II KK 58/26

II KK 58/26 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
  
Dnia 15 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Ryszard Witkowski 
  
w sprawie I.V.  
ukaranego z art. 94 § 1 i 2 k.w.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. 
oraz art. 15 § 2 i 4 k.p.w. na posiedzeniu w dniu 15 września 2026 r.  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku 
nakazowego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z 5 
listopada 2025 r. sygn. akt III W 576/25,  
  
 
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę I.V. Sądowi 
Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie do 
ponownego rozpoznania. 
  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie wyrokiem 
nakazowym z 5 listopada 2025 r. sygn. akt III W 576/25, uznał obwinionego I.V. 
winnego tego, że: 
 

II KK 58/26 
2 
 
 
I. w dniu 12 czerwca 2025 r. w W. na drodze publicznej kierował pojazdem 
marki M. pomimo braku wymaganych uprawnień do kierowania pojazdami 
mechanicznymi, tj. o czyn z art. 94 § 1 k.w., 
II. w tym samym czasie i miejscu kierował pojazdem marki M. na drodze 
publicznej pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu, tj. o czyn z art. 94 § 2 k.w.  
i na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu łącznie 
karę grzywny w wysokości 2500 zł. (dwa tysiące pięćset złotych). 
 
Ponadto Sąd Rejonowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 
koszty postępowania w łącznej kwocie 300 zł, w tym opłatę w kwocie 150 zł.  
 
Wobec braku sprzeciwu uprawnionych stron, którym prawidłowo doręczono 
odpisy orzeczenia, przedmiotowy wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 10 
grudnia 2025 r.  
  
Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny na niekorzyść 
obwinionego i zarzucił mu: 
1/ rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa 
procesowego, a mianowicie art. 93 § 2 k.p.w., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że 
występują przesłanki do rozpoznania sprawy obwinionego w postępowaniu 
nakazowymi, skutkiem czego I.V. został uznany za winnego i ukarany za popełnienie 
wykroczenia 
kwalifikowanego 
z 
art. 
94 
§ 
1 
k.w., 
polegającego 
na  
kierowaniu pojazdem, w dniu 12 czerwca 2024 r., bez wymaganych do tego 
uprawnień, podczas gdy okoliczności popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu 
i jego wina, w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego 
budziły wątpliwości, albowiem z załączonych do wniosku o ukaranie materiałów' 
wynika, że fakt braku uprawnień do prowadzenia pojazdów przez obwinionego został 
wykazany jedynie na podstawie danych widniejących w Krajowym Systemie 
Informacyjnym Policji i Centralnej Ewidencji Kierowców, co było niewystarczające do 
ustalenia, czy I.V., będąc obywatelem obcego państwa, w czasie popełnienia 
przedmiotowego czynu zrealizował swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 94 § 
1 k.w., gdyż nie posiadał wydanego za granicą dokumentu stwierdzającego 
posiadanie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w postaci krajowego lub 
międzynarodowego prawa jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 

II KK 58/26 
3 
 
 
5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2025.1226 t.j. z dnia 5 września 
2024 r.), czy też jego zachowanie wyczerpywało jedynie ustawowe znamiona 
wykroczenia z art. 95 § 1 k.w.; 
 
