II KK 440/25

SN
II KK 440/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący)
‎
SSN Jacek Błaszczyk
‎
SSN Jarosław Matras (sprawozdawca)
w sprawie J.B.
skazanego z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r o rachunkowości i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu,
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 10 grudnia 2025 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego Lublin- Zachód w Lublinie
z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. akt IV K 920/23,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania
Sądowi Rejonowemu Lublin- Zachód w Lublinie.
Jacek Błaszczyk
Marek Pietruszyński
Jarosław Matras
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z dnia 8 grudnia 2023 r.,  w sprawie o sygn. akt IV K 920/23, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uznał J.B. za winnego zarzucanych mu czynów z art. 77 pkt 2 i 79 pkt 4 ustawy z dnia 29
września 1994 r. o rachunkowości  i  wymierzył za te czyny kary grzywny po 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł. Jako karę łączną orzekł grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
Orzeczenie nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w dniu 30 grudnia 2023 r.
Kasację na korzyść J.B. wniósł Prokurator Generalnego, który zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu rażące naruszenie przepisu prawa karnego procesowego - art. 113 k.p.k., polegające na niepodpisaniu wydanego w dniu 8 grudnia 2023 r. wyroku nakazowego przez orzekającego w sprawie sędziego, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się zasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Rację ma skarżący, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem przepisu prawa procesowego, skutkującego zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 §1 pkt 6 k.p.k. Z akt sprawy wynika, że wyrok nakazowy nie został bowiem podpisany przez sędziego orzekającego (k. 103). Trafnie podnosi Prokurator Generalny w uzasadnieniu kasacji, że nie spełnia warunku podpisania wyroku zamieszczenie przez sędziego skróconego podpisu jedynie na pierwszej stronie orzeczenia, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie co do winy i kary za drugi z przypisanych oskarżonemu czynów z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości, jak i orzeczenie o karze łącznej zostało zawarte na drugiej stronie. Podpisanie wyroku to podpisanie się sędziego pod całą jego treścią, a to może zostać uczynione tylko wówczas, gdy podpis będzie zamieszczony po ostatnim rozstrzygnięciu sentencji wyroku (por. art. 413 § 1 k.p.k.). W każdej innej sytuacji, w szczególności wówczas, gdy podpisy te znajdą się w innym miejscu, np. po części owych rozstrzygnięć, nie można mówić o podpisaniu wyroku (por. trafnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2016 r., II AKa 232/16).
Uchybienie powyższe nie może być w żaden sposób konwalidowane, co prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 28 stycznia 2018 r., II KK 402/20 i z dnia 10 lutego 2021 r., V KK 18/21).
Z tych powodów orzeczono jak w wyroku.
Jacek Błaszczyk      Marek Pietruszyński     Jarosław Matras
[WB]
[a.ł]