II KK 138/26

II KK 138/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 27 maja 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Paweł Wiliński 
  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 maja 2026 r.  
sprawy P.P.  
skazanego za czyn z art. 244 k.k.  
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę,  
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie  
z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt IX Ka 282/25,  
utrzymującego w mocy  
wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie  
z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 779/24,  
  
p o s t a n o w i ł:  
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;  
2. 
zwolnić 
P.P. 
z 
kosztów 
sądowych 
postępowania 
kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa;  
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu 
adw. D.S., Kancelaria Adwokacka w W. 885,60 zł, w tym 23% VAT, 
tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy świadczonej z 
urzędu skazanemu w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.  
[WB] 
  
 
 
  
  
UZASADNIENIE 

II KK 138/26              
2 
 
 
 
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z 
dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 779/24, uznano P.P. za winnego czynu z art. 
244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia 
wolności i orzeczono środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich 
pojazdów mechanicznych na okres 15 lat oraz świadczenie pieniężne na rzecz 
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 
6.000 zł. 
Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 
29 kwietnia 2025 r., sygn. akt IX Ka 282/25, utrzymano wyrok Sądu I Instancji w 
mocy. 
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, 
zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 
„I. rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść 
zaskarżonego wyroku, w postaci bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 
1 pkt 2 k.p.k. poprzez nienależytą obsadę Sądu I Instancji, w składzie którego brał 
udział asesor sądowy X. Y., powołany na urząd asesora sądowego w Sądzie 
Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie na wniosek Krajowej Rady 
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 
grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018.3), której wadliwość procesu powoływania 
skutkuje naruszeniem prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu określonego w 
art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw 
Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw 
człowieka i podstawowych wolności, co samo w sobie wobec ukształtowanej 
judykatury Sądu Najwyższego ma wpływ na treść orzeczenia, 
II. inne rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na 
treść zaskarżonych orzeczeń, tj. art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 
k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegające na nieuwzględnieniu przez sąd meriti przy 
wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku sprawy, podważających 
zasadność zarzutu popełnienia przez P.P. czynu z art. 244 k.k. i jednocześnie 
wskazujących 
na 
konieczność 
uzupełnienia 
materiału 
dowodowego, 
w 

II KK 138/26              
3 
 
 
szczególności poprzez dopuszczenie z urzędu dowodu z przesłuchania w 
charakterze świadków młodszego aspiranta T.B., młodszego aspiranta J.R. oraz 
starszego sierżanta M.G., a następnie poddania ich zeznań ocenie celem 
wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności, że oskarżony nie 
posiadający w toku postępowania obrońcy wskazywał, iż nie prowadził pojazdu, a 
zmiana jego wyjaśnień wynikała z obawy przed pozbawieniem wolności i naciskiem 
funkcjonariuszy Policji, w konsekwencji czego w sprawie istniały wątpliwości, które 
mogły zostać wyjaśnione poprzez przesłuchanie w/w świadków, którzy to byli 
obecni podczas zdarzenia z dnia 6 kwietnia 2024 roku, a które nie zostały przez 
Sąd I Instancji ani Sąd II Instancji wyjaśnione, w konsekwencji czego doszło do 
wydania wyroku skazującego opartego na niekompletnym materiale dowodowym i 
utrzymaniu go w mocy; 
III. inne rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na 
treść zaskarżonych orzeczeń, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. 
z art. 167 k.p.k. polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej 
poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów odwoławczych dotyczących ustaleń 
faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji na podstawie wybiórczo zebranych 
dowodów w toku postępowania sądowego i niezweryfikowaniu wyjaśnień P.P. w 
zakresie okoliczności, która miała istotne znaczenie dla ustalenia, czy został 
popełniony przez w/wymienionego czyn zabroniony, w sytuacji gdy Sąd II Instancji 
miał bezwzględny obowiązek przeprowadzenia merytorycznej i należytej kontroli 
wyroku Sądu I instancji z uwagi na zarzut pochodzący od osoby niebędącej 
profesjonalnym pełnomocnikiem, podczas gdy prawidłowa kontrola instancyjna 
skutkowałaby przeprowadzeniem czynności z urzędu przez Sąd odwoławczy w 
zakresie dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków 
młodszego aspiranta T.B. oraz starszego sierżanta M.G., co miało istotny wpływ na 
wynik sprawy”. 
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku, jak również wyroku Sądu I instancji oraz przekazanie sprawy 
Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie na 
rzecz obrońcy z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu w 

