II NS 809/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi rozpoznał sprawę z wniosku Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Łodzi o uznanie za zmarłych J. / J. F., M. F. (1) z domu S. / S. / S. oraz M. F. Wnioskodawca wskazał, że osoby te miałyby ponad 100 lat, a poszukiwania aktów zgonu nie przyniosły rezultatu. Sąd dokonał ogłoszeń o postępowaniu i wezwał zaginionych oraz osoby posiadające informacje o nich, jednak nikt się nie zgłosił. Ustalono stan faktyczny na podstawie dokumentów, w tym aktów urodzenia i pism urzędowych, które potwierdziły brak aktów zgonu i brak informacji w rejestrach. Analizując przepisy dotyczące uznania za zmarłego, w tym art. 29 kc oraz art. 18 dekretu z 1945 roku, sąd ustalił ostatnie znane informacje o zaginionych (karty niemieckiej listy narodowościowej z 1950 i 1951 roku). Na tej podstawie sąd uznał J. / J. F. i M. F. (1) za zmarłych z dniem 31 grudnia 1960 roku, a M. F. za zmarłą z dniem 1 stycznia 1962 roku, zgodnie z przepisami prawa określającymi chwilę domniemanej śmierci.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących uznania za zmarłego, w szczególności w odniesieniu do osób zaginionych przed 1950 rokiem i ustalania chwili domniemanej śmierci.
Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z przepisami przejściowymi i historycznymi danymi o zaginionych.
Zagadnienia prawne (2)
Jakie przepisy prawa należy stosować do ustalenia chwili domniemanej śmierci osoby zaginionej przed wejściem w życie Kodeksu cywilnego z 1964 roku, w szczególności w kontekście różnic między przepisami dekretu z 1945 roku a przepisami kodeksu cywilnego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
W przypadku zaginionych przed 1 października 1950 roku, chwila domniemanej śmierci powinna być oznaczona na podstawie art. 18 dekretu prawo osobowe z dnia 29 sierpnia 1945 roku. W sytuacji braku danych umożliwiających ustalenie chwili śmierci, przyjmuje się ostatni dzień terminu, z którego upływem uznanie za zmarłego stało się możliwe.
Uzasadnienie
Sąd szczegółowo analizuje przepisy dotyczące uznania za zmarłego, wskazując na różnice między art. 31 § 2 kc a art. 18 § 3 dekretu prawo osobowe z 1945 roku w kwestii oznaczania chwili domniemanej śmierci w braku danych. Stwierdza, że dla osób zaginionych przed 1.10.1950 r. stosuje się dekret z 1945 roku, co oznacza przyjęcie ostatniego dnia terminu jako chwili śmierci.
Kiedy można uznać osobę za zmarłą, biorąc pod uwagę upływ czasu od ostatniej wiadomości o jej życiu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Zgodnie z art. 29 § 1 kc, zaginiony może być uznany za zmarłego, jeżeli upłynęło dziesięć lat od końca roku kalendarzowego, w którym według istniejących wiadomości jeszcze żył, z zastrzeżeniem wieku zaginionego (70 lat) i minimalnego wieku (23 lata).
Uzasadnienie
Sąd powołuje się na art. 29 § 1 kc, określający terminy do uznania za zmarłego, które są podstawą do wyznaczenia daty śmierci w przypadku braku innych danych.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Skarb Państwa – Prezydent Miasta Ł. | organ_państwowy | wnioskodawca |
| J. / J. F. | osoba_fizyczna | zaginiony |
| M. F. (1) | osoba_fizyczna | zaginiony |
| M. F. | osoba_fizyczna | zaginiony |
Przepisy (9)
Główne
Dekret prawo osobowe art. 18 § § 1
Domniemywa się, że zaginiony zmarł w chwili określonej w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego.
Dekret prawo osobowe art. 18 § § 2
Za chwilę śmierci uważa się chwilę, która według okoliczności jest najbardziej prawdopodobna.
Dekret prawo osobowe art. 18 § § 3
Jeżeli takiej chwili ustalić nie można, przyjmuje się, że zaginiony zmarł w ostatnim dniu terminu, po upływie którego może nastąpić uznanie za zmarłego.
Dekret prawo osobowe art. 18 § § 4
Jeżeli czas śmierci został ustalony tylko datą dnia, wówczas koniec tego dnia uważa się za chwilę śmierci.
k.c. art. 29 § § 1
Kodeks cywilny
Zaginiony może być uznany za zmarłego, jeżeli upłynęło lat dziesięć od końca roku kalendarzowego, w którym według istniejących wiadomości jeszcze żył; jednakże gdyby w chwili uznania za zmarłego zaginiony ukończył lat siedemdziesiąt, wystarcza upływ lat pięciu.
Pomocnicze
k.c. art. 31 § § 2
Kodeks cywilny
W braku wszelkich danych umożliwiających ustalenie chwili domniemanej śmierci zaginionego, jako chwilę domniemanej śmierci oznacza się pierwszy dzień terminu, z którego upływem uznanie za zmarłego stało się możliwe.
Przepisy wprowadzające kodeks cywilny art. XXXIII § § 1
Przepisy kodeksu cywilnego o uznaniu za zmarłego stosuje się także do zaginionych przed dniem wejścia kodeksu w życie.
Przepisy wprowadzające kodeks cywilny art. XXXIII § § 2
Chwilę domniemanej śmierci zaginionych przed dniem 1 października 1950 r. oznacza się według przepisów prawa osobowego - dekret z dnia 29 sierpnia 1945 roku.
k.c. art. 29 § § 2
Kodeks cywilny
Uznanie za zmarłego nie może nastąpić przed końcem roku kalendarzowego, w którym zaginiony ukończyłby lat dwadzieścia trzy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak aktów zgonu i informacji o losach zaginionych. • Upływ odpowiednio długiego okresu od ostatnich wiadomości o życiu zaginionych. • Zastosowanie przepisów dekretu z 1945 roku i kodeksu cywilnego do ustalenia chwili domniemanej śmierci.
Godne uwagi sformułowania
instytucja uznania za zmarłego służy usunięciu problemów prawnych wynikających z zaginięcia osoby fizycznej • celem postępowania o uznanie za zmarłego jest unormowanie sytuacji prawnej powstającej w następstwie zaginięcia • orzeczenie o uznaniu za zmarłego ma charakter konstytutywny ale wywołuje skutki wstecz (ex tunc) • w braku wszelkich danych umożliwiających ustalenie chwili domniemanej śmierci zaginionego przed 1.10.1950 r., jako chwilę domniemanej śmierci oznacza się ostatni dzień terminu, z którego upływem uznanie za zmarłego stało się możliwe
Skład orzekający
A. M.
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących uznania za zmarłego, w szczególności w odniesieniu do osób zaginionych przed 1950 rokiem i ustalania chwili domniemanej śmierci."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z przepisami przejściowymi i historycznymi danymi o zaginionych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy procedury uznania za zmarłego, co jest istotne z punktu widzenia prawa cywilnego i praktyki sądowej, ale może być mniej interesująca dla szerokiej publiczności ze względu na specyficzny charakter prawny i brak dramatycznych okoliczności.
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.