II KK 227/26

II KK 227/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 1 lipca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Piotr Mirek 
  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 lipca 2026 r.,  
w sprawie M. S.  
w przedmiocie wyroku łącznego.  
kasacji wniesionej przez obrońcę  
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie  
z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt II AKa 616/24,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie  
z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt VIII K 311/22,  
  
p o s t a n o w i ł:  
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;  
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów postępowania 
kasacyjnego;  
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. A. – 
Kancelaria Adwokacka w W. 295, 20 zł, w tym 23% VAT za obronę 
skazanego, z urzędu.  
[J.J.] 
  
  
 
  
UZASADNIENIE 

II KK 227/26              
2 
 
 
 Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem łącznym z dnia 14 marca 2024 r., 
sygn. akt VIII K 311/22, wydanym w sprawie M.S., skazanego prawomocnymi 
wyrokami: 
I. wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r. sygn. 
akt II K 57/18, którym połączono wyroki: 
1. 
Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 28 lipca 
2019 r., sygn. akt III K 668/09, 
2. 
Sądu Okręgowego dla Warszawy-Pragi w Warszawie z dnia 8 października 
2013 r., sygn. akt V K 73/12, 
3. 
Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 21 czerwca 
2017 r., sygn. akt II K 918/13, 
4. 
Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 11 sierpnia 2017 roku, sygn. akt II K 
50/16, 
5. 
Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II K 
672/17, 
6. 
Sądu Rejonowego w Pułtusku z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II K 
601/17, 
7. 
Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II K 804/17, 
8. 
Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 31 października 2018 r., 
sygn. akt II K 799/18, 
9. 
Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 28 
listopada 2017 r., sygn. akt IV K 521/16, 
10. 
Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II 
K 1103/18, 
11. 
Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt IX K 
1514/17, 
12. 
Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 22 lutego 2016 
r., sygn. akt II K 864/15 
i wymierzono karę łączną 13 lat pozbawienia wolności oraz łączną grzywnę w 
wysokości 600 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł, 
zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r., 
sygn. akt II AKa 206/19, którym orzeczono łączną karę 13 lat pozbawienia wolności,  

II KK 227/26              
3 
 
 
II. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 4 
listopada 2019 r., sygn. akt XIV K 1095/19, za czyn popełniony w czerwcu 2018 r., 
wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., którym orzeczono 
karę roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania 
nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w 
stosunku miesięcznym; 
III. wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., 
sygn. akt II K 40/20, którym połączono wyroki: 
1. 
Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II K 57/18, 
zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 
2019 r., sygn. akt II AKa 206/19, 
2. 
Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt IX K 
1781/18, 
3. 
Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 
312/19, 
4. 
Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II K 21/20 
i wymierzono karę łączną 14 lat pozbawienia wolności, utrzymanego wyrokiem 
Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2021 roku, sygn. akt II AKa 
262/20; 
IV. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 
20 października 2020 r., sygn. akt III K 59/20 za czyn popełniony 2 sierpnia 2018 r. 
wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., którym orzeczono 
karę 2 lat pozbawienia wolności, utrzymanego wyrokiem Sądu Okręgowego 
Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt VI Ka 119/21;  
V. Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt III K 
305/19 za czyn popełniony 17 marca 2018 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 
k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., którym orzeczono karę roku pozbawienia wolności; 
VI. Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r., 
sygn. akt V K 4201/19, za czyn popełniony w okresie od 6 grudnia 2016 r. do 8 
grudnia 2016 r. wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k., którym orzeczono karę 6 
miesięcy pozbawienia wolności; 

