II KKN 409/98

Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r. 
II KKN 409/98 
 
Przewodniczący: SSN Józef Musioł (spr.) 
Sędziowie SN: Piotr Hofmański, SN Wiesław Kozielewicz. 
 
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy 
Vladimira Z. skazanego z art. 145 § 2 KK69 w zw. z art. 10 § 3 KK69 z 
powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu 
Wojewódzkiego w P. z dnia 27 maja 1998 r., sygn. II Ka (...) 
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r., 
sygn. (...) uchyla zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i sprawę 
przekazuje Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w 
postępowaniu odwoławczym zarządzając zwrot skazanemu 300 zł 
tytułem opłaty od kasacji. 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r. sygn. akt (...) 
Vladimir Z. uznany został za winnego tego, „że w dniu 1 czerwca 1997 r. 
w miejscowości S., gm. G., w woj. p., kierując ciągnikiem siodłowym m-ki 
„International” 97006 x 4 o nr rej. (...) wraz z naczepą VAN H 001 PS 
3001 o nr rej (...) po drodze publicznej, nieumyślnie naruszył zasady 
bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podjął 
nieprawidłowy manewr hamowania naczepą pojazdu poruszającego się 
po śliskiej nawierzchni jezdni w momencie pokonywania zakrętu w 
prawo, nie dostosował prędkości jazdy do natężenia ruchu i mokrej 
nawierzchni 
oraz 
przekroczył 
prędkość 
dozwoloną 
w 
obszarze 
zabudowanym, w wyniku czego podczas pokonywania łuku drogi i 

podjętego na niej manewru hamowania spowodował, iż naczepa ciągnika 
na skutek zarzucenia zjechała na lewy pas jezdni i uderzyła w 
poruszający się prawidłowo samochód osobowy m-ki „Nexia” o nr rej. 
(...), kierowany przez L. S., w wyniku czego D. S. doznała obrażeń ciała 
w postaci rozległych ran tłuczonych w obrębie powłoki głowy i twarzy, 
wieloodłamowego złamania kości twarzoczaszki po stronie lewej, 
rozległych otarć naskórka na twarzy, zaś L. S. - obrażeń ciała w postaci 
rozległej rany otwartej w obrębie powłok głowy, wielomiejscowego 
złamania kości sklepienia i podstawy czaszki oraz niemal całkowitego 
wymóżdżenia, sińca i drobnych otarć naskórka na grzbietowej 
powierzchni ręki lewej skutkujących ich zgonem, a także obrażeń ciała 
doznali pasażerowie tego samochodu G. S. C. i jej syn K. S. w postaci 
powierzchownych otarć naskórka na ciele i powierzchownych stłuczeń 
naruszających czynności organizmu na okres poniżej dni siedmiu w obu 
przypadkach oraz powstała poważna szkoda w imieniu G. C.-S. o 
wartości 26.000 zł, tj. przestępstwa z art. 145 § 2 KK w zw. z art. 145 § 1 
KK w zw. z art. 10 § 2 KK i za to skazano na karę 2 lat i 6 miesięcy 
pozbawienia wolności oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów 
mechanicznych na okres 2 lat. 
 Na skutek wniesienia środka prawnego na korzyść oskarżonego - Sąd 
Wojewódzki w P. wyrokiem z dnia 27 maja 1998 r. sygn. akt II Ka (...) 
zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że podstawę wymiaru kary 
uzupełnił o przepis art. 10 § 3 KK i w pozostałej części wyrok ten 
utrzymał w mocy. 
 Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca 
skazanego. 
 Autor 
kasacji 
zarzucając 
rażące 
naruszenie 
przepisów 
prawa 
procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności 
na: 

