II KK 129/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 sierpnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Grubba
SSN Michał Laskowski
po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5
k.p.k.,
w sprawie M. G. skazanego z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,
kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego
od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą
w Świdniku z dnia 26 stycznia 2026 r., sygn. akt II K 1461/25,
uchyla pkt 10 zaskarżonego wyroku, a kosztami sądowymi za
postępowanie kasacyjne obciąża Skarb Państwa.
Jerzy Grubba
Andrzej Stępka
Michał Laskowski
UZASADNIENIE
M. G. został oskarżony o to, że:
I/ w dniu 15 października 2025 r. w P. wol. lubelskiego, będąc uprzednio
skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem
łącznym Sądu Rejonowego w Zamościu, sygn. akt. II K 1157/22 na karę 1,5 roku
pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 27.09.2023 r. do 23.02.2025 r. i w
II KK 129/26
2
okresie obowiązującego, a orzeczonego tym wyrokiem dożywotniego zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych kierował w ruchu lądowym po
drodze publicznej samochodem osobowym marki A. o nr rej. […] znajdując się w
stanie nietrzeźwości, gdzie badanie urządzeniem kontrolno-pomiarowym Alco-
Sensor IV o nr fabrycznym […] wykazało w bad. I - 0,88mg/l, bad. lI - 0,80mg/l,
natomiast urządzeniem Alkometr 32.0/04 o nr. fabrycznym […] wykazało w bad. I -
0,69mg/l, II - 0,64mg/l w wydychanym powietrzu - tj. o czyn z art. 178 § 4 k.k. w zw.
z art. 64 § 1 k.k.,
II/ w dniu 15 października 2025 r. w P. wol. […], kierując po drodze publicznej
samochodem marki A. o nr rej. […], nie zatrzymał się do kontroli drogowej i
kontynuował jazdę pomimo wydania polecenia zatrzymania pojazdu przy użyciu
sygnałów świetlnych i dźwiękowych przez patrol Policji, tj. o czyn z art. 178b k.k.
Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku na mocy
wyroku z dnia 26 stycznia 2026 r., sygn. akt II K 1461/25:
1/ oskarżonego M. G. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu z
pkt. I aktu oskarżenia, przy czym ustalił, że dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych został orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w
Hrubieszowie z dnia 22 czerwca 2022 r., w sprawie II K 703/22, tj. czynu
wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. - i za to na
podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat
pozbawienia wolności;
2/ na podstawie art. 42 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego dożywotni zakaz
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;
3/ na podstawie art. 43a § 3 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w
wysokości 18.000 złotych;
4/ na podstawie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k. orzekł wobec
oskarżonego przepadek równowartości pojazdu mechanicznego marki A. rok prod.
1990 o nr rej. […] w kwocie 1.500 złotych;
5/ uznał za winnego dokonania czynu z pkt. II wyczerpującego dyspozycję art.
178b k.k. - i za to wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
II KK 129/26
3
6/ na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat;
7/ na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w
wysokości 5.000 złotych;
8/ na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone kary
pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat i 5
miesięcy pozbawienia wolności;
9/ na podstawie art. 90 § 2 k.k. orzeczone środki karne w postaci zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych połączył i orzekł wobec
oskarżonego
łącznie
dożywotni
zakaz
prowadzenia
wszelkich
pojazdów
mechanicznych;
10/ na podstawie art. 90 § 2 k.k. orzeczone środki karne w postaci świadczenia
pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej połączył i orzekł wobec oskarżonego łącznie na rzecz Funduszu
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w
wysokości 20.000 złotych;
11/ zwolnił oskarżonego z kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb
Państwa.
Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w
dniu 3 lutego 2026 r. W sprawie nie sporządzono uzasadnienia (k. 112-113 i 114).
Od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z
siedzibą w Świdniku z dnia 26 stycznia 2026 r., sygn. akt II K 1461/25, kasację wniósł
Prokurator Generalny.
Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył wymieniony wyrok w pkt. 10, to jest
w części dotyczącej orzeczenia łącznego świadczenia pieniężnego na rzecz
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, na niekorzyść
M. G.. Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa
karnego materialnego - art. 90 § 2 k.k., polegające na połączeniu dwóch świadczeń
pieniężnych, w kwocie: 18.000 zł i 5.000 zł, orzeczonych odpowiednio na podstawie
art. 43a § 3 k.k. i art. 43a § 2 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz
II KK 129/26
4
Pomocy Postpenitencjarnej, tymże wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w
Lublinie z siedzibą w Świdniku z dnia 26 stycznia 2026 r., a w ich miejsce orzeczeniu
łącznego środka karnego, w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 20.000
zł, na rzecz wskazanego Funduszu w sytuacji, gdy wskazane środki karne nie
podlegały łączeniu.
Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku
w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego
rozpoznania przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku,
w postępowaniu pierwszo-instancyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się być w sposób oczywisty
zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
W punkcie 10 zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie
z siedzibą w Świdniku na podstawie art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone środki karne
w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym
oraz Pomocy Postpenitencjarnej i orzekł wobec oskarżonego łącznie na rzecz
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie
pieniężne w wysokości 20.000 złotych.
Zgodnie z art. 90 § 2 k.k., w razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa
pozbawienia praw publicznych, zakazów lub obowiązku tego samego rodzaju, sąd
stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.
Z utrwalonego w tej kwestii orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów
doktryny jednoznacznie wynika, że z istoty rzeczy nie podlegają łączeniu środki, które
pozbawione są terminowego charakteru, tj. przepadek i środki kompensacyjne, a
także świadczenie pieniężne oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości (por.
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 31 marca 2009 r., V KK 415/08, OSNwSK
2009/1/85; z dnia 14 czerwca 2018 r., III KK 252/18, LEX nr 2511906). Również w
piśmiennictwie stwierdzono, że przepis art. 90 k.k. rozróżnia środki karne
podlegające łączeniu, zaliczając do nich pozbawienie praw publicznych oraz zakazy
tego samego rodzaju. Natomiast do środków karnych niepodlegających łączeniu
zaliczono środki wymienione w art. 39 pkt 7-8 k.k., czyli świadczenie pieniężne i
podanie wyroku do publicznej wiadomości. Środek karny w postaci świadczenia
II KK 129/26
5
pieniężnego orzekany jest każdorazowo na innej podstawie, co uzasadnia
kumulatywne stosowanie tego środka w razie orzeczenia go za co najmniej dwa
pozostające w zbiegu przestępstwa (por. P. Kardas, [w:] W. Wróbel (red.), Kodeks
karny. Część ogólna, Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V, WK 2016,
teza 10).
Słusznie więc skarżący wywodzi, że zastosowanie przez sąd meriti do
świadczeń pieniężnych przepisów o karze łącznej stanowiło rażącą obrazę art. 90 §
2 k.k., która miała istotny wpływ na treść wyroku, gdyż wskazane środki karne nie
podlegały łączeniu, co doprowadziło do nieuprawnionego obniżenia sumy świadczeń
pieniężnych,
którą
winien
skazany
uiścić
na