2/ rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa 
materialnego, a mianowicie art. 94 § 3 k.w., polegające na zaniechaniu orzeczenia 
wobec obwinionego I.V. pomimo uznania go w punkcie I części dyspozytywnej 
wyroku za winnego popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., środka karnego w 
postaci zakazu prowadzenia pojazdów, podczas gdy stosownie do treści powołanego 
przepisu art. 94 § 3 k.w. orzeczenie tego środka było w tym przypadku obligatoryjne 
i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i przekazanie sprawy Sądowi 
Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja jest oczywiście zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie, 
dlatego podlegała rozpoznaniu i uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron, 
zgodnie z treścią art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.  
Jej zarzuty, jak też przytoczone na ich uzasadnienie w skardze argumenty są  
w pełni trafne. Wypada zatem je tylko powtórzyć.  
Zgodnie z art. 93 § 1 k.p.w. sąd na posiedzeniu może wydać wyrok nakazowy  
w sprawach o wykroczenia, w których wystarczające jest wymierzenie nagany, 
grzywny albo kary ograniczenia wolności. W tej sytuacji sąd może orzekać bez 
udziału stron.  
Zgodnie natomiast z paragrafem 2 tego przepisu, orzekanie w postępowaniu 
nakazowym może nastąpić jedynie wówczas, jeżeli okoliczności czynu i wina 
obwinionego nie budzą wątpliwości. Postępowanie nakazowe jest instytucją Kodeksu 
postępowania w sprawach o wykroczenia, której stosowanie zastrzeżono do 
najbardziej oczywistych przypadków, to znaczy takich, w których zebrany materiał 
dowodowy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych zastrzeżeń co do winy i 
okoliczności 
popełnienia 
zarzuconego 
czynu. 
Wymóg 
ten 
oznacza  
w szczególności brak wątpliwości co do tak zasadniczych kwestii, jak realizacja przez 
obwinionego wszystkich znamion określonych w konkretnym przepisie typizującym 
dane 
wykroczenie, 
jak 
również 
wyczerpanie 
pozostałych 
warunków 

II KK 58/26 
4 
 
 
odpowiedzialności, ujętych w części ogólnej Kodeksu wykroczeń (zob. wyrok Sądu 
Najwyższego z 9 lutego 2021 r. sygn. akt IV KK 559/20). 
Warunkiem 
koniecznym 
wydania 
wyroku 
nakazowego 
w 
sprawie  
o wykroczenie jest zatem to, by okoliczności czynu i wina obwinionego nie budziły 
wątpliwości. Przy czym przez brak owych wątpliwości należy rozumieć to, że nie ma 
ich zarówno odnośnie do sprawstwa danego czynu, jak i winy obwinionego (zob. 
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt IV KK 491/20). Sąd 
Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie w sprawie III W 576/25, 
jednakże 
tych 
wymogów 
nie 
respektował 
i 
rozpoznał 
sprawę 
I.V.  
w postępowaniu nakazowym, skutkiem czego było wydanie wyroku nakazowego, 
pomimo 
iż 
budziły 
wątpliwości 
okoliczności 
czynu 
i 
wina 
obwinionego  
w odniesieniu do zachowania, jakiego dopuścił się on w dniu 12 czerwca 2025 r.,  
a mianowicie kierowania pojazdem bez wymaganych do tego uprawnień, tj. czynu  
z art. 94 § 1 k.w. 
Przedmiotem ochrony przepisu art. 94 k.w. jest bezpieczeństwo ruchu 
drogowego, któremu zagrażać może zarówno uczestniczenie w ruchu osób 
niemających odpowiednich uprawnień (§ 1), jak i poruszanie się po drogach 
publicznych, w strefach zamieszkania lub w strefach ruchu pojazdów, których 
sprawność techniczna nie została odpowiednio zweryfikowana (§ 2). 
Wymagania konieczne do uzyskania uprawnienia do prowadzenia pojazdów 
od 19 stycznia 2013 r. określają przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.  
o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1226, tekst jednolity). Zgodnie z art. 4 
przywołanej ustawy, dokumentem potwierdzającym posiadanie uprawnień do 
kierowania 
motorowerem, 
pojazdem 
silnikowym 
lub 
zespołem 
pojazdów 
składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest prawo jazdy 
(zarówno wydane w kraju, jak i za granicą) lub pozwolenie wojskowe. Art. 12 ustawy 
o kierujących pojazdami typizuje natomiast negatywne przesłanki do wydania prawa 
jazdy. 
Przez brak wymaganych uprawnień w rozumieniu art. 94 § 1 k.w. należy zatem 
rozumieć zarówno sytuację, gdy dana osoba w ogóle nie uzyskała uprawnień do 
prowadzenia pojazdu określonej kategorii w sposób wskazany ustawowo (ustawa  
z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz ustawa z dnia 5 stycznia 
2011 r. o kierujących pojazdami), utraciła je w wyniku cofnięcia i musi ponownie 
ubiegać się o uzyskanie takich uprawnień lub posiadając de facto takie uprawnienia 

