II KK 57/26

II KK 57/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 15 kwietnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Paweł Wiliński (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Barbara Skoczkowska 
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek 
  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
w sprawie V. M.  
skazanego za czyny z art. 222 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 kwietnia 2026 r.  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,  
od wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku  
z dnia 24 października 2025 r., sygn. akt II K 1389/25,  
  
uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i sprawę przekazuje 
Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w 
Świdniku do ponownego rozpoznania.  
  
Barbara Skoczkowska      Paweł Wiliński     Małgorzata Wąsek-Wiaderek 
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku 
z dnia 24 października 2025 r., sygn. akt II K 1389/25, uznano oskarżonego V. M. za 

II KK 57/26              
2 
 
winnego popełnienia czynu z art. 222 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 150 
stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł oraz 
czynu z art. 157 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 150 stawek dziennych 
grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. Orzeczono nawiązki na 
rzecz pokrzywdzonych. Następnie wymierzone powyżej kary grzywny połączono i 
wymierzono oskarżonemu karę łączną grzywny w wysokości 250 stawek dziennych, 
ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. 
Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go 
w całości, na niekorzyść oskarżonego V. M. i zarzucając: 
„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa 
karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 1 k.p.k., polegające na tym, że po 
wymierzeniu oskarżonemu V. M. wyrokiem nakazowym za czyny z art. 222 § 1 k.k. i 
z art. 157 § 2 k.k., przypisane mu w punktach I i III części dyspozytywnej orzeczenia, 
kar jednostkowych w postaci grzywny w wymiarze po 150 (sto pięćdziesiąt) stawek 
dziennych, Sąd następnie wymierzył karę łączną grzywny w wymiarze 250 (dwustu 
pięćdziesięciu) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na 
kwotę 20 (dwudziestu) złotych, podczas gdy zgodnie z treścią przepisu art. 502 § 1 
k.p.k. górna granica możliwa do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego, kary 
łącznej grzywny może wynosić maksymalnie 200 (dwieście) stawek dziennych”. 
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w 
całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z 
siedzibą w Świdniku do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. 
Podniesione w kasacji uchybienie, polegające na rażącym i mającym istotny 
wpływ na treść wyroku naruszeniu przepisu prawa karnego procesowego, a 
mianowicie art. 502 § 1 k.p.k., znajduje potwierdzenie w treści zaskarżonego wyroku, 
którym wymierzono karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, 
podczas gdy zgodnie z treścią przepisu art. 502 § 1 k.p.k. górna granica możliwa do 

II KK 57/26              
3 
 
wymierzenia na mocy wyroku nakazowego kary łącznej grzywny może wynosić 
maksymalnie 200 stawek dziennych. 
Zgodnie z treścią art. 502 § 1 k.p.k. wyrokiem nakazowym można orzec karę 
ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości do 200 stawek dziennych albo do 
200.000 złotych. Przepis ten określa zarówno rodzaj kar, jakie sąd może orzec w 
postępowaniu nakazowym, jak też wysokość kar grzywny, przy czym górny pułap 
grzywny odnosi się zarówno do kar jednostkowych, orzekanych za poszczególne 
przestępstwa, jak również do wymierzanej wyrokiem nakazowym kary łącznej (zob. 
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II KK 460/24, z dnia 
27 czerwca 2024 r., sygn. akt II KK 83/24, z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II KK 
323/11). 
Wymierzając oskarżonemu karę łączną w wysokości 250 stawek dziennych 
grzywny, Sąd Rejonowy rażąco naruszył przepis art. 502 § 1 k.p.k., ponieważ orzekł 
ją w wysokości przekraczającej górną granicę sankcji możliwej do orzeczenia w 
postępowaniu nakazowym. Niewątpliwie opisane uchybienie miało istotny wpływ na 
treść wyroku, ponieważ skazany poniósł odpowiedzialność inną niż została 
przewidziana w ustawie, zastrzeżoną dla trybu nakazowego. 
Z tych też względów należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać 
sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie 
z siedzibą w Świdniku. W postępowaniu ponownym Sąd Rejonowy będzie miał 
możliwość podjęcia decyzji, czy zasadne jest rozpoznanie sprawy kolejny raz w 
postępowaniu nakazowym, co spowoduje konieczność respektowania granic 
określonych w treści art. 502 § 1 k.p.k., czy należy procedować w postępowaniu 
zwyczajnym, co będzie uprawniało sąd do orzeczenia kary grzywny w 
przekraczającej ten wymiar kwocie. 
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.     
 
 
[J.J.] 
[a.ł] 
  
  
Barbara Skoczkowska      Paweł Wiliński     Małgorzata Wąsek-Wiaderek 

II KK 57/26              
4