniem ulicy [...] o 11 metrów, w ocenie strony nie skutkuje zmianą okoliczności sprawy pozwalającą na odmienne niż wcześniej potraktowanie właścicieli nieruchomości położonych wzdłuż ul. [...]. Nadto, samo planowane przedsięwzięcie polegające na poszerzeniu ul. [...] z ok. 4 metrów do ok. 15 metrów stanowi o oddziaływaniu inwestycji na nieruchomość strony skarżącej, co wynika z uzasadnienia wcześniejszej decyzji z 18 marca 2025 r., dotyczącej 3 budynków wielomieszkaniowych, ze względu na poszerzenie ul. [...], a tym samym zwiększenie ruchu komunikacyjnego. Poza tym wskutek skarg A. K., właścicielki nieruchomości położonej przy ul. [...], prowadzone były postępowania przed WSA w Łodzi w sprawach II SA/Łd 886/24, II SA/Łd 887/24, II SA/Łd 896/24, w których zapadły wyroki z 25 kwietnia 2025 r. uchylające decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzające je decyzje Prezydenta Miasta Zgierza. We wszystkich postępowaniach, w tym samym stanie faktycznym, skarżącemu przysługiwał status strony, jako właścicielowi działek po drugiej stronie ul. [...], a skargi zostały rozpoznane oraz uwzględnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarżącemu, który wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, ustalającej warunki zabudowy, przysługiwał - stosownie do art. 28 k.p.a. – interes prawny do tego, by być stroną postępowania w sprawie zamierzonego przedsięwzięcia.
Kolegium odmówiło skarżącemu tego statusu, koncentrując się na stwierdzeniu, że nie jest on właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym działek objętych wnioskiem, jak również działek bezpośrednio sąsiadujących z tymi działkami.
Wobec tego wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. - u.p.z.p.), nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron w ramach postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym, w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy znajduje zastosowanie zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi zarazem samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego przymiotu strony postępowania - ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 10 czerwca 2011 r., II OSK 1059/10; 17 grudnia 2013 r., II OSK 1810/12; 29 listopada 2017 r., I OSK 3247/15; 16 marca 2018 r., I OSK 1060/16).
W judykaturze utrwalone jest stanowisko, wedle którego przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu posiadają właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (wyroki NSA z: 17 września 2014 r., II OSK 1261/13; 29 stycznia 2016 r., II OSK 1358/14). Przy czym przez nieruchomości sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki gruntu bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także nieruchomości nie posiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym (por. wyroki NSA z: 17 lipca 2009 r., II OSK 1186/08; 7 kwietnia 2016 r., II OSK 1925/14; 18 sierpnia 2016 r., II OSK 2882/14). Nie jest wykluczane, że stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy może być, poza właścicielem (użytkownikiem wieczystym) działki bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, właściciel działki znajdującej się w dalszej odległości (zob. wyroki NSA z: 19 maja 2010 r., II OSK 917/09; 7 lipca 2011 r., II OSK 172/11; 8 maja 2014 r., II OSK 2924/12; 12 maja 2015 r., II OSK 2413/13). Nie można bowiem z góry wykluczyć, że ze względu na charakter inwestycji, jej usytuowanie na działce wynikające z ustalonych linii zabudowy, wielkość terenu objętego decyzją, planowanej zmiany sposobu zabudowy lub zagospodarowania terenu, inwestycja będzie oddziaływać także na sferę praw i obowiązków właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w dalszej odległości od terenu inwestycji. Wykazanie interesu prawnego przez uprawnionego polega na wykazaniu wpływu zamierzenia inwestycyjnego na możliwość korzystania z nieruchomości oraz wykazania, że czyjeś zamierzenie inwestycyjne może wpływać na sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r., II OSK 1505/07). Tym samym w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy przyznanie statusu strony właścicielom działek sąsiednich, niegraniczących bezpośrednio z działką inwestycyjną, wymaga uwzględnienia uciążliwości planowanej inwestycji oraz dokonania oceny, czy realizacja tej inwestycji może skutkować, w realiach danej sprawy, zakłóceniami w korzystaniu z tych nieruchomości ponad przeciętną miarę, o której mowa w art. 144 k.c. Interes prawny właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją wynika z tego, że decyzja kształtująca zabudowę i zagospodarowanie danego terenu może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności osób trzecich. Pamiętać również trzeba, że w takich przypadkach przymiot strony może przysługiwać osobom, które dysponują tytułem prawnym do nieruchomości, podlegającym ochronie prawnej, stosownie do przepisów art. 140, art. 144, art. 233 i art. 235 k.