II KK 58/26 
5 
 
 
nie może w danej chwili ich realizować i z nich korzystać z uwagi np. na ich czasowe 
„zawieszenie" nie powodujące jednak ich definitywnej utraty' (zob. wyrok Sądu 
Najwyższego z 19 marca 2019 r. sygn. akt IV KK 59/19). Tymczasem na podstawie 
materiału dowodowego załączonego do wniosku o ukaranie nie sposób uznać, aby 
w sposób prawidłowy i wyczerpujący zweryfikowano wszystkie okoliczności, 
stanowiące o możliwości realizacji ustawowych znamion wykroczenia z art. 94  
§ 1 k.w. przez obwinionego I.V. Z notatki urzędowej, sporządzonej na okoliczność 
kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 12 czerwca 2025 r. z udziałem I.V., wynika 
bowiem, iż według danych widniejących w Policyjnych Systemach Informatycznych 
(KSIP i CEK) wymieniony nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami 
mechanicznymi (k. 1). 
W trakcie kontroli drogowej I.V. oświadczył, że nie posiada prawa jazdy. 
Następnie podczas przesłuchania w charakterze obwinionego wyjaśnił jednak, że 
posiada zdjęcie prawa jazdy (nie podając żadnych bliższych szczegółów odnośnie 
szczegółów tego dokumentu) w telefonie. Powyższa okoliczność nie została w żaden 
sposób zweryfikowania w toku postępowania. Tymczasem, należy podkreślić, że 
brak stosownego wpisu w systemach informatycznych polskiej policji oraz Centralnej 
Ewidencji Kierowców, nie jest jednak - w ramach oceny realizacji znamion 
wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. - wystarczającym sprawdzeniem uprawnień do 
prowadzenia pojazdów w odniesieniu do cudzoziemców, którzy z oczywistych 
względów nie będą figurować w stosownych rejestrach państwa obcego. W oparciu 
o powyższe dane możliwym jest jedynie wnioskowanie, że obywatel obcego państwa 
nie posiada polskiego prawa jazdy, względnie, że posiadając uprawnienia do 
kierowania pojazdami, wydane przez uprawniony organ innego państwa, nie dopełnił 
obowiązku wynikającego z dyspozycji art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o 
kierujących pojazdami (aktualnie: Dz. U. 2025.1226 tekst jednolity z dnia  
5 września 2025 r.) pod warunkiem, że przebywał na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej dłużej niż 6 miesięcy. Przepis ten stanowi bowiem, że prawo jazdy wydane 
za granicą w postaci: międzynarodowego prawa jazdy, określonego w Konwencji  
o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (art. 4 ust.  
1 pkt 2 lit a ustawy o kierujących pojazdami) oraz krajowe lub międzynarodowe prawo 
jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 
listopada 1968 r. (art. 4 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o kierujących pojazdami)  
- stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem 

II KK 58/26 
6 
 
 
silnikowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 6 miesięcy od dnia 
rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu. 
Z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o kierujących pojazdami, 
dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, 
pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego 
i przyczepy lub naczepy jest wydane za granicą: 
1. 
międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, 
podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 321, 
322 i 324), 
2. 
krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu 
drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz.U.  
z 1988 r. poz. 40, 41 i 44), 
3. 
krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii 
Europejskiej. Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim 
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy  
o Europejskim Obszarze Gospodarczym, 
4. 
krajowe prawo jazdy określone w umowie międzynarodowej, której stroną jest 
Rzeczpospolita Polska. 
Z materiałów dołączonych do wniosku o ukaranie wynika, że nie podjęto próby 
ustalenia, czy obwiniony I.V. posiada prawa jazdy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 
2 cyt. wyż. ustawy o kierujących pojazdami. 
Odnosząc się do przepisów regulujących obowiązek posiadania przy sobie 
dokumentu prawa jazdy podczas kierowania pojazdem, stwierdzić należy, że o ile 
treść art. 95 k.w. w brzmieniu nadanym mu przez art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 22 lipca 
2010 r. o zmianie ustawy' - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. Nr 152 poz. 1018 ze zm.) jest niezmienna od 4 kwietnia 2010 r. i stanowi, że: 
„Kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu pojazd, 
nie mając przy sobie wymaganych dokumentów, podlega karze grzywny do 250 
złotych albo karze nagany”, o tyle przepis ten należy interpretować łącznie  
z treścią art. 38 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. 
Powołany przepis art. 38 Prawa o ruchu drogowym kształtuje bowiem zakres 
obowiązków ciążących na kierującym pojazdem, niedopełnienie których to 
obowiązków skutkować będzie odpowiedzialnością za wykroczenie stypizowane  
w art. 95 k.w. 

