II KK 222/20

SN
Sygn. akt II KK 222/20
POSTANOWIENIE
Dnia 4 września 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 4 września 2020 r.
sprawy
G. O.
,
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w W. ,
z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt VI Ka (…),
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.  z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt IV K (…).
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P.K.  z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100), w tym 23 % VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji;
3. zwolnić G. O.  od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania kasacyjnego
.
UZASADNIENIE
G. O.  wyrokiem Sądu Rejonowego w W.  z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt IV K (…), został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 k.k. w zb. z art. 178b k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę roku pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w W.  wyrokiem z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt VI KA (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca G. O. , który zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:
1.
„
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierzetelne i zdawkowe rozważenie przez Sąd II Instancji podniesionego przez obrońcę oskarżonego zarzutu apelacyjnego naruszenia przez sąd I Instancji przepisu art. 171 § 1 k.p.k. w zw. z art. 148 § 1 pkt 1) i 2) k.p.k. poprzez brak swobodnej możliwości wypowiedzenia
się przez świadka D. M.  podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego, użycie podczas jego przesłuchania protokołu przesłuchania J. D.  i przeniesienie części zeznań J.D. do protokołu zeznań D. M. , jak również poprzez przeprowadzanie przesłuchania J. D.  w obecności D. M. , na co wskazał D. M.  podczas rozprawy w dniu 11 lipca 2018 r., przez co zeznania D. M.  nie były swobodne, były ukierunkowane przez wcześniej usłyszane zeznania J. D. wobec czego powinny zostać pominięte przez Sąd w rozstrzygnięciu, tym bardziej iż protokół przesłuchania z postępowania przygotowawczego nie odzwierciedla faktycznych zeznań D. M.;
2.
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierzetelne i zdawkowe rozważenie przez Sąd II Instancji podniesionego przez obrońcę oskarżonego zarzutu apelacyjnego naruszenia przez sąd I instancji przepisu art. 170 § 1 pkt 4) k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 74 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku obrońcy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z rozpytania przez funkcjonariusza policji mieszkańców ul. S. w W. co do mężczyzny w wieku 20 - 30 lat o imieniu P., mającego według oświadczenia oskarżonego kierować ściganym samochodem, przez co w konsekwencji pozbawiono oskarżonego prawa do obrony i narzucono mu konieczność dowodzenia niewinności;
3.
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierzetelne i zdawkowe rozważenie przez Sąd II Instancji podniesionego przez obrońcę oskarżonego zarzutu apelacyjnego naruszenia przez sąd I Instancji przepisu art. 167 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu w postaci nagrania z monitoringu miejskiego w sytuacji wątpliwości co do zeznań świadków, i gdy dowód ten pozwoliłby bezsprzecznie ustalić osobę sprawcy, a nadto jest on konieczny w przypadku przestępstw komunikacyjnych, a w realiach niniejszej sprawy był całkowicie możliwy do przeprowadzenia;
4.
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierzetelne i zdawkowe rozważenie przez Sąd II Instancji podniesionego przez obrońcę oskarżonego zarzutu apelacyjnego naruszenia przez sąd I Instancji przepisu art. 7 k.p.k. poprzez:
a. dowolną a nie swobodną ocenę dowodu zeznań świadków J. D.  i D. M. podczas gdy ich zeznania z etapu postępowania przygotowawczego były składane z rażącym naruszeniem przepisów prawa i zasad przeprowadzania przesłuchań świadków, natomiast zeznania złożone przed sądem różnią się od siebie w istotnych szczegółach, jak chociażby co do określenia położenia radiowozu względem samochodu rzekomo kierowanego przez oskarżonego, relacji z pościgu, a ponadto doświadczenie życiowe i zasady logicznego rozumowania wykluczają możliwość dostrzeżenia i identyfikacji kierowcy samochodu podczas pościgu w radiowozie jadącym w odległości ok. 10 - 20 metrów za ściganym pojazdem, jak również podania większej ilości szczegółów z interwencji po upływie roku od jej przeprowadzenia niż podczas przesłuchania bezpośrednio po zdarzeniu;
b. dowolną a nie swobodną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonego jako nielogicznych, niespójnych, niekonsekwentnych i sprzecznych z innymi dowodami uznanymi za wiarygodne, tj. z zeznaniami D. M.  i J. D., podczas gdy oskarżony w swoich wyjaśnieniach był konsekwentny, spójny i logiczny, stanowczo negował jakoby był kierowcą samochodu, co było elementem różniącym jego wyjaśnienia od zeznań świadków;
co miało wpływ na treść wyroku albowiem doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego i w konsekwencji błędnego przyjęcia, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów”.
Wskazując na powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie skazanego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w W.  w pisemnej odpowiedzi na kasacje wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd Okręgowy w W.  wydając zaskarżony wyrok dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. i to w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia.
Analiza okoliczności sprawy oraz treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku dają podstawę do stanowczego stwierdzenia, że Sąd odwoławczy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób odpowiadający wymogom ustawy, szczególnie wyżej wskazanym przepisom, rzeczowo i konkretnie wskazał racje uznania zarzutów i wniosków apelacji za niezasadne.  W tej sytuacji powielenie w kasacji nie tyle tych samych argumentów co w apelacji, a w istocie dosłowne przekopiowanie jej uzasadnienia, stanowi w kontekście treści art. 519 k.p.k. oczywiste nieporozumienie.  Kasacja bowiem może być wnoszona przez strony jedynie od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych kończących postępowanie, a zatem nie mogą być tą drogą kwestionowane przez strony wyroki Sądów I instancji.  Obrońca w kasacji natomiast prócz przywołania w treści zarzutów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., powiązanych z innymi przepisami, nie podniósł w uzasadnieniu ani jednego argumentu przemawiającego za zasadnością wniesienia kasacji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.