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. stanowiącego, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (zob. wyrok NSA z 25 lipca 2024 r., II OSK 1566/23).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela także pogląd, że wyznaczenie kręgu stron na podstawie art. 28 k.p.a. w postępowaniu w sprawie wydania warunków zabudowy winno być dokonane w oparciu o funkcję, formę, konstrukcję obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, przy czym organ nie może ograniczyć się wyłącznie do ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji na tereny sąsiadujące, lecz powinien ocenić całokształt tych okoliczności w świetle art. 140, w zw. z art. 144 k.c. Jeżeli dochodzi do jakiegokolwiek, przewidzianego przepisami szczególnymi, oddziaływania inwestycji na znajdujące się w jej sąsiedztwie nieruchomości, nawet gdy jest to oddziaływanie dopuszczalne, to właściciele tych sąsiednich nieruchomości powinni mieć możliwość zgłoszenia swoich zastrzeżeń na etapie ustalania warunków zabudowy. O interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie działki, której dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy, decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a w konsekwencji zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie (por. wyroki NSA z: 12 maja 2015 r., II OSK 2413/13; 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/16; z 12 marca 2019 r., II OSK 1024/17).
Reasumując stroną w postępowaniu dotyczącym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, jak również podmiot wykazujący się wskazanymi prawami rzeczowymi do nieruchomości niesąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, jeżeli nieruchomość pozostaje w zasięgu oddziaływania inwestycji. Ustalenie kręgu stron takiego postępowania zależy zatem od okoliczności występujących w konkretnej sprawie: charakteru planowanej inwestycji, rodzaju, stopnia, zakresu uciążliwości i zasięgu oddziaływania na otoczenie.
W ocenie sądu w świetle powyższych rozważań, błędne jest stanowisko Kolegium, że sama już tylko okoliczność braku bezpośredniego przylegania nieruchomości skarżącego do działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, oznacza że nie przysługuje mu status strony postępowania.
Planowana inwestycja, dla której ustalono warunki zabudowy polegać ma na budowie zespołu 15 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną oraz budowie miejsc parkingowych w Z. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] na wskazanych wyżej działkach. Działki skarżącego o nr [...] i [...], zlokalizowane są po przeciwnej stronie ul. [...], o szerokości 4 m, która, jak wynika z uzasadnienia decyzji docelowo ma zostać poszerzona do 15 m, przy czym odległość od linii zabudowy wyznaczonej dla planowanej inwestycji od ul. [...] wynosi 17 m. Natomiast teren inwestycji obejmuje powierzchnię 19.122 m2, a sama inwestycja ma dotyczyć kilkunastu budynków wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym miejscami parkingowymi, w ilości 1,1 miejsca na lokal. Oznacza to, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z inwestycją, która ze względu na swe cechy i rozmiar będzie oddziaływać na sąsiadująca (w tym niebezpośrednio) z nią zabudowę jednorodzinną jak w przypadku skarżącego. Oddziaływanie to wiąże się chociażby ze wskazywaną w skardze koniecznością znoszenia uciążliwości związanych ze wzrostem natężenia ruchu samochodowego i hałasem tym spowodowanym. Ze względu na bliskie sąsiedztwo nieruchomości skarżącego i planowanej zabudowy wielorodzinnej należało zatem przyjąć, że nie jest bez znaczenia dla ochrony jej interesu prawnego, jakie warunki zostaną określone w zakresie m.in. intensywności zabudowy, obsługi komunikacyjnej, miejsc postojowych, ochrony zdrowia ludzi, środowiska i przyrody. Ma to o tyle istotne znaczenie, że w trakcie postępowania pojawiały się zarzuty naruszenia przez organy przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w powiązaniu z regulacjami zawartymi w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem sądu, skoro zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania oraz zabudowy terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, to skarżąca, powinna mieć, w realiach niniejszej sprawy, zapewniony udział w postępowaniu ze względu na pozostawanie jej nieruchomości w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. W tych okolicznościach stwierdzić należało, że skarżącemu przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a źródłem jej uprawnień jest posiadany tytuł prawny do ww. działek oraz związane z nim prawo do ochrony swego interesu prawnego, do korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i prawo do ochrony przed zakłócaniem korzystania z nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikające z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w zw. z art. 140 i 144 k.c. (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r., II OSK 1453/20).
