II KO 85/20

SN
Sygn. akt II KO 85/20
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz
w sprawie
G. G.
oskarżonego z art. 177 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 stycznia 2021 r
wniosku Sądu Rejonowego w Ł.
zawartego w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt IV K (…)
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu
p o s t a n o w i ł:
uwzględnić wniosek i na podstawie art. 37 k.p.k. sprawę Sądu Rejonowego w Ł., sygn. akt IV K (…), przeciwko oskarżonemu G. G., przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S..
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2020 r. Sąd Rejonowy
w Ł.
zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy oskarżonego
G. G.
innemu sądowi równorzędnemu, motywując to faktem , iż oskarżonym w sprawie  jest wieloletni sędzia  Sądu Rejonowego w Ł. orzekający w IV Wydziale Karnym.
Sąd Najwyższy zważył co następuje;
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 37 k.p.k. powodem przekazania sprawy przez Sąd Najwyższy innemu sądowi równorzędnemu może być
tylko dobro wymiaru sprawiedliwości
. Jest to przesłanka o charakterze ogólnym i wybitnie ocennym. Pamiętać przy tym trzeba, że mało restrykcyjna wykładnia instytucji z art. 37 k.p.k. mogłaby prowadzić do osłabienia zaufania do niezależności poszczególnych sądów oraz ich zdolności do bezstronnego wymierzania sprawiedliwości. W orzeczeniu Zgromadzenia Ogólnego Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1920 r. ( akta Nr 10/1920), znajdujemy trafne stwierdzenie, cyt. ,, przenoszenie spraw do innego okręgu jest zarządzeniem sądowym wyjątkowym i tylko przeto do wyjątkowych nadających się wypadków, stosowanie więc jego bez koniecznej potrzeby nie licowałoby z istotną wolą ustawy, a zarazem podkopywałoby powagę sadów,  zasady ogólne prawa i porządku publicznego.”
Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie przyjmuje, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
mogą uzasadniać powody wiązane z
ujemnym wpływem na swobodę orzekania lub
które mogą stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny
(por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 maja 2001 r., sygn. akt IV KO 21/01, OSNKW 2001, z. 7-8, poz. 58, z dnia 13 lipca 1995 r., sygn. akt III KO 34/95, OSNKW 1995, z. 9-10, poz. 68). Dobro wymiaru sprawiedliwości może także uzasadniać uruchomienie trybu, określonego w art. 37 k.p.k., wtedy,
gdy w następstwie konkretnych okoliczności może powstać w społecznym odbiorze przekonanie (nawet błędne), że sprawa nie zostanie bezstronnie rozpoznana
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt III KO 105/00., z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. V KO 3/02 ). Wyróżnić można zatem dwie zasadnicze grupy ujemnych następstw w odniesieniu do sfery bezstronności sędziowskiej, które
in concreto
mogą przemawiać za przyjęciem, iż dobro wymiaru sprawiedliwości może doznać uszczerbku przez rozpoznanie sprawy przez sąd zgodnie z zasadą właściwości miejscowej: 1) odnoszące się do „wewnętrznej” sfery sędziowskiej bezstronności, tj. zdolności konkretnego sądu do obiektywnego rozpoznania sprawy oraz 2} negatywne następstwa odnoszące się do zewnętrznej sfery bezstronności sędziowskiej, tj. postrzegania sądu jako bezstronnego przez opinię publiczną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2003 r. sygn. akt  IV KO 61/02 ).
Mając na względzie tak rozumiane pojęcie dobra wymiaru sprawiedliwości o jakim mowa w art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy uznał, iż okoliczności przedstawione w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego
w Ł.
mogą powodować powstanie w odbiorze społecznym przekonania o braku warunków do bezstronnego rozpoznania niniejszej  sprawy przez ten Sąd Rejonowy.
Kierując się  przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.