II KK 58/26 
7 
 
 
Ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 1517) w art. 1 ust. 2a wprowadziła 
zmianę powołanego przepisu art. 38 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który 
począwszy od dnia 5 grudnia 2020 r., obliguje kierującego pojazdem do tego, aby 
posiadał przy sobie i okazał na żądanie uprawnionego organu: „dokument 
stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem inny niż wydane w kraju prawo 
jazdy albo pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli kierujący nie posiada 
wydanego w kraju prawa jazdy albo pozwolenia na kierowanie tramwajem”.  
Z uzasadnienia projektu powołanej ustawy nowelizującej wynika, iż wskazana 
zmiana i deregulacja - na wniosek Ministra Cyfryzacji - obowiązku posiadania przy 
sobie dokumentu prawa jazdy wydanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 
miała stanowić ułatwienie dla obywateli, a była możliwa w związku z rozszerzeniem 
zakresu działania systemu teleinformatycznego obejmującego centralną ewidencję 
kierowców. Tym samym, nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uprawnień 
do kierowania pojazdami nierozerwalnie jest związane z wprowadzeniem danych 
kierującego do centralnej ewidencji kierowców. Ponieważ dostęp do tego systemu 
mają organy uprawnione do przeprowadzania kontroli drogowej, zbędne jest 
posiadanie 
przy 
sobie 
i okazywanie 
się 
stosownym 
blankietem 
prawa 
jazdy/uprawnieniem do kierowania tramwajami. Obowiązek ten materializuje się 
dopiero w sytuacji, gdy kierujący pojazdem nabył uprawnienia do kierowania 
pojazdem poza krajem. Innymi słowy, począwszy od 5 grudnia 2020 r. obowiązek 
posiadania i okazania podczas kontroli drogowej uprawnień do kierowania pojazdami 
odnosi się do zagranicznego prawa jazdy, albowiem nie jest ono odnotowane w 
polskiej bazie danych, tj. Centralnej Ewidencji Kierowców. Niezależnie zatem od 
ustaleń dotyczących posiadania przez obwinionego krajowego (polskiego) prawa 
jazdy, w świetle treści art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o 
kierujących pojazdami, wątek posiadania zagranicznego prawa jazdy wydanego w 
Rosji, a zatem kraju będącym sygnatariuszem przywołanej wyżej Konwencji, 
powinien zostać poddany pogłębionej analizie, czego w niniejszym postępowaniu 
całkowicie zaniechano. Treść załączonych do wniosku o ukaranie dokumentów, z 
których wynika, że wymieniony nie posiadał krajowego (polskiego) uprawnienia do 
kierowania pojazdami, nie pozwalał zatem na uznanie, iż nie budziły wątpliwości 
okoliczności popełnienia przez I.V. zarzucanego mu wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. 
Procesowych ustaleń wymagała weryfikacja ewentualnego posiadania przez niego 

