II KK 209/26

II KK 209/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 18 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Stanisław Stankiewicz 
  
w sprawie A.T. 
skazanego wyrokiem łącznym 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 18 września 
2026r., wniosku skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją 
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 października 
2025 r., sygn. akt VI Ka 868/25, utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu 
Rejonowego w Otwocku z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II K 824/23, 
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario  
  
                   p o s t a n o w i ł: 
               nie uwzględnić wniosku. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
 
W kasacji, wniesionej przez obrońcę na rzecz skazanego A.T., od wyroku 
Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 października 2025 r., 
sygn. akt VI Ka 868/25, utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w 
Otwocku z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II K 824/23, podniesiono zarzut 
wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w 
postaci nienależytej obsady Sądu II instancji. Skazany A.T. złożył wniosek (data 
wpływu do SN - 30.06.2026 r.), w trybie art. 532 § 1 k.p.k., o wstrzymanie wykonania 
zaskarżonego wyroku - do czasu rozpoznania kasacji. W uzasadnieniu stanowiska 

II KK 209/26 
2 
 
wnioskodawca wskazał generalnie, że w warunkach izolacji nie ma „należytej opieki 
medycznej” i „czasowe opuszczenie zakładu karnego mogłoby poprawić jego 
zdrowie”. Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2026 r. wniosek 
skazanego nie został uwzględniony.  
W dniu 9 września 2026 r. A.T. złożył do Sądu Najwyższego kolejny wniosek 
o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku. Skazany podniósł, że jego 
stan zdrowia uległ dalszemu pogorszeniu, gdyż odczuwa „bóle narządów 
wewnętrznych, częste zawroty głowy, ma bardzo złe samopoczucie” i w przekonaniu 
wnioskodawcy niezbędne jest wykonanie szeregu specjalistycznych badań 
medycznych dotyczących jego stanu zdrowia.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Ponowny wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.  
Po raz kolejny przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie 
wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego 
orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia 
kasacji. Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma niewątpliwie charakter 
wyjątkowy, wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności 
prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni 
rozszerzającej, zaś sama czynność procesowa wniesienia kasacji, nie stanowi 
dostatecznej podstawy do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to 
bowiem z faktem, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc 
orzeczenia objętego prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim 
rozstrzygnięć. Wprawdzie przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek 
przemawiających za podjęciem takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie 
prezentowane jest utrwalone stanowisko, że zastosowanie instytucji wstrzymania 
wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w 
swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie orzeczenia, 
przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo 
dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do owych szczególnych okoliczności 
należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną 
już prima facie zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo 
uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed 
rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego 

II KK 209/26 
3 
 
zbyt poważne i nieodwracalne następstwa. Może to nastąpić tylko wówczas, gdy już 
pobieżna analiza wniesionej kasacji wskazuje na jej zasadność. Tylko taka ocena 
może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania wyroku.  
W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując owej wstępnej kontroli 
kasacji wniesionej na rzecz A.T. i nie przesądzając oczywiście ostatecznego 
rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu tego 
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, Sąd Najwyższy ponownie nie znalazł podstaw 
do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji 
z art. 532 § 1 k.p.k.  
A.T. złożenie kolejnego wniosku umotywował pogarszającą się sytuacją 
związaną ze stanem zdrowia, tudzież potrzebą przeprowadzenia szeregu 
specjalistycznych badań medycznych, których zaniechanie - w ocenie wnioskodawcy 
- będzie się wiązało z istotnymi konsekwencjami dla zdrowia skazanego. Rzecz 
jednak w tym, co w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie i konsekwentnie 
podkreśla się, że wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w trybie art. 532 
§ 1 k.p.k., nie uzasadniają okoliczności dotyczące sytuacji osobistej strony (np. stan 
zdrowia), gdyż te okoliczności mogą być powołane we wniosku o odroczenie 
wykonania kary lub zarządzenie przerwy w odbywaniu kary (zob. postanowienie SN 
z 21 czerwca 2023 r., III KK 241/22 oraz literatura i orzecznictwo szeroko przywołane 
w poprzednim postanowieniu SN z 17 lipca 2026 r., II KK 209/26). Jedynie 
uzupełniająco wskazać należy, że z aktualnej informacji przedstawionej przez 
administrację Zakładu Karnego w J. wynika, że skazany był wielokrotnuie 
konsultowany przez lekarzy specjalistów i może być leczony w zakładzie karnym (k. 
58).    
W tym stanie rzeczy, nie przesądzając w żadnym stopniu przyszłego 
rozstrzygnięcia, które zapadnie po merytorycznym rozpoznaniu wniesionej kasacji, 
Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na obecnym etapie postępowania brak 
jest wystarczających podstaw przemawiających za uwzględnieniem kolejnego 
wniosku skazanego i zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 
§ 1 k.p.k.  
Mając powyższe względy na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. 
[WB] 
[a.ł] 
  

II KK 209/26 
4