II KKN 482/98

Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r. 
II KKN 482/98 
 
Przewodniczący: SSN Józef Musioł 
Sędziowie: SN Piotr Hofmański 
SN Wiesław Kozielewicz (spr.) 
 
 
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy R. C. 
skazanego z art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 KK w zw. z art. 10 § 2 
KK69 z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku 
Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 czerwca 1998 r.. sygn. II AKa (…) 
zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r., 
sygn. XVIII K (...) 
 I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego R. C. przekazuje 
Sądowi 
Apelacyjnemu 
w 
(…) 
do 
ponownego 
rozpoznania 
w 
postępowaniu odwoławczym; 
 II. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego R. C. kwoty 500 (pięćset) 
złotych wniesionej przez niego opłaty od kasacji 
 
Uzasadnienie 
Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z dnia 2 marca 1998 r. sygn. akt XVIII K 
(...) m.in. uznał A. S., T. S. i R. C. za winnych tego, że: 
 - w nocy z 19 na 20 grudnia 1995 r. w W. działając wspólnie i w 
porozumieniu z nieletnim M. B. grożąc użyciem niebezpiecznego 
narzędzia w postaci noża poprzez przystawienie go do szyi taksówkarza 
J. J. oraz niszcząc mienie wartości 500 złotych stanowiące wyposażenie 
samochodu marki „Ford Sierra” nr rej. (...) zabrali w celu przywłaszczenia 
pieniądze w kwocie 310 złotych na szkodę pokrzywdzonego tj. czynu 

 
wyczerpującego dyspozycje art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 w zw. z 
art. 10 § 2 KK69 i za to na mocy tych przepisów, przyjmując za podstawę 
skazania art. 210 § 2 KK oraz art. 40 § 1 KK69, wymierzył im kary po 
pięć lat pozbawienia wolności i kary dodatkowe trzech lat pozbawienia 
praw publicznych. 
 W apelacji od tegoż wyroku obrońca oskarżonego R. C. zarzucając: 
 1) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 210 § 2 i art. 
212 § 1 KK69 wynikającą z nieprawidłowego zastosowania powołanych 
przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy z uwagi na uznanie, że 
oskarżony R. C. działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi T. i A. 
S., 
 2) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a 
mianowicie obrazę art. 3 § 1 i 3 oraz art. 85 KPK69, 
 3)rażącą 
niewspółmierność 
wymierzonej 
kary 
wynikającą 
z 
niezastosowania przy orzekaniu art. 57 § 1 i § 2 KK oraz art. 73 § 1 
KK69. 
 wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie 
oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu, ewentualnie o 
uchylenie tegoż wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 
lub zmianę wyroku w zaskarżonej części przez zastosowanie art. 57 § 1 i 
§ 2 KK oraz art. 73 § 1 KK69 (...). 
 Powyższy wyrok zaskarżył również obrońca oskarżonych Adama S. i 
Tomasza S. (...). 
 Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 17 czerwca 1998 r. sygn. II AKa 
(...) zmienił zaskarżony wyrok co do oskarżonych A. S. i T. S., zaś 
utrzymał go w mocy odnośnie oskarżonego R. C. (...). 
 Od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) kasację złożył obrońca skazanego 
R. C. Zarzucił w niej rażące naruszenie prawa procesowego, art. 3 § 1, 2 
i 3 KPK, art. 4 § 1 KPK, art. 357 KPK69 przez to, że tenże Sąd utrzymał 

 
w mocy część skazującą wyroku Sądu Wojewódzkiego na podstawie 
dowodów kwestionowanych w apelacji, których to zarzutów apelacyjnych 
Sąd Odwoławczy nie sprawdził. Wskazując na powyższe skarżący wniósł 
o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go orzeczenia Sądu 
Wojewódzkiego w W. poprzez uniewinnienie oskarżonego od dokonania 
zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie tychże wyroków i 
przekazanie sprawy R. C. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania 
(...). 
 Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 października 1999 r. sygn. II 
KKN 482/98 wstrzymał wykonanie prawomocnego wyroku Sądu 
Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r. sygn. XVIII K (...) w 
stosunku do skazanego R. C. (...). 
 Na rozprawie kasacyjnej w dniu 9 kwietnia 2001 r. Prokurator 
Prokuratury Krajowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy R. C. Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego 
rozpoznania (...). 
 Sąd Najwyższy zważył co następuje; 
 Należało uwzględnić wniosek z kasacji i uchylić wyrok Sądu 
Apelacyjnego w zaskarżonej części, i zgodnie ze stanowiskiem 
oskarżyciela publicznego przekazać sprawę R. C. temu Sądowi do 
ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. 
 Trafnie zauważa skarżący w uzasadnieniu kasacji, iż rozstrzygając w 
niniejszej sprawie w części dotyczącej R. C. Sąd Apelacyjny nie 
przedstawił w uzasadnieniu swojego stanowiska co do wszystkich 
zarzutów i wniosków apelacji obrońcy tego oskarżonego (obraza art. 406 
§ 2 KPK69). Nie odniósł się zwłaszcza do zarzutów tyczących dokonanej 
przez Sąd I instancji, oceny dowodów, m.in. dowodu z zeznań świadka 
M. B. (por. str. 18 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). W miejsce 
rozważenia zarzutu z apelacji co do prawidłowości oceny tego dowodu, 

 
sam poczynił ustalenia, że właśnie zeznania tego świadka przeczą temu, 
iż oskarżony R. C. nie działał wspólnie i w porozumieniu z braćmi S. w 
czasie rozboju typu kwalifikowanego dokonanym na pokrzywdzonym J. J. 
(por. str. 9-10 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego). Poza obszarem 
głębszych rozważań Sądu Apelacyjnego w kontekście oceny zakresu 
odpowiedzialności karnej oskarżonego R. C., pozostały też treści 
wyjaśnień oskarżonych T. S. i A. S. 
 Zwrócić uwagę należy, że w orzecznictwie obowiązuje pogląd, iż każdy 
ze współsprawców odpowiada w granicach swego zamiaru, i nie może 
ponosić odpowiedzialności za eksces innego współsprawcy, a więc za 
takie jego zachowanie i skutek, które nie były objętego jego zamiarem i 
których nie mógł przewidzieć (por. OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 91). 
Właśnie na kwestie dotyczące dokładnego ustalenia roli oskarżonego R. 
C. w przedmiotowym rozboju, a co za tym idzie i zakresie jego karnej 
odpowiedzialności, 
zwracano 
uwagę 
w 
apelacji 
obrońcy 
tego 
oskarżonego (...). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny 
nie poświęcił temu należytej uwagi. 
 Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy orzekł jak w 
wyroku.