Powyższe stanowisko potęguje okoliczność, że wskutek skarg właścicielki działki zlokalizowanej przy tej samej ulicy, od której nieruchomość skarżącego dzieli ul. [...], tutejszy sąd prawomocnym wyrokiem 27 marca 2025 r., II SA/Łd 729/24 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 13 sierpnia 2024 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z 10 lipca 2024 r., o ustaleniu, na wniosek M. spółki z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 7 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą (zatem inwestycji o mniejszym zakresie), przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. [...], na ww. działkach nr [...], [...], [...]. Ponadto wyrokami z 25 kwietnia 2025 r., II SA/Łd 886/24, II SA/Łd 887/24 oraz II SA/Łd 896/24 uchylił trzy kolejne decyzje SKO w Łodzi wraz z poprzedzającymi je decyzjami Prezydenta Miasta Zgierza o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegających na budowie zespołu budynków mieszkalnych. W sprawach II SA/Łd 886/24, II SA/Łd 887/24 oraz II SA/Łd 896/24 skarżący posiadał status strony.
Bez wpływu na tę ocenę pozostaje podnoszona przez organ okoliczność, że planowane skomunikowanie terenu inwestycji przewiduje jedynie dostęp do drogi publicznej projektowanym zjazdem z ulicy [...], pozostaje ona bowiem bez wpływu na fakt intensyfikacji ruchu samochodowego na tej działce i konsekwencje z tego wynikające. Tak samo nie może mieć znaczenia fakt wyznaczenia linii zabudowy w odległości 17 m od ul. [...], jak i planowane jej poszerzenie. Po pierwsze jak wynika z załączników do skargi także w poprzednich przypadkach linia zabudowy była wyznaczona w podobnej odległości. Po wtóre bliskość i skala planowanej inwestycji względem działki skarżącego powoduje, że określona w decyzji o warunkach zabudowy funkcja wielorodzinna planowanej zabudowy w postaci budynków wielorodzinnych, o określonych parametrach zabudowy, oraz związany z tym sposób zagospodarowania terenu, w tym konieczność wybudowania miejsc postojowych wskazują na to, że będzie ona oddziaływała na inne nieruchomości, w tym nieruchomość skarżącej, co potwierdza choćby to, że skarżąca była stroną ww. postępowaniu. Wobec tego racje ma strona skarżąca, że wielkość planowanej inwestycji, obejmującej budowę 15 budynków wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie 19.122 m2 pozwala przyjąć, że inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość stanowiącą własność strony skarżącego. Modyfikacja wniosku polegająca na odsunięciu terenu inwestycji od krawędzi ul. [...] nie skutkowała zniwelowaniem jej oddziaływania na nieruchomość skarżącego, choćby ze względu na to, że ustalona linia zabudowy dla inwestycji to 17 m od ul. [...], przy której zlokalizowana jest nieruchomość skarżącego.
W ocenie sądu odległość inwestycji od działki skarżącego nie jest na tyle duża, by wyłączała możliwość oddziaływania planowanej inwestycji na ową działkę. Przeciwnie, biorąc pod uwagę rodzaj i rozmiar inwestycji (prawie 2 ha powierzchni) wpływ na korzystanie z nieruchomości skarżącego trudno sprowadzić do miana hipotetycznego i niepowodującego istotnego oddziaływania na dotychczasowy sposób korzystania z tej działki. Trzeba przy tym zaznaczyć, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 k.p.a. jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na konkretne nieruchomości sąsiednie.
Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie sądu Kolegium błędnie przyjęło, że skarżącemu nie przysługuje interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o warunkach zabudowy.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi
ds