II KK 138/26              
4 
 
 
postępowaniu kasacyjnym w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej, 
oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. 
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie 
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. 
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania 
spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i 
środkiem 
kontroli 
prawomocnych 
orzeczeń 
sądowych. 
To 
sprawia, 
że 
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego 
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny 
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w 
której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 
6/14).  
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji w postaci bezwzględnej 
przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na nienależytą, zdaniem 
skarżącego, obsadę Sądu I Instancji, w składzie którego brał udział asesor sądowy 
X. Y., wskazać należy, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Jego treść 
jest ogólnikowa, wskazuje jedynie na wystąpienie przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 
k.p.k. mającej wynikać z samego faktu powołania na urząd asesora z udziałem 
Krajowej Rady Sądownictwa, której skład ukształtowano na mocy ustawy z dnia 8 
grudnia 2017 r., nie podaje żadnych konkretnych argumentów w tym zakresie, a 
jednocześnie Sąd Najwyższy nie zna takich okoliczności z urzędu. Nadto, wytyczne 
uchwały trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, 
w zasadzie nie dotyczą nominacji asesorskich. W uchwale Sądu Najwyższego z 
dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, podkreślano, że wobec osób otrzymujących 
pierwszą nominację sędziowską nie ma w zasadzie innych kryteriów ich oceny niż 
przebieg aplikacji, egzaminu sędziowskiego i asesury, tak więc należy zakładać, iż 
osoby te otrzymałyby nominację bez względu na kształt KRS. Tym bardziej zasadę 
tę należy odnosić do asesorów, którzy nie otrzymali jeszcze powołania na 
stanowisko sędziowskie. 

II KK 138/26              
5 
 
 
Również kolejny zarzut kasacji w postaci rażącego rażącego naruszenia 
prawa procesowego, mającego mieć istotny wpływ na treść zaskarżonych orzeczeń, 
tj. art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 410 k.p.k., okazał się 
oczywiście bezzasadny. Wskazać należy, że Sąd II instancji nie prowadził 
postępowania dowodowego, kontrolował apelację osobistą oskarżonego, w której 
zakwestionowano ustalenia faktyczne i w ramach kontroli odwoławczej odniósł się 
do przeprowadzonej w sprawie oceny dowodów i wypowiedział się co do jej 
prawidłowości. Nie widział jednocześnie potrzeby uzupełniania postępowania 
dowodowego, a w świetle zarzutów apelacji i zgromadzonego materiału nie było do 
tego podstaw. Obecny i wyznaczony przez Sąd II instancji obrońca z urzędu, 
uczestniczący w rozprawie apelacyjnej, nie widział także takiej potrzeby, nie 
zgłaszał wniosków dowodowych ani nie wskazywał na braki postępowania 
dowodowego. Z okoliczności sprawy wynikało, że świadek, który widział jak 
oskarżony porusza się samochodem, choć jeszcze wówczas nie wiedział, że miał 
on aktywny zakaz prowadzenia pojazdów, został przesłuchany na rozprawie, a na 
wniosek skazanego ponownie przesłuchany na rozprawie w jego obecności. Z kolei 
dowody z zeznań pozostałych wskazywanych osób, które nie były świadkami 
niedozwolonej jazdy, a postępowanie w wyłączonej części dotyczyło nie faktu 
przetrzymywania osoby w piwnicy lecz samego prowadzenia pojazdu przy 
aktywnym zakazie, nie miały znaczenia na kanwie niniejszej sprawy. W tej sytuacji 
nie można mówić o naruszeniach proceduralnych w kontekście postępowania 
dowodowego. 
Ostatni zarzut kasacji, w którym podniesiono rażące naruszenie art. 457 § 3 
k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., również okazał się chybiony. 
Sąd II instancji przeprowadził prawidłową i rzetelną kontrolę odwoławczą, w ramach 
której ocenił zarzut podniesiony w apelacji, wskazał powody, dla których go nie 
uwzględnił i uzasadnił swoje stanowisko, z urzędu także odniósł się do kwestii 
wymiaru kary. Kasator nie wykazał, by kontrola apelacyjna była niestaranna czy 
niedostatecznie wnikliwa względem faktu, że apelacja pochodziła od oskarżonego, 
który sporządził ją samodzielnie. Poza wskazywaniem na potrzebę przesłuchania 
pozostałych funkcjonariuszy Policji, którzy uczestniczyli w interwencji w piwnicy, ale 
nie widzieli samego przyjazdu oskarżonego samochodem i jego prowadzenia, autor 

II KK 138/26              
6 
 
 
kasacji nie wykazuje na czym ma polegać to uchybienie i jaki mogło mieć ono 
wpływ na treść orzeczenia, skoro osoby te nie były świadkami w zakresie tego 
konkretnego zarzutu. 
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie 
zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy 
prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu 
kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej. 
Z uwagi na sytuację materialną skazanego, pobyt w zakładzie karnym, 
zwolnienie z kosztów sądowych postępowania rozpoznawczego, orzeczono o 
zwolnieniu go również z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając 
nimi Skarb Państwa. 
Wniosek kasacyjny o zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej skazanemu w postępowaniu kasacyjnym należało 
uwzględnić, ustalając wysokość wynagrodzenia według § 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 
4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w 
sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Nakład 
pracy obrońcy w niniejszym postępowaniu kasacyjnym ani stopień skomplikowania 
sprawy nie uzasadniały przyznania wynagrodzenia w wyższej kwocie. 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. 
 
[WB] 
[r.g.]