 „1. wyraźnych zaniedbaniach w dociekaniu i ustaleniu stanu faktycznego 
odpowiadającego prawdzie (art. 2 § 1 pkt 2 KPK); 
 2. 
niedostatecznym 
badaniu 
i 
uwzględnieniu 
okoliczności 
przemawiających na korzyść oskarżonego i tłumaczeniu - nie dających 
się usunąć wątpliwości - również na jego niekorzyść (art. 3 § 1 i 3 KPK) - 
odnoszących się do bezkrytycznego przyjęcia: 
 a) że znaki drogowe w miejscu i w chwili wypadku były usytuowane 
prawidłowo; 
 b) że przyczyną podjęcia przez oskarżonego gwałtownego hamowania 
była jego obawa czy zdoła przy jeździe z nadmierną prędkością 
bezkolizyjnie wyminąć się na łuku drogi z jadącym prawidłowo z 
przeciwnego kierunku samochodem Nexia chociaż zebrany i utrwalony 
materiał dowodowy pozwalał i obligował do przeciwnych, niż przypisano 
oskarżonemu - ustaleń i ocen tych jakże istotnych dla rozstrzygnięcia 
okoliczności (art. 3 § 1 w zw. z art. 357 KPK); 
 3. dokonaniu przez sąd odwoławczy zmiany - sprzecznej z zasadą 
zakazu reformatio in peius (art. 383 § 1 KPK) przyjętego w orzeczeniu 
Sądu meriti rodzaju nieumyślnej winy przypisanej oskarżonemu, w części 
naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym na winę w tym 
zakresie umyślną, a w konsekwencji bezpodstawnym i błędnym 
interpretowaniu w uzasadnieniu wyroku przepisu art. 73 § 2 KK o 
niedopuszczalności stosowania wobec oskarżonego warunkowego 
zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, mimo, ze wszelkie 
właściwości podmiotowe skazanego i stopień przyczynienia się przez 
niego do tragicznego w skutkach wypadku - za takim rozstrzygnięciem 
zdecydowanie przemawiał” 
 wniósł 
 „o zmianę zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu 
Rejonowego (...) przez uznanie oskarżonego V. Z. za współwinnego w 

przyczynieniu się do przypisanego mu czynu i zdecydowane złagodzenie 
wymierzonej 
mu 
kary 
pozbawienia 
wolności 
z 
warunkowym 
zawieszeniem jej wykonania oraz uchylenie w całości orzeczonej kary 
dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”. 
 Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie. 
 Sąd Najwyższy zważył co następuje. 
 Sąd Wojewódzki, poza uzupełnieniem o przepis art. 10 § 3 KK, 
zaskarżony apelacją wyrok Sądu I instancji, (który skazując oskarżonego 
z art. 145 § 1 i 2 KK przypisał nieumyślne naruszenie zasady 
bezpieczeństwa w ruchu drogowym) utrzymał w mocy. Równocześnie 
jednak w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku przyjął, że „(...) 
naruszenie przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu ma 
charakter umyślny, co Sąd Rejonowy trafnie odtworzył błędnie 
definiując”. Dalej podał iż „świadome złamanie administracyjnego nakazu 
jest przecież niewątpliwie przewinieniem umyślnym” (...). Dalej Sąd 
Wojewódzki motywując swoje stanowisko w przedmiocie zasadności 
wymierzonej oskarżonemu kary w następujący sposób podkreślił: „(...) 
wymiar kary w zaskarżonym wyroku nie ujawnia dysproporcji, która 
byłaby niewątpliwa gdyby zasadom bezpieczeństwa w ruchu drogowym 
V. Z. uchybił nieumyślnie”. 
 Z 
powyższego 
ewidentnie 
wynika 
niespójność 
wyroku 
Sądu 
Wojewódzkiego, którym utrzymał zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i 
w uzasadnieniu wyroku, w którym przyjął, iż oskarżony dopuścił się 
umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, 
podkreślił, że to umyślne, zdaniem tego Sądu, naruszenie zasad 
bezpieczeństwa w ruchu drogowym w jakimś sensie przesądza o 
słuszności wymierzonej kary. 
 Powyższe, choć nie stanowi, (jak tego chce autor kasacji), naruszenia 
zakazu reformatio in peius, jest ewidentnym błędem i naruszeniem art. 

406 § 2 KPK69 obecnie art. 457 § 2 KPK. Błąd ten musiał skutkować 
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego. 
 Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty kasacji to uznać je należy za 
oczywiście bezzasadne. Zmierzają bowiem do, bądź kwestionowania 
prawidłowości ustaleń faktycznych, bądź prawa Sądu I instancji do 
swobodnej oceny dowodów. 
 Biorąc powyższe rozważania pod uwagę nie zachodzi potrzeba 
uzasadniania ich zasadności. 
 Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.