II KKN 325/01

Sygn. akt II KKN 325/01 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
 
 
 
 Dnia 14 grudnia 2001 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie 
następującym: 
 
 
Przewodniczący: SSN  Marek Sokołowski 
 
 
Sędziowie: SSN   
Ewa Gaberle 
  
 SSN  
Dorota Rysińska (spr.) 
 
po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2001 r., w trybie art. 535 § 3 kpk 
sprawy L. B. 
oskarżonego z art. 86 § 1 kw 
z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich  
od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. 
z dnia 12 marca 2001 r., sygn. VII Kws (…) 
utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie 
Rejonowym w Ł. z dnia 13 grudnia 2000 r. sygn. (…) 
 
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego 
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. w postępowaniu 
odwoławczym. 
 

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez oskarżonego L. B. od 
orzeczenia Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w Ł. z dnia 
13 grudnia 2000 r., skazującego go za popełnienie, w dniu 15 września 2000 r., 
wykroczenia kwalifikowanego z art. 86 § 1 kw, Sąd Rejonowy w Ł., wyrokiem 
z dnia 12 marca 2001 r., utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. 
 
Wyrok powyższy zaskarżony został kasacją wniesioną na korzyść 
skazanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich. 
 
W kasacji tej podniesiono zarzut rażącego, mogącego mieć wpływ na 
treść orzeczenia, naruszenia prawa procesowego w postaci art. 6 kpk, art. 133 § 
2 w zw. z art. 117 § 2 kpk oraz art. 512 § 4 kpk, polegającego na 
nieprawidłowym zawiadomieniu o terminie rozprawy oskarżonego L. B., co 
uniemożliwiło mu udział w rozprawie odwoławczej i naruszyło jego prawo do 
obrony 
oraz 
polegającego 
na, 
będącym 
wynikiem 
nieprawidłowego 
zawiadomienia pokrzywdzonego J. W. o terminie rozprawy zaniechaniu 
przesłuchania świadka S. W., mimo znaczenia tych dowodów (których treści 
oskarżony zaprzeczał) dla rozstrzygnięcia sprawy. 
 
Podnosząc powyższe, Autor kasacji wnosił o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Wniesiona 
kasacja 
jest 
zasadna 
w 
stopniu 
oczywistym 
przy 
uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego 
orzeczenia, a więc przed wejściem w życie, w dniu 17 października 2001 r., 
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o 
wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148) oraz Przepisów wprowadzających tę 
ustawę (Dz. U. Nr 106, poz. 1149). 

 
3
 
Przede wszystkim, za w pełni trafny i wystarczający dla uznania 
oczywistej zasadności kasacji uznać należało postawiony w skardze zarzut 
obrazy obowiązującego wówczas przepisu art. 512 § 4 kpk, jakiej dopuścił się 
Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym. 
Wprawdzie z § 1 art. 512 kpk wynikało, ze do odwołania od orzeczenia 
kolegium do spraw wykroczeń stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji, 
jednak zarówno użycie stwierdzenia „odpowiednio”, jak i brzmienie 
pozostałych przepisów art. 512 kpk wskazywało, że postępowanie odwoławcze 
w sprawach o wykroczenia charakteryzowało szereg odrębności w stosunku do 
postępowania apelacyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. Jedna z tych 
odrębności odnosiła się do zakresu postępowania dowodowego prowadzonego 
w obu tych postępowaniach. Z treści przepisu art. 512 § 4 kpk, który stanowił 
lec specialis w stosunku do art. 452 § 1 kpk, wynikała zasada przeprowadzania 
postępowania dowodowego, zaś odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania 
osób traktowane było jako wyjątek. 
 
Tymczasem w sprawie niniejszej Sąd Rejonowy nie przeprowadził na 
rozprawie żadnego dowodu (złożono tylko sprawozdanie i odczytano jedynie 
odwołanie oskarżonego – k. 48). Zasadnie przy tym podnosi skarżący, że 
dotyczy to dowodów zarówno z wyjaśnień oskarżonego, jak i z zeznań 
świadków, w tym nie tylko pokrzywdzonego J. W. oraz S. W., ale również tych, 
o których przesłuchanie wnioskował oskarżony w swym odwołaniu. Trafnie też 
podnosi Autor kasacji w jej uzasadnieniu, że orzeczenie Sądu Rejonowego 
oparte zostało w gruncie rzeczy na wyjaśnieniach i zeznaniach, złożonych nie 
przed sądem a przed Kolegium do spraw Wykroczeń, co – w świetle treści art. 
392 w zw. z art. 510 i art. 458 kpk (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 
20 października 1999 r., V KKN 401/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 80) – 
było niedopuszczalne. 

 
4
 
Powyższe wykazuje w sposób jednoznaczny, że zarzucane naruszenie 
przepisu art. 512 § 4 kpk miało charakter rażący i mogło mieć istotny wpływ na 
treść zaskarżonego kasacją wyroku, skoro zapadł on bez przeprowadzenia 
jakiegokolwiek dowodu. Już tylko przytoczone racje przemawiały więc za 
koniecznością jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. 
 
Rozpoznając 
ponownie 
sprawę, 
Sąd 
Rejonowy 
przeprowadzi 
postępowanie odwoławcze od zaskarżonego orzeczenia Kolegium zgodnie z 
regułami określonymi w art. 6 § 3 cytowanych na wstępie Przepisów 
wprowadzających Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, nie 
uchybiając wskazanym w niniejszym wywodzie przepisom prawa.