II KK 232/26

II KK 232/26 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
  
Dnia 10 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Dariusz Kala (przewodniczący) 
SSN Piotr Mirek 
SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) 
  
w sprawie oskarżonego A.C. 
skazanego za czyn z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2a k.k.s. i art. 61 § 1 k.k.s. w 
zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej  
na posiedzeniu w dniu 10 września 2026 r., 
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść oskarżonego, 
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie 
z dnia 11 lutego 2026 r., sygn. akt III K 619/25, 
  
1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do 
ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy 
Pragi-Północ w Warszawie,  
2) kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.  
  
 
Piotr Mirek          Dariusz Kala          Paweł Wiliński 
  
  
UZASADNIENIE 

II KK 232/26 
2 
 
 
 
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2026 r. o sygn. akt III K 619/25, Sąd Rejonowy dla 
Warszawy Pragi-Północ w Warszawie na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 i 4 k.k.s. w zw. 
z art. 18 § 1 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 148 § 1 k.k.s. zezwolił A.C. na dobrowolne 
poddanie się odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. 
z art. 62 § 2a k.k.s. i art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. i orzekł 
tytułem kary grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki 
dziennej na kwotę 170 zł, uznając karę grzywny za uiszczoną przez sprawcę. W pkt. 
2. wyroku orzekł o kosztach sądowych. 
Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 19 lutego 2026 r. 
Kasację od wskazanego wyżej orzeczenia wniósł Prokurator Generalny, który 
zaskarżył powyższy wyrok w całości, na niekorzyść oskarżonego, zarzucając: 
„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa 
procesowego, to jest art. 156 § 1 i 3 k.k.s. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k. oraz art. 145 § 
1 k.k.s. w zw. z art. 148 § 1 i § 5 k.k.s., polegające na zaniechaniu rozpoznania, 
dołączonego przez finansowy organ postępowania przygotowawczego - Naczelnika 
Urzędu Celno - Skarbowego w W. do aktu oskarżenia skierowanego przeciwko A.C., 
oskarżonemu o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 
62 § 2a k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., 
wniosku 
o 
skazanie 
oskarżonego 
bez 
przeprowadzenia 
rozprawy 
oraz 
bezpodstawnym udzieleniu wymienionemu zaskarżonym wyrokiem zgody na 
dobrowolne 
poddanie 
się 
odpowiedzialności 
jako 
sprawcy 
wymienionego 
przestępstwa skarbowego, pomimo braku wniosku o zezwolenie na dobrowolne 
poddanie się odpowiedzialności pochodzącego od oskarżonego i Naczelnika Urzędu 
Celno - Skarbowego w W., co w konsekwencji skutkowało również rażącą i mającą 
istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazą art. 17 § 1 pkt 2 i 4 k.k.s., 
art. 17 § 2 pkt 1 k.k.s. i art. 18 § 1 pkt 1 k.k.s., albowiem przed udzieleniem wyrokiem 
zgody na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności oskarżony nie uiścił kwoty 
odpowiadającej co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za przestępstwo 
skarbowe oraz nie uiścił co najmniej zryczałtowanej równowartości kosztów 
postępowania, gdzie jednocześnie przypisane A.C. przestępstwo skarbowe, 
wyczerpujące znamiona przestępstwa m.in. z art. 62 § 2a k.k.s. zagrożone jest, 
oprócz karą grzywny do 720 stawek dziennych, także karą pozbawienia wolności 
albo obu tymi karami łącznie, co przy braku wskazanych powyżej przesłanek 

