II KK 96/26

II KK 96/26 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
  
Dnia 27 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Igor Zgoliński (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Marek Siwek 
SSN Paweł Kołodziejski 
  
w sprawie T.B., 
skazanego z art. 202 § 3 k.k., 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. 
w dniu 27 sierpnia 2026 r., 
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego 
od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 
431/25, 
  
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi 
Rejonowemu w Zamościu do ponownego rozpoznania. 
  
 
Paweł Kołodziejski                                 Igor Zgoliński                       Marek Siwek 
  
  
UZASADNIENIE 
 
T.B. został oskarżony o to, że w okresie od 7 lipca 2024 r. do 22 października 
2024 r. w B., woj. […], na dysku twardym swojego komputera i telefonie komórkowym 
posiadał treści pornograficzne z udziałem małoletnich oraz za pomocą komputera z 

II KK 96/26 
2 
 
 
dostępem do sieci Internet, używając programu do wymiany danych typu Peer to 
Peer (P2P) o nazwie […], służącego do bezpośredniej wymiany plików tzw. torrentów 
w sieci Peer to Peer rozpowszechniał przechowywane na dysku twardym […] 
swojego komputera m-ki L. model […] treści pornograficzne w ilości 78 plików 
graficznych oraz 518 plików video z udziałem małoletnich, tj. o czyn z art. 202 § 3 k.k.  
Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 431/25, wydanym w trybie 
art. 387 § 2 k.p.k., na wniosek oskarżonego, za zgodą prokuratora, Sąd Rejonowy w 
Zamościu, po rozpoznaniu sprawy T.B.: 
1. 
oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu 
wyczerpującego dyspozycję art. 202 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 202 § 3 
k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności, 
2. 
na podstawie art. 43a § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek kamy w 
postaci 
świadczenia 
pieniężnego 
na 
rzecz 
Funduszu 
Pomocy 
Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 15 000 złotych, 
3. 
na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary 
pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 22 
października 2024 r. od godz. 08:00 do dnia 24 czerwca 2025 r. przyjmując, 
że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 
jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, 
4. 
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe. 
Wyrok uprawomocnił się w dniu 2 lipca 2025 r., bez postępowania 
odwoławczego. 
Od powyższego wyroku kasację na niekorzyść skazanego wywiódł 
Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść 
orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie 
art. 387 § 1, 2 i 3 k.p.k., poprzez niezasadne uwzględnienie wadliwego 
wniosku oskarżonego T.B. o skazanie go bez przeprowadzenia postępowania 
dowodowego i wydanie wyroku skazującego, za popełniony w okresie od 7 
lipca 2024 r. do 22 października 2024 r. czyn zakwalifikowany z art. 202 § 3 
k.k. pomimo, że: 
- wniosek w zakresie propozycji kary i środka karnego, wymierzonych w 
związku ze skazaniem na podstawie art. 202 § 3 k.k., nie zawierał propozycji 
orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub 
określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub 

II KK 96/26 
3 
 
 
działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich 
lub opieką nad nimi, co skutkowało wydaniem zaskarżonego wyroku z rażącą 
i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą przepisu prawa materialnego, a 
mianowicie art. 41 § 1 a pkt 2 k.k. w sytuacji, gdy z treści tego przepisu wynika, 
że w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub 
obyczajności na szkodę małoletniego, orzeczenie tego środka karnego na 
czas określony albo dożywotnio jest obligatoryjne; 
- wniosek w zakresie propozycji kary i środka karnego, wymierzonych w 
związku ze skazaniem na podstawie art. 202 § 3 k.k., nie zawierał propozycji 
orzeczenia środka karnego w postaci zakazu przebywania w określonych 
środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi osobami, 
zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca 
pobytu bez zgody sądu, co skutkowało wydaniem zaskarżonego wyroku 
również z rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą przepisu prawa 
materialnego, a mianowicie art. 41a § 2 k.k. w sytuacji, gdy z treści tego 
przepisu wynika, że w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez 
warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności 
seksualnej lub obyczajności, orzeczenie takiego środka karnego jest 
obligatoryjne.  
W 
konsekwencji 
autor 
środka 
zaskarżenia 
wniósł 
o 
uchylenie 
zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w 
Zamościu do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Kasacja okazała się zasadna w stopniu określonym w treści art. 535 § 5 k.p.k. 
Trafnie bowiem podniesiona została wadliwość wyroku, implikowana wystąpieniem 
naruszeń prawa materialnego. 
W nawiązaniu do istoty orzekania w trybie art. 387 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy 
notorycznie akcentuje w orzecznictwie, że obowiązkiem sądu jest gruntowna 
weryfikacja występowania wszystkich warunków jego dopuszczalności. Jednym z 
nich jest zgodność wniosku zgłoszonego z obowiązującymi przepisami prawa 
karnego materialnego. W sytuacji, w której treść wniosku tychże regulacji prawnych 
nie respektuje, niewątpliwym obowiązkiem sądu jest bądź to uzależnienie decyzji o 