II KK 227/26              
4 
 
 
VII. Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 23 kwietnia 
2021 r., sygn. akt X K 795/18 za czyny popełnione 4 września 2018 r.; w okresie od 
1 marca 2018 r. do 7 marca 2018 r.; w nieustalonym dniu, ale nie wcześniej niż 1 
września 2018 r. i nie później niż 7 września 2018 r.; 19 sierpnia 2018 r. 
wyczerpujące dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w 
zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; 
art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. i 
wymierzono karę łączną 6 lat pozbawienia wolności; utrzymanego wyrokiem Sądu 
Okręgowego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt X Ka 857/21; 
VIII. Sądu Rejonowego w Żninie z dnia 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II K 15/21, za 
czyn popełniony w okresie od 6 marca 2017 r. do 7 marca 2017 r. wyczerpujący 
dyspozycję art. 286 § 1 k.k., którym orzeczono karę roku pozbawienia wolności; 
IX. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt XVIII K 
306/18, za czyny popełnione od 20 stycznia 2016 r. do 28 stycznia 2016 r.; w 
okresie od 16 marca 2016 r. do 17 marca 2016 r.; w okresie od 19 marca 2016 r. do 
24 marca 2016 r.; w okresie od 2 kwietnia 2016 r. do 4 kwietnia 
2016 r.; 
w 
okresie od 11 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r.; 18 kwietnia 2016 r.; 12 
czerwca 2016 r.; w okresie od 17 czerwca 2016 r. do 20 czerwca 2016 r.; w okresie 
od 6 lipca 2016 r. do 7 lipca 2016 r.; 15 lipca 2016 r.; w bliżej nieokreślonym okresie 
w lipcu 2016 r.; w okresie od 19 sierpnia 2016 r. do 21 sierpnia 2016 r.; w bliżej 
nieustalonym dniu na przełomie sierpnia 2016 r. i września 2016 r.; 6 września 2016 
r.; w okresie od 14 września 2016 r. do 15 września 2016 r.; 29 września 2016 r.; w 
okresie od 16 września 2016 r. do 7 października 2016 r.; 14 października 2016 r.; 
15 listopada 2016 r.; 21 listopada 2016 r.; w okresie od 24 listopada 2016 r. do 28 
listopada 2016 r.; 19 grudnia 2016 r.; 4 stycznia 2017 r.; w okresie od 5 stycznia 
2017 r. do 9 stycznia 2017 r.; 26 stycznia 2017 r. i 27 stycznia 2017 r.; w okresie od 
11 kwietnia 2017 r. do 12 kwietnia 2017 r.; 14 kwietnia 2017 r.; 10 maja 2017 r.; w 
okresie od 16 listopada 2015 r. do 7 grudnia 2015 r.; 4 marca 2016 r., 19 marca 
2017 r. wyczerpujące dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z 
art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. 
z art. 11 § 2 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w 
zw. z art. 13 § 1 k.k. w zb. z 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.; art. 13 § 1 k.k. w 

II KK 227/26              
5 
 
 
zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 
§ 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; art. 286 § 1 
k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k.; art. 13 § 1 k.k. w 
zw. z art. 286 § 1 k.k., którym orzeczono karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, 
na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. 
połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokiem łącznym Sądu 
Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II K 40/20 i 
wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 20 
października 2020 r., sygn. akt III K 59/20; Sądu Rejonowego dla Warszawy-
Śródmieścia w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt X K 795/18 oraz 
Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt XVIII K 
306/18 i wymierzył skazanemu karę łączną 20 lat pozbawienia wolności (pkt 1), 
zaliczając na jej poczet wymienione w wyroku okresy rzeczywistego pozbawienia 
wolności. 
 
Ustalił, że w pozostałej części wyroki objęte wyrokiem łącznym podlegają 
odrębnemu wykonaniu. 
 
Na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie co do połączenia 
wyroków z pkt I, II, V, VIII. 
 
Powyższy wyrok łączny zaskarżony został apelacją obrońcy skazanego, w 
której zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę 
rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść polegający na pominięciu okoliczności 
przemawiających za zastosowaniem zasady pełnej absorpcji tj. pozytywnego 
zachowania skazanego M.S. w zakładach karnych, gdzie skazany wykonuje 
wszystkie polecenia przełożonych, był ponad 30-krotnie nagradzany, prezentuje 
krytyczny 
stosunek 
do 
dokonanych 
czynów, 
ratalnie 
realizuje 
wobec 
pokrzywdzonych obowiązek naprawienia szkody oraz realizuje program readaptacji 
społecznej i zagadnień uzależnienia od hazardu w zakładzie karnym, a pomimo to 
Sąd Okręgowy uznał, że decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma 
wielokrotna karalność skazanego. 
 