II KK 232/26 
3 
 
 
warunkujących dopuszczalność udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się 
odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe, wykluczało procedowanie w tym 
trybie”. 
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie i przekazanie 
sprawy wymienionemu Sądowi do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zarzut podniesiony w kasacji, jak i argumentacja go wspierająca okazały się 
oczywiście zasadne, co skutkowało skierowaniem sprawy na posiedzenie 
wyznaczone w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy, wydając 
zaskarżony kasacją wyrok, dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum 
kasacji przepisów karnych i karnych skarbowych, które to uchybienia implikują 
konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do 
ponownego rozpoznania.  
Do aktu oskarżenia skierowanego przeciwko A.C. finansowy organ 
postępowania przygotowawczego dołączył wniosek, w trybie art. 156 § 1 k.k.s., o 
wydanie wyroku bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie oskarżonemu 
uzgodnionej z nim kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując 
wysokość stawki dziennej na kwotę 170 złotych (k. 768). Obowiązkiem Sądu meriti 
w tej sytuacji było niewątpliwie dokonanie kontroli złożonego wniosku pod kątem jego 
poprawności formalnej i merytorycznej oraz w przypadku jej pozytywnego rezultatu 
wydanie wyroku skazującego oskarżonego za zarzucane mu przestępstwo skarbowe 
bądź w sytuacji braku podstaw jego uwzględnienia rozpoznanie sprawy na zasadach 
ogólnych stosownie do treści art. 156 § 3 k.k.s. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k. 
Po pierwsze, instytucje skazania bez rozprawy i dobrowolnego poddania się 
odpowiedzialności stanowią różne podstawy orzekania bez przeprowadzania 
rozprawy i nie mogą być stosowane zamiennie. Wobec złożenia przez oskarżyciela 
wniosku o skazanie bez rozprawy w trybie art. 156 k.k.s. obowiązkiem sądu jest jego 
rozpoznanie. Nie jest on równoznaczny z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na 
dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, o którym mowa w art. 145 k.k.s. Nie 
jest zatem możliwe udzielenie na tej podstawie oskarżonemu zezwolenia na 
dobrowolne poddanie się odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe. 

II KK 232/26 
4 
 
 
Po drugie, Sąd Rejonowy udzielając zaskarżonym wyrokiem A.C. zezwolenia 
na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności procedował w tym trybie pomimo 
braku wniosku ze strony oskarżonego i organu postępowania przygotowawczego o 
udzielenie takiego zezwolenia, rażąco naruszając w ten sposób art. 145 § 1 k.k.s. w 
zw. z art. 148 § 1 i § 5 k.k.s. 
Po trzecie, oskarżony nie uiścił kwoty odpowiadającej co najmniej najniższej 
karze grzywny grożącej za przestępstwo skarbowe pozostające w kumulatywnej 
kwalifikacji z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2a k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w 
zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. oraz nie uiścił co najmniej zryczałtowanej 
równowartości kosztów postępowania, które stanowiłyby przesłanki konieczne do 
zastosowania omawianej instytucji, a zatem doszło także do rażącej obrazy art. 17 § 
1 pkt 2 i 4 k.k.s. i art. 18 § 1 pkt 1 k.k.s. 
Po czwarte, w sprawie zachodziła negatywna przesłanka do wydania 
zaskarżonego orzeczenia, wynikająca z treści art. 17 § 2 pkt 1 k.k.s., ponieważ 
zarzucane oskarżonemu przestępstwo skarbowe, z uwagi na przyjęcie w 
kumulatywnej kwalifikacji art. 62 § 2a k.k.s., zagrożone jest oprócz karą grzywny do 
720 stawek dziennych, także karą pozbawienia wolności albo obu tymi karami 
łącznie, co z mocy powołanego przepisu wyłącza możliwość udzielenia przez Sąd 
zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. 
W takim układzie sprawy Sąd I instancji nie miał uprawnienia do skorzystania 
z instytucji z art. 148 k.k.s., tj. do udzielenia oskarżonemu zezwolenia na dobrowolne 
poddanie się odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe (zob. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III KK 197/23, wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt IV KK 234/23). 
Z uwagi na powyższe, należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę 
do ponownego rozpoznania, by przy uwzględnieniu wyżej wymienionych rozważań 
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie dokonał ponownej oceny 
wniesionego aktu oskarżenia i dołączonego do niego wniosku. 
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu wynika z treści art. 638 k.p.k.  
Z powodów wskazanych powyżej, należało orzec jak w sentencji. 
 
[WB] 
[r.g.] 
 

II KK 232/26 
5