II KK 485/25

SN
II KK 485/25
POSTANOWIENIE
Dnia 11 sierpnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie
M. K.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 sierpnia 2026 r.,
wniosku
obrońcy skazanego
w przedmiocie wstrzymania wykonania
wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 16 maja 2025 r., sygn. akt II Ka 427/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
w
Zamościu
z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 467/22,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zamościu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2024 r., w sprawie o sygn. akt II K 467/22, uznał oskarżonego M. K. za winnego popełnienia przestępstw z art. 223 § 1 k.k.,z art. 224 § 2 k.k. oraz z art. 226 § 1 k.k .w zw. z art. 12 k.k.  i za skazał go na karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w Zamościu po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem z dnia 16 maja 2025 r., sygn. akt II Ka 427/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego.
Od tego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego. W kasacji  wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, z uwagi na „daleko idące skutki rozpoczęcia wykonania kary”.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji  jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, kt
ó
rego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie przesłanek, od spełnienia kt
ó
rych zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, ale niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowoś
ci
(res iudicata pro veritate accipitur).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczeg
ó
lnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć w
ó
wczas, gdy już pobieżna analiza kasacji świadczy o jego zasadności.
Taka jednoznaczna sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.
Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji kasacji i związane z tym procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymanie wykonania orzeczenia powinno nastąpić tylko w
ó
wczas, gdy zasadność złożonej kasacji jawi się jako nieomal pewna. To dopiero może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. W sprawie niniejszej – nie przesądzając w tym miejscu końcowej oceny zasadności wniesionej kasacji – aż tego rodzaju zaszłość nie wystąpiła. Prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest aż tak dalece – mimo wszystko – pewne aby  stanowiło to wystarczającą podstawę do zastosowania przywołanej regulacji.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.
[J.J.]
[r.g.]