II KK 285/26

II KK 285/26 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
  
Dnia 17 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Dariusz Kala (przewodniczący) 
SSN Piotr Mirek 
SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) 
  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
w sprawie W.S. 
skazanego za czyny z art. 278 § 1a k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 279 § 1 
k.k. w zb. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 września 2026 r.  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego, 
od wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie 
z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt II K 1425/24,  
  
uchyla punkt II. zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 17 § 
1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie karne w tym zakresie. 
  
 
Piotr Mirek                                          Dariusz Kala                            Paweł Wiliński 
  
  
UZASADNIENIE 
Wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt II K 1425/24, Sąd Rejonowy w 
Pruszkowie w punkcie I. uznał W.S. za winnego popełnienia czynów zarzucanych w 
pkt I i II wyczerpujących dyspozycję art. 278 § 1a k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. 

II KK 285/26 
2 
 
 
z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 
k.k., przyjmując, że czyny te stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k., 
za które wymierzył karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w punkcie II. uznał 
go za winnego czynu zarzucanego w pkt III wyczerpującego dyspozycję art. 242 § 1 
k.k., za który wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, a w 
punkcie III. uznał go za winnego czynów zarzucanych w pkt IV-VII wyczerpujących 
dyspozycję art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z 
art. 64 § 1 k.k. oraz art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., ustalając, iż czyny te 
stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k., przy modyfikacji opisu czynu 
IV, za które wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 
Orzeczone kary jednostkowe Sąd I instancji połączył i wymierzył oskarżonemu karę 
łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto zobowiązał oskarżonego do 
naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych 
określonych kwot. Wyrok nie został zaskarżony przez strony procesu i uprawomocnił 
się w dniu 27 marca 2025 r. 
Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając 
go w zakresie odpowiedzialności za czyn przypisany w pkt. II części dyspozytywnej, 
na korzyść oskarżonego W.S. i zarzucając: 
„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa 
karnego procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na 
skazaniu oskarżonego W.S. przez Sąd Rejonowy w Pruszkowie prawomocnym 
wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt II K 1425/24, m.in. za czyn 
polegający na tym, że w dniu 10 listopada 2023 roku w G. będąc pozbawiony 
wolności na podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w 
Warszawie w sprawie o sygn. II K 546/22 poprzez umieszczenie w Areszcie 
Śledczym w G., wykorzystał fakt udania się do miejsca pracy znajdującego się 
poza jednostką penitencjarną a następnie dokonał samouwolnienia poprzez 
ucieczkę z miejsca pracy, tj. o czyn z art. 242 § 1 k.k., pomimo istnienia ujemnej 
przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem oskarżony 
za popełnienie tego samego przestępstwa został już uprzednio prawomocnie 
skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Grójcu z dnia 8 sierpnia 2024 r., 
wydanym w sprawie o sygn. akt II K 497/24, prawomocnym z dniem 16 sierpnia 
2024 r., co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w 
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”. 

II KK 285/26 
3 
 
 
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie punktu II. zaskarżonego 
wyroku i umorzenie postępowania karnego w tym zakresie na podstawie art. 17 § 1 
pkt 7 k.p.k. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. 
Podniesione w kasacji uchybienie w postaci rażącego i mającego istotny 
wpływ na treść wyroku naruszenia przepisu prawa karnego procesowego, a 
mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegającego na ponownym skazaniu 
oskarżonego W.S. za ten sam czyn z art. 242 § 1 k.k., znajduje potwierdzenie w 
treści zaskarżonego wyroku i skutkuje uznaniem zaistnienia w tej sprawie 
bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. 
Jak bowiem ustalono, Sąd Rejonowy w Grójcu wyrokiem z dnia 8 sierpnia 
2024 r., sygn. akt II K 497/24, uznał W.S. za winnego tego, że w dniu 10 listopada 
2023 r. w G., pow. […], woj. […], odbywając karę pozbawienia wolności w wymiarze 
11 lat i 10 miesięcy orzeczoną na mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego dla 
Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 4 lipca 2022 r. w sprawie o sygn. II K 
546/22, korzystając z zezwolenia zbiorczego na opuszczenie Aresztu Śledczego w 
G., w celu wykonywania pracy w systemie bez konwojenta w firmie P. S.A., 
samowolnie opuścił wyznaczone miejsce wykonywania pracy i samowolnie poza nim 
pozostawał - czyn ten zakwalifikował z art. 242 § 1a k.k. i wymierzył mu karę roku 
ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej 
pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym (k. 70 akt 
sprawy o sygn. II K 497/24). 
W wyroku objętym przedmiotową kasacją Sąd Rejonowy w Pruszkowie w 
punkcie II. uznał W.S. za winnego czynu zarzucanego w pkt III wyczerpującego 
dyspozycję art. 242 § 1 k.k., za który wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy 
pozbawienia wolności. Czyn zarzucany w punkcie III. aktu oskarżenia dotyczył tego, 
że W.S. w dniu 10 listopada 2023 roku w G., będąc pozbawiony wolności na 
podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w 
sprawie o sygn. II K 546/22 poprzez umieszczenie w Areszcie Śledczym w G., 
wykorzystał fakt udania się do miejsca pracy znajdującego się poza jednostką 

II KK 285/26 
4 
 
 
penitencjarną, a następnie dokonał samouwolnienia poprzez ucieczkę z miejsca 
pracy. 
Porównanie obu powyższych rozstrzygnięć dowodzi, że dotyczą one 
tożsamego 
zachowania 
oskarżonego 
W.S. 
Następstwem 
nieprawidłowego 
procedowania Sądu Rejonowego w Pruszkowie jest fakt, iż w obrocie prawnym 
funkcjonują niezależnie od siebie dwa prawomocne wyroki dotyczące tego samego 
czynu, tej samej osoby. Stanowi to naruszenie przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., który 
zakazuje wszczynania postępowania, a wszczęte nakazuje umorzyć, gdy 
postępowanie co do tego samego czynu oskarżonego zostało prawomocnie 
zakończone. Bez względu na przyczynę zaistniałego uchybienia uznać należy, iż ma 
ono charakter bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wymienionej w art. 439 § 1 pkt 
8 k.p.k., której stwierdzenie powoduje konieczność uchylenia wyroku w zaskarżonej 
części i umorzenia postępowania w odniesieniu do ponownie przypisanego 
oskarżonemu czynu. Konsekwencją uchylenia punktu II. zaskarżonego kasacją 
wyroku będzie również rozwiązanie z mocy prawa węzła kary łącznej orzeczonej w 
punkcie IV. 
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. 
 
Piotr Mirek                            Dariusz Kala                            Paweł Wiliński  
[WB] 
[r.g.]