Stawiając ten zarzut apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 
1 poprzez połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych opisanymi wyrokami i 
wymierzenie kary pozbawienia wolności na zasadzie pełnej absorpcji. 

II KK 227/26              
6 
 
 
 
Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt II 
AKa 616/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.  
 
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego i 
zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie: 
1. 
art. 410 k.p.k. co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem przepisów art. 
85 k.k. i 86 k.k. i niewłaściwym niezastosowaniem wobec skazanego zasady 
pełnej absorbcji i skutkowało rażącym naruszeniem prawa procesowego 
oraz w efekcie materialnego prawa karnego poprzez całkowite pominięcie 
dowodów w postaci: a) opinii biegłych psychiatrów, której wynika, że skazany 
znajdował się w stanie ograniczonej poczytalności, że jego zachowanie 
wynikało z głębokiego uzależnienia od hazardu, b) opinii z Zakładu Karnego 
z których wynika, że skazany był nagradzany ponad 30 razy, że spłaca 
swoje zobowiązania wobec pokrzywdzonych, że ma niezwykle trudną 
sytuację rodzinną (chore dziecko), że utrzymuje stały kontakt z rodziną, że 
nie identyfikuje się ze środowiskiem przestępczym, że uczestniczy w 
programach resocjalizacyjnych i dokształca się, że Zakład Karny nie jest w 
stanie zapewnić skazanemu właściwej opieki lekarskiej z uwagi na jego stan 
zdrowia, c) dokumentu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz 
dokumentacji medycznej dotyczącej skazanego z których wynika, że 
skazany jest po przebytym zawale serca, ma chorobę wieńcową, zespół 
repolaryzacji serca, ma astmę, ma padaczkę, ma tętniaka tętnicy środkowej 
mózgu, torbiele na szyszynce, ma guzy w płucach, wrzody żołądka, 
przepuklinę pępkową i depresję, że Zakład Karny nie jest w stanie zapewnić 
skazanemu właściwej opieki lekarskiej z uwagi na jego stan zdrowia, d) 
certyfikatu kwalifikacji zawodowej, zaświadczenia wydanego przez Centrum 
Ustawicznego Kształcenia w S. z dnia 28 października 2024 r.(kształcenie w 
kierunku elektryk) oraz suplementu do tego zaświadczenia, zaświadczenia 
wydanego przez Centrum Ustawicznego Kształcenia w S. z dnia 30 maja 
2025 
r.(kształcenie 
w 
kierunku 
stolarz), 
co 
skutkowało 
błędnym 
zastosowaniem przepisów art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz 86 § 1 k.k. i 
zastosowaniem wobec skazanego przy wymiarze kary łącznej zasady 
kumulacji zamiast zasady pełnej absorbcji;  