II KK 96/26 
4 
 
 
jego uwzględnieniu od dokonania zmiany konwalidującej dostrzeżoną wadliwość (art. 
387 § 3 k.p.k.), bądź też rozpoznanie w dalszym ciągu sprawy na zasadach ogólnych 
(tak też powołane w kasacji wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2014 r., 
sygn. akt V KK 367/13, z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt V KK 172/18, z dnia 5 
grudnia 2023 r., sygn. akt I KK 372/23, z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt IV KK 
289/24, z dnia 29 października 2025 r., sygn. akt I KK 335/25, z dnia 11 grudnia 
2025 r., sygn. akt V KK 492/25). 
Sąd Rejonowy w Zamościu temu obowiązkowi nie sprostał, albowiem 
uwzględnił propozycję oskarżonego i nie dostrzegł, że wniosek nie obejmował 
środków karnych, których orzeczenie - w związku ze skazaniem za występek z art. 
202 § 3 k.k. - miało charakter obligatoryjny.  
Stosownie do treści art. 41 § 1a k.k., sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich 
lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo 
działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z 
opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio między innymi w razie skazania 
za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę 
małoletniego. W związku z tym, że przypisany oskarżonemu czyn stanowił taki typ 
przestępstwa, sąd meriti zobligowany był zastosować ten przepis. Dodać należy, że 
obowiązku tego nie wyłącza fakt, iż sprawca przestępstwa przeciwko wolności 
seksualnej uprzednio nie zajmował tego rodzaju stanowiska lub nie wykonywał 
określonego w tym przepisie zawodu oraz, że popełniony przez niego czyn nie 
pozostawał w związku z funkcjonalnym zakresem prowadzonej przez niego 
działalności (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 lipca 2024 r., sygn. akt I KK 
172/24, z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt I KK 281/24, z dnia 23 lipca 2024 r., 
sygn. akt III KK 87/24). T.B. został skazany za przestępstwo z art. 202 § 3 k.k. 
Przedmiotem ochrony w przypadku typów czynów zabronionych opisanych w 
dyspozycji przywołanego przepisu jest wolność seksualna małoletnich. Przesłanka 
zastosowania zakazu przewidzianego w art. 41 § 1a pkt 2 k.k. wchodzi w grę w razie 
skazania za którekolwiek z przestępstw określonych w rozdziale XXV Kodeksu 
karnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt III KK 
57/24). Oznacza to, że na sądzie meriti ciążył obowiązek orzeczenia wobec 
oskarżonego 
zakazu 
zajmowania 
wszelkich 
lub 
określonych 
stanowisk, 
wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z 

II KK 96/26 
5 
 
 
wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas 
określony albo dożywotnio. Tego rozstrzygnięcia zaskarżony wyrok nie zawierał. 
Trafnie dostrzegł skarżący również drugie istotne uchybienie polegające na 
rażącej obrazie art. 41a § 2 k.k. Przepis ten w zdaniu pierwszym stanowi, że sąd 
orzeka 
zakaz 
przebywania 
w 
określonych 
środowiskach 
lub 
miejscach, 
kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub 
opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz 
okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, w razie 
skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej 
wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności. 
Skazanie w niniejszej sprawie spełniało te kryteria. Brzmienie powyższego przepisu 
przesądza więc, że w przypadku zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 
41a § 2 k.k. zastosowanie przez sąd wskazanego środka karnego było także 
obligatoryjne, a zaskarżony wyrok go nie obejmował. 
Brak właściwej weryfikacji wniosku złożonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k., a co 
za tym idzie pominięcie w wyroku powyższych rozstrzygnięć co do środków karnych 
stanowił rażące naruszenie prawa materialnego, a wpływ tego uchybienia na treść 
zapadłego orzeczenia był niewątpliwy. W rezultacie prawidłowego uwzględnienia 
przy wyrokowaniu treści przywołanych powyżej przepisów kształt orzeczenia byłby 
wszak zasadniczo odmienny, co rzutowałoby na sytuację prawną oskarżonego oraz 
realizację celów kary w zakresie odnoszącym się do zasad prewencji indywidualnej. 
Konsekwencją tego naruszenia był stan, w którym wyrok skazujący nie stanowił 
adekwatnej reakcji karnej na inkryminowane zachowanie, a oskarżony odniósł w tym 
postępowaniu nieuprawnioną korzyść. 
Stwierdzenie 
przedmiotowych 
uchybień 
skutkowało 
uchyleniem 
zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w Zamościu do 
ponownego rozpoznania, w ramach którego w pierwszej kolejności podjęta zostanie 
należyta kontrola wniosku złożonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k. W przypadku 
niemożności konwalidacji jego niewątpliwych braków i związanej z tym niemożności 
wyrokowania na tej podstawie, sprawa będzie procedowana za zasadach ogólnych.  
 
[WB] 
[r.g.] 
  

II KK 96/26 
6