II KKN 468/98

Wyrok z dnia 12 kwietnia 2001 r. 
II KKN 468/98 
 
Przewodniczący: SSN Tomasz Grzegorczyk 
Sędziowie: SN Józef Musioł (spr.) 
SN Józef Szewczyk 
 
Sentencja 
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2001 r. sprawy P. K. 
oskarżonego z art. 208 KK z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę 
skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 22 lipca 1998 r., 
sygn. II Ka (...) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 5 
lutego 1998 r., sygn. (...) 
 I. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i sprawę przekazuje 
Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w trybie postępowania 
odwoławczego, 
 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. P. - Kancelaria 
Adwokacka w W. kwotę 500 zł za obronę z urzędu w postępowaniu przed 
Sądem Najwyższym. 
 
Uzasadnienie 
Zaskarżonym kasacją wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 22 
lipca 1998 r. sygn. akt II Ka (...) utrzymano w mocy wyrok Sądu 
Rejonowego z dnia 5 lutego 1998 r. sygn. akt (...), którym P. K. uznany 
został za winnego tego, iż w dniu 5 maja 1997 r. w O. działając w 
zamiarze przywłaszczenia mienia ukrył się w pomieszczeniach klubu 
bilardowego „B.” a następnie po jego zamknięciu przez personel zabrał w 
celu przywłaszczenia alkohol, papierosy i pieniądze o łącznej wartości 
350 zł na szkodę K. B., po czym wyłamując kratę zabezpieczającą drzwi 

wejściowe otwierając zamki opuścił wymieniony lokal tj. czynu z art. 208 
KK i za to na mocy tegoż przepisu skazaną na karę jednego roku 
pozbawienia wolności. 
 Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca 
oskarżonego, który zarzucając: 
 1. „naruszenie przepisu postępowania a mianowicie art. 439 § 1 pkt 6 
KPK polegające na nie wyznaczeniu skazanemu obrońcy, a tym samym 
ograniczeniu mu prawa do obrony w sytuacji, gdy zachodziła 
uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności, 
 2. naruszenie przepisu postępowania a mianowicie art. 452 § 2 KPK 
poprzez nie przesłuchanie zawnioskowanego przez skazanego świadka 
J. G. na okoliczność ich wspólnego wyjścia z klubu bilardowego „B.” 
przed zamknięciem tegoż lokalu” 
 wniósł 
 „o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi 
Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania”. 
 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 Kasacja jest zasadna. 
 Wyrok Sądu Wojewódzkiego zapadł z rażącym naruszeniem prawa - art. 
152 § 2 KPK69 oraz art. 9 KPK69 (obecnie art. 6 KPK). 
 W swojej apelacji z dnia 23 kwietnia 1998 r. (...) oskarżony złożył 
wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków: J. G. i H. K. 
 W piśmie z dnia 17 lipca 1998 r. oskarżony powiadomił, iż leczy się w 
Szpitalu Psychiatrycznym i wniósł o przyznanie mu obrońcy z urzędu (...). 
Do wniosku tego dołączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego (...). 
 Sąd Wojewódzki na rozprawie odwoławczej w dniu 22 lipca 1998 r. (...) 
w ogóle nie ustosunkował się do złożonego wniosku dowodowego, co 
stanowi rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść 
orzeczenia 
zważywszy 
okoliczności 
popełnienia 
przypisanego 

oskarżonemu czynu, jak i nieprecyzyjną tezę dowodową podaną w 
sporządzonym przez samego oskarżonego wniosku. Podkreślić wypada, 
że oskarżony pozostający w leczeniu specjalistycznym domagał się 
przyznania mu obrońcy z urzędu. 
 Powyższe uchybienie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego 
wyroku. 
 Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy należy rozważyć przez jakie 
konkretne zachowanie oskarżony miałby wyczerpać znamiona art. 208 
KK69, czy poprzez zuchwałość, czy włamanie, gdyż przyjęto, że wyłamał 
kraty aby się wydostać z pomieszczenia, w którym dokonać miał 
kradzieży. 
 Biorąc te wszystkie okoliczności Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.