II KK 58/26 
8 
 
 
zagranicznego prawa jazdy, co z kolei sprzeciwiało się procedowaniu w trybie 
nakazowym. 
Bezsporne jest, iż wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść 
wydanego orzeczenia. W sytuacji bowiem pozytywnego potwierdzenia faktu 
posiadania przez obwinionego zagranicznego prawda jazdy, o który m mowa w art. 
4 ust 1 pkt 2 cyt. ustawy o kierujących pojazdami. I.V. winien zostać pociągnięty do 
odpowiedzialności za wykroczenie z art. 95 § 1 k.w., który to przepis w zestawieniu 
z art. 94 § 1 k.w. przewiduje odmienne, łagodniejsze sankcje, bo jedynie karę 
grzywny do 250 złotych lub karę nagany - zamiast kary aresztu, ograniczenia 
wolności albo grzywny nie niższej niż 1 500 złotych, jakie można wymierzyć na 
podstawie art. 94 § 1 k.w. Nadto, za wykroczenie z art. 95 § 1 k.w. ustawodawca nie 
przewiduje orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów 
mechanicznych, który w związku z ukaraniem za czyn z art. 94 § 1 k.w. ma charakter 
obligatoryjny (art. 94 § 3 k.w.) - zob. wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2025 r. 
sygn. akt I KK 55/25. 
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 94 § 3 k.w.  
w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. nadanym ustawą z dnia  
2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328 z dnia 16 grudnia 2021 r.), w razie popełnienia 
wykroczenia, o którym mowa w art. 94 § 1 k.w., orzeka się zakaz prowadzenia 
pojazdów. 
W razie skazania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., jeżeli zostało ono 
popełnione po 31 grudnia 2021 r., a nie zachodzą podstawy do stosowania reguł 
kolizyjnych (art. 2 § 1 k.w.), orzeczenie na podstawie art. 94 § 3 k.w. środka karnego 
w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jest obowiązkowe (zob. 
wyroki Sądu Najwyższego z: 6 lipca 2022 r. sygn. akt V KK 259/22; 28 marca  
2023 r. sygn. akt II KK 380/22). Choć w treści art. 94 § 3 k.w. mowa jest o „zakazie 
prowadzenia pojazdów” bez jego konkretyzacji, jednak orzeczenie tego środka 
odnosi się do wykroczenia z § 1 tego przepisu, zgodnie z którym sprawcą 
przedmiotowego wykroczenia jest osoba prowadząca na drodze publicznej, w strefie 
zamieszkania lub strefie ruchu pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnienia. 
Przyjąć należy, że powyższe unormowanie zawiera obowiązek orzeczenia zakazu 
prowadzenia pojazdów - będących przedmiotem czynności sprawczej określonej  
w § 1, tj. mechanicznych. Na kanwie analogicznego unormowania, zawartego  

II KK 58/26 
9 
 
 
w treści art. 87 § 3 k.w. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że zakaz prowadzenia 
pojazdów, aby stanowił realną dolegliwość dla ukaranego za powyższe wkroczenie 
oraz realizował cele, które środek kamy z art. 87 § 3 k.w. ma urzeczywistnić, musi 
pozostawać w funkcjonalnym związku z rodzajem pojazdu, którego prowadzenia 
dopuścił się sprawca (zob. wyroki Sądu Najwyższego z: 13 czerwca 2019 r. sygn. 
akt III KK 222/18; 11 czerwca 2019 r. sygn. akt III KK 234/18). 
W realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uznanie I.V. za winnego 
wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., obligowało sąd do orzeczenia wobec obwinionego 
środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, przy 
jednoczesnym uwzględnieniu, iż zgodnie z art. 29 § 1 k.w., może on zostać nałożony 
na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Brak orzeczenia tego środka karnego stanowił 
oczywiste i rażące naruszenie prawa materialnego, które z uwagi na swój charakter 
niewątpliwie miało istotny wpływ na treść wyroku, albowiem z nieuprawnioną 
korzyścią dla obwinionego nie orzeczono wobec niego obligatoryjnego środka 
karnego, a zatem I.V. nie poniósł wszystkich konsekwencji prawnych swojego 
zachowania, które zgodnie z art. 94 § 3 k.w. zobowiązany jest ponieść. 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.  
 
[WB] 
[r.g.]