II KKN 84/99

Sygn. akt II KKN 84/99 
 
 
 
 
 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
 
 
 Dnia 19 czerwca 2001 r. 
 
 
Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym: 
 
 
Przewodniczący: SSN  - Józef Musioł 
Sędziowie:  SN  
- Halina Gordon – Krakowska (spr.) 
 SN   
- Przemysław Kalinowski 
Protokolant: Teresa Jarosławska 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry  
 
po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2001 r. 
sprawy J. S. 
skazanego z art. 97 § 1 kw 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę 
od wyroku Sądu Rejonowego w N. 
z dnia 2 grudnia 1998 r. sygn. Kws (…) 
utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń w N. 
z dnia 22 września 1998 r. sygn. Kw (…) 
 
- uchyla 
zaskarżony 
wyrok 
i 
sprawę 
przekazuje 
Sądowi 
Rejonowemu w N. do ponownego jej rozpoznania, 
- zarządza zwrot na rzecz J. S. kwoty 450 zł wniesionej tytułem 
opłaty od kasacji. 

 
2
 
 
 
 
 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Orzeczeniem Kolegium d/s Wykroczeń w N. z dnia 22 września 1998 r., 
sygn. Kw (…) J. S. został uznany za winnego tego, że: 
w dniu 8 grudnia 1997 r. o godz. 950 na trasie Nr (…) w miejscowości E. gm. Z 
kierował samochodem osobowy m-ki Chrysler nr rej (…) w obszarze 
zabudowanym przekraczając dozwoloną prędkość o 38 km/godz. jechał z 
prędkością 98 km/godz. tj. popełnienie wkroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 5 
ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 PRD (Ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Dz. U Nr 11/92 
poz. 41) i na podstawie art. 97 kw skazany na 600 zł grzywny. 
 
Od tego orzeczenia obwiniony wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego w 
N. zarzucając 
1- naruszenie art. 97 kw. poprzez bezpodstawnie uznanie, iż przekroczył 
dozwoloną prędkość o 38 km/godz. jadąc samochodem z prędkością 98 
km/godz. 
2- naruszenie art. 4 kodeksu wykroczeń poprzez wydanie orzeczenia w 
okolicznościach i w oparciu o materiał dowodowy, w którym wina 
obwinionego może budzić poważne wątpliwości, a więc w sytuacji 
wyłączającej karanie na podstawie art. 7 § 2 kodeksu postępowania w 
sprawach o wykroczenia. 
 W konkluzji obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i 
uniewinnienie. 
 
W uzasadnieniu odwołania obwiniony podnosił, że 
- „skład orzekający całkowicie jednostronnie ocenił zgromadzony w 
sprawie materiał dowodowy, bezpodstawnie pominął jego wyjaśnienia 
dając wiarę wyłącznie zeznaniom policjanta” 

 
3
- nie wykorzystano możliwości wyjaśnienia szeregu wątpliwości, które 
miały podstawowe znaczenie bowiem: 
- nie ustalono czy miernik prędkości miał legalizację, 
- nie dokonano oględzin samochodu pod kątem ustalenia czy był on 
wyposażony w automatyczne urządzenie ograniczające prędkość – 
przeciwnie: bezzasadnie przyjęto w uzasadnieniu, że takiego 
urządzenia samochód nie posiadał. 
 
Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w N. obwiniony ponowił 
wniosek domagając się powołania biegłego, który stwierdziłby, że samochód 
wyposażony jest o urządzenie ograniczające prędkość oraz o załączenie 
dokumentu uwierzytelniającego legalność radaru. 
Sąd wnioski te „oddalił” powołując się na przepis art. 170 § 1 pkt 2 kpk. 
 
Po rozpoznaniu odwołania obwinionego Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 
2 grudnia 1998 r. zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. 
 
Od tego wyroku wniósł kasację obrońca J. S. zarzucając  
rażące naruszenie prawa procesowego wyrażające się w oparciu ustaleń 
faktycznych orzeczenia wyłącznie na zeznaniach świadka J. M., z pominięciem 
wniosków dowodowych zgłoszonych przez obwinionego, a ponadto przyjęcia 
za dowód w sprawie wydruku pomiaru szybkości urządzenia pomiarowego bez 
aktualnego świadectwa legalizacji, które to uchybienie miało istotny wpływ na 
treść zaskarżonego orzeczenia. 
 
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Kasacja jest zasadna. 
 
Sąd Rejonowy w N. rozpoznając odwołanie obwinionego ograniczył się, 
jak 
wynika 
z 
protokołu 
rozprawy 
do 
odczytania 
odwołania 
oraz 

 
4
nieuwzględnienia 
wniosku obwinionego o przeprowadzenie dowodów 
powołując się na przepis art. 170 § 1 pkt 2 kpk bez jakiegokolwiek 
uzasadnienia. 
Taki sposób procedowania rażąco naruszył obowiązujący w dacie 
orzekania przepis art. 512 § 4 kpk obligujący Sąd do którego wniesiono 
odwołanie od orzeczenia kolegium do przeprowadzenia pełnego postępowania 
dowodowego. 
Obowiązkiem więc Sądu było przesłuchanie obwinionego, wezwanie i 
przesłuchanie świadka J. M., którego zeznania obwiniony kwestionował i 
przeprowadzenie dowodów o które wniósł zarówno w postępowaniu przed 
kolegium, jak i przed sądem. Nie dopełnienie takiego obowiązku było rażącym, 
mającym wpływ na treść orzeczenia naruszeniem prawa procesowego i dlatego 
też Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.