II KK 227/26              
7 
 
 
2. 
art. 85 k.k. i 86 k.k. samoistnie poprzez niezaliczenie wyroku łącznego Sądu 
Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt II K 57/18 do 
kręgu orzeczeń nadających się do połączenia wyrokiem łącznym pomimo 
faktu, iż z karty akt nr 466 wynika, że zasądzona tym wyrokiem kara 
pozostaje do odbycia w okresie od 31 stycznia 2046 r. do 27 listopada 2046 
r. 
Stawiając te zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji. 
Wniósł też o zasądzenie kosztów obrony udzielonej z urzędu, które nie zostały 
opłacone w całości ani w części stosownie do wyroków Trybunału Konstytucyjnego 
z dnia 28 kwietnia 2020 r., SK 66/19 oraz z dnia 20 grudnia 2022 r., SK 78/22.  
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej w Warszawie 
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. 
Kasację uznać należało na oczywiście bezzasadną, a to pozwoliło oddalić ją na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron. Podkreślić przy tym 
trzeba, że oczywista bezzasadność dotyczy zarówno sfery formalnej kasacji, jak i 
jej warstwy merytorycznej. 
Przypomnieć zatem trzeba na wstępie, że kasacja jest nadzwyczajnym 
środkiem zaskarżenia, który strona wnosi od orzeczenia sądu odwoławczego (art. 
519 k.p.k.) i może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 
k.p.k.  lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ 
na treść orzeczenia. Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu 
niewspółmierności kary (art. 523 § 1 k.p.k.). 
 Oznacza to, że kasacja nie jest środkiem zaskarżenia pozwalającym na 
zgłaszanie nowych lub spóźnionych zarzutów odwoławczych. Zakres kontroli 
kasacyjnej determinowany jest zakresem apelacji. Zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k. sąd 
odwoławczy rozpoznawał sprawę w granicach zaskarżenia i podniesionych 
zarzutów, będąc zobowiązanym do rozważenia wszystkich zarzutów i wniosków 
apelacji. Skoro skarżący nie podnosi wystąpienia uchybienia z art. 439 k.p.k. i 
obrazy art. 440 k.p.k., to przedmiotem kasacji mogło być jedynie nienależyte 
rozpoznanie zarzutu apelacji. Zarzutu takiego jednak w kasacji nie postawiono, 

II KK 227/26              
8 
 
 
zarzucając obrazę przepisu art. 410 k.p.k., właściwego postępowaniu przed Sądem 
pierwszej instancji i art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., w zakresie 
niekwestionowanym w zwykłym środku odwoławczym. 
Patrząc z tej perspektywy na wniesioną kasację, stwierdzić trzeba, że jest ona 
niczym innym jak próbą ponowienia kontroli odwoławczej. Kontrola ta została już 
przeprowadzona, a to, że jej wyniki nie spełniają oczekiwań skazanego nie 
świadczy o ich wadliwości. Skarżący nie może oczekiwać, że Sąd Najwyższy 
będzie merytorycznie wykazywał niezasadność poszczególnych sformułowanych w 
kasacji tez, gdyż byłoby to w istocie rzeczy obejściem przepisów regulujących 
postępowanie kasacyjne. 
Niemniej jednak z uwagi na charakter postawionych w kasacji zarzutów, w tym 
w szczególności ciężar gatunkowy zarzutu drugiego, celowym wydaje się 
merytoryczne odniesienie do nich, gdyż pozostawienie ich bez komentarza 
mogłoby stwarzać wrażenie, że ze względów formalnych nie wyeliminowano z 
obrotu prawnego rażąco niesprawiedliwego i krzywdzącego skazanego orzeczenia. 
Co się tyczy zarzutu pierwszego, który w istocie dotyczy niekasacyjnej kwestii 
współmierności kary, Sąd pierwszej instancji wymierzając skazanemu karę łączną 
uwzględnił wszystkie istotne dla tego rozstrzygnięcia okoliczności, dając temu 
wyraz w pisemnych motywach wyroku. Miał zatem w polu widzenia okoliczności 
przemawiające zarówno na korzyść jaki i nie korzyść skazanego, a także stan jego 
zdrowia. W zakresie w jaki wymagała tego apelacja Sąd odwoławczy ocenił 
trafność kontrolowanego orzeczenia. Pomijając już to, że kwestia opinii 
psychiatrycznej nie stanowiła przedmiotu zarzutu apelacji, podkreślić trzeba, że ani 
wnioski tej opinii, mogące mieć wpływ na wymiar kary jednostkowej podlegającej 
łączeniu, ani uzyskanie przez skazanego certyfikatu kwalifikacji zawodowej nie 
wskazują na istnienie okoliczności uzasadniających twierdzenie, że wymierzona 
skazanemu kara łączna, powinna zostać orzeczona na zasadzie pełnej absorbcji. 
Co więcej, zupełnie pozbawionym racji jest zarzucanie Sądowi odwoławczemu, 
że nie przeprowadził na rozprawie dowodów wskazanych w kasacji. Zauważając, 
że wymieniany przez skarżącego certyfikat kwalifikacji zawodowej został ujawniony 
na rozprawie apelacyjnej (k. 540b), przypomnieć trzeba, że procedura karna nie 
przewiduje 
ponawiania 
przez 
sąd 
odwoławczy 
dowodów, 
które 
zostały 

II KK 227/26              
9 
 
 
przeprowadzone 
w 
postępowaniu 
przed 
sądem 
pierwszej 
instancji. 
W 
postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego znajduje również 
odpowiednie zastosowanie unormowanie z art. 405 § 2 k.p.k. w myśl którego z 
chwilą zamknięcia przewodu sądowego ujawnione są bez odczytywania wszystkie 
protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie, które nie zostały 
odczytane. Taka sytuacja miała też miejsce w postępowaniu w niniejszej sprawie (k. 
540c). Co więcej z protokołu rozprawy apelacyjnej wynika, że uczestniczący w niej 
obrońca skazanego nie żądał uzupełnienia przewodu sądowego. 
Co się tyczy zarzutu drugiego, to stwierdzić trzeba wprost, że został on 
sformułowany w oderwaniu od akt sprawy, a nawet samej treści wyroku łącznego, 
do którego odnosi się kasacja, bez refleksji wymaganej od środka zaskarżenia 
sporządzonego przez podmiot profesjonalny. Twierdzenie skarżącego, że wyrokiem 
łącznym wydanym w niniejszej sprawie nie objęto wyroku łącznego Sądu 
Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II K 57/18 jest 
pozbawione podstaw. Z treści wyroku łącznego utrzymanego w mocy wyrokiem 
zaskarżonym kasacją wynika, że orzeczona nim kara łączna obejmuje między 
innym karę orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 
października 2020 r., II K 40/20. Z treści tego ostatniego wyroku, co zostało zresztą 
powtórzone w pkt III wyroku łącznego wydanego w niniejszej sprawie i pisemnym 
uzasadnieniu tego wyroku, wynika jednoznacznie, że kara łączna wymierzona tym 
wyrokiem obejmuje również karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem 
Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II K 57/18 (k.4-7).  
Zupełnie pozbawionym podstaw jest odwołanie się skarżącego do informacji 
zamieszczonej na k. 466, z której ma rzekomo wynikać, że podlegającą łączeniu 
karę orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., 
sygn. akt II K 57/18, skazany ma odbywać w okresie od 31 stycznia 2046 r., do 27 
listopada 2046 r. 
Wystarczy w tym zakresie zapoznać się z treścią wymienionego wyroku, a także 
wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., II K 
40/20, których odpisy znajdują się w aktach niniejszej sprawy (k. 265a – 265b i k.4 
– 7).  W pkt II tego ostatniego wyroku wskazano, że w pozostałej części połączone 
wyroki pozostawia się do odrębnego wykonania, a w pkt IV umorzono 

II KK 227/26              
10 
 
 
postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym kary grzywny orzeczonej 
wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach w sprawie II K 57/18 – wyrokiem tym 
orzeczono wobec skazanego karę łączną 600 stawek dziennych grzywny po 30 zł 
każda, którą  - co wynika z wielokrotnie powtarzających się w aktach sprawy 
informacji zawartych chociażby w danych o karalności czy informacjach o 
orzeczeniach (np. k. 16, k. 25, k. 113) - zamieniono skazanemu na 300 dni 
zastępczej kary pozbawienia wolności, której łącznie z karą pozbawienia wolności 
jest niedopuszczalne, i to tej kary dotyczy informacja zawarta w opinii o skazanym z 
k. 466. 
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście 
bezzasadną. 
Mając 
w 
polu 
widzenia 
przedstawione 
powody 
takiego 
rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy, ustalając wysokość opłaty za obronę z urzędu, 
uznał, iż odpowiednim w tym zakresie będzie kierowanie się przewidzianą w § 17 
ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie 
ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: 
Dz.U. z 2026 r. poz. 87) stawką za obronę w sprawach o wydanie wyroku łącznego.  
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 624 § 
1 k.p.k., uznając, że względy słuszności sprzeciwiają się obciążeniu skazanego 
kosztami postępowania kasacyjnego. 
[WB] 
[a.ł]