II KKN 79/98

Sygn. akt II KKN  79/98 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
 
 
 
                               Dnia 11 grudnia 2000 r. 
 
 
Sąd Najwyższy  w Warszawie - Izba Karna na rozprawie  w składzie 
następującym: 
 
 
 
Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk 
 
 
Sędziowie: SN 
 Henryk Gradzik        
                                                    Antoni Kapłon (spraw.)  
 
 
Protokolant: Wanda Ciszewska 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza   
 
po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2000 r. 
sprawy J. P. 
oskarżonego z art. 215 § 1 d.kk 
z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego 
od wyroku Sądu Rejonowego w O. 
z dnia 19 czerwca 1997 r., sygn. II K […] 
 
 
1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk 
w zw. z art. 45 § 1 kw umarza postępowanie karne wobec J. P.; 
2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. 

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 19 czerwca 1997 r., sygn. II K […] 
uznał J. P. za winnego tego, że w styczniu 1997 r. w S. gm. O. pomógł P. P. 
w zbyciu radiomagnetofonu samochodowego w ten sposób, że sprzedał Z. W. 
radiomagnetofon „S.” wartości 123 złote za kwotę 80 złotych wiedząc o tym, że 
uzyskany został za pomocą czynu zabronionego, tj. popełnienia przestępstwa 
z art. 215 § 1 d.kk i za to skazał wymienionego na karę 8 miesięcy pozbawienia 
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat 
i 100 złotych grzywny. 
 
Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji, przy czym nie zostało 
sporządzone jego uzasadnienie. 
 
Od tego wyroku wniósł kasację Prokurator Generalny – na korzyść, 
zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego przez skazanie 
oskarżonego na podstawie art. 215 § 1 d.kk za udzielanie pomocy w zbyciu 
radiomagnetofonu samochodowego mimo, iż czyn ten ze względu na wartość 
mienia nie przekraczającą 250 złotych, stanowił wykroczenie określone w art. 
122 § 1 kw. 
 
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
umorzenie w stosunku do J. P. postępowania karnego na podstawie art. 11 
pkt 6 d.kpk w zw. z art. 45 § 1 kw. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Kasacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. 
 
Na wstępie zauważyć się godzi, iż w sprawie niniejszej wyrok 
uprawomocnił się w pierwszej instancji, przy czym nie zostało sporządzone jego 
uzasadnienie. 

 
3
 
W tej sytuacji prześledzenie toku rozumowania sądu, które legło u 
podstaw wyżej przedstawionego rozstrzygnięcia, a szczególnie oceny prawnej 
czynu oskarżonego J. P. nie jest możliwe. 
 
Wydaje się, że rację ma autor kasacji, iż sąd meriti podzielił zapatrywania 
prawne prezentowane przez część przedstawicieli nauki prawa oraz poglądy 
wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zresztą w tej materii 
niejednolite), iż czyn pasera udzielającego pomocy do zbycia mienia 
pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem stanowi występek z art. 
215 § 1 kk z 1969 r., a nie wykroczenie określone w art. 122 § 1 kw, bez 
względu na wartość mienia, a zatem także w tym przypadku, gdy wartość owa 
nie przekracza 250 zł (zob. wyrok SN z dnia 6 października 1986 r., Rw 721/86, 
OSNKW 1987, z. 5-6, poz. 45, W.Radecki: Przedmiot czynności wykonawczej 
paserstwa jako przestępstwa i wykroczenia, „Problemy Praworządności” 1978, 
z. 3, s. 43-45, W.Tomczyk: Przegląd Orzecznictwa Sądu Najwyższego, Zag. 
Wykr. 1981, z. 6, s. 19-20). 
 
Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela 
pogląd zaprezentowany w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 
r. (I KZP 15/97), OSNKW 1997, z. 11-12, poz. 96), iż przedmiotem 
wykroczenia określonego w art. 122 § 1 kw może być także mienie pochodzące 
z kradzieży z włamaniem, jeżeli jego wartość nie przekracza 250 zł. 
 
Za w pełni trafne uznać należy także motywy tego rozstrzygnięcia, 
których w tym miejscu nie ma potrzeby powtarzać. 
 
Zwrócić można wszakże uwagę na treść art. 130 § 2 kw, który wprawdzie 
odnosi się do art. 119 kw, stwierdzając, iż tego artykułu nie stosuje się, jeżeli 
sprawca popełnia kradzież szczególnie zuchwałą (w obecnie obowiązującym kk 
– brak penalizacji ) lub z włamaniem (art. 208 dkk, obecnie art. 279 kk), 
jednakże tego rodzaju wyłączenia nie ma w stosunku do art. 122 kw, a ten 

 
4
ostatni przepis w swej treści nie odwołuje się do art. 119 kw, a do 
nazwy czynu zabronionego „kradzież”. 
 
Przechodząc na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, iż wartość 
radiomagnetofonu samochodowego, w którego zbyciu oskarżony pomógł 
sprawcy kradzieży z włamaniem, wynosiła 123 zł, a zatem czyn ten stanowił 
wykroczenie z art. 122 § 1 kw. 
 
Sprawca dopuścił się tego czynu w styczniu 1997 r., a zatem, zgodnie z 
treścią art. 45 § 1 kw karalność tego wykroczenia ustała. 
 
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok należało uchylić, a wniosek 
kasacji o umorzenie postępowania karnego jest w pełni zasadny, z tym wszakże, 
iż podstawę tego rozstrzygnięcia stanowi obowiązujący obecnie art. 17 § 1 pkt 6 
kodeksu postępowania karnego. 
 
Orzeczenie w przedmiocie kosztów procesu znajduje oparcie w art. 632 
pkt 2 kpk. 
 
Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.  
 
 
 
Przewodniczący: SSN (Tomasz Grzegorczyk) 
 
     Sędziowie: SSN (Henryk Gradzik) 
 
(Antoni Kapłon) 
 
 
 
 
 
aw 
f/ak