II KK 375/26

II KK 375/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 24 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Waldemar Płóciennik 
  
w sprawie W.M. 
skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in. 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu 
w dniu 24 września 2026 r., 
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, 
  
                   p o s t a n o w i ł 
               wniosku nie uwzględnić. 
  
  
  
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2026 r. w sprawie V Ka 148/25, Sąd Okręgowy w 
Radomiu utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 23 
października 2024 r. skazujący W.M. na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy za popełnienie 
czynu: I. z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i II. z art. 178a § 1 k.k. 
We wniesionej na korzyść skazanego kasacji, obrońca podniósł zarzut 
rażącego naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 
440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. 
z art. 410 k.p.k. i w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., na zakończenie wnosząc o uchylenie 

II KK 375/26 
2 
 
wyroku w zaskarżonej części oraz jego zmianę poprzez uniewinnienie W.M. od 
popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., jak również uchylenie 
rozstrzygnięć z nim związanych, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej 
części i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.  
Jednocześnie obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku 
odwołując się do wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji w związku 
z zasadnością podniesionych zarzutów oraz poważnymi i w praktyce trudnymi do 
odwrócenia następstwami wykonywania orzeczonej względem skazanego kary 
pozbawienia wolności (podeszły wiek skazanego i stan zdrowia wg. obrońcy może 
prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji w sferze zdrowia fizycznego i 
psychicznego). 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. 
Trafnie podnosi obrońca w uzasadnieniu, że wstrzymanie wykonania 
orzeczenia jest dopuszczalne w razie łącznego spełnienia dwóch przesłanek: 
widocznej na pierwszy rzut oka zasadności zarzutów kasacyjnych wskazujących na 
wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji oraz realnego ryzyka, że dalsze 
wykonywanie 
orzeczenia 
spowoduje dla 
skazanego 
poważne, 
w istocie 
nieodwracalne skutki. Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli wniesionej 
kasacji, nie znalazł jednak podstaw do jednoznacznego uznania stawianych w niej 
zarzutów za oczywiście zasadne. „Inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 
523 k.p.k., na które wskazuje obrońca w zarzutach kasacyjnych, to naruszenie prawa 
porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami 
wymienionymi w art. 439 k.p.k. i  może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy 
sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu 
albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe i już 
pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o 
konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do 
sytuacji w której skazany odbywałby karę, której z racji na charakter uchybień, 
którymi jest dotknięty zaskarżony wyrok, nie powinien wykonywać.  
Przeprowadzona na tym etapie postępowania analiza nie przesądza o 
kierunku  ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone 
pogłębioną oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych.  
Z kolei okoliczności dotyczące warunków osobistych skazanego  - stanu 
zdrowia czy wieku skazanego, mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym 

II KK 375/26 
3 
 
postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub o odroczenie 
jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do 
zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k. 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. 
[WB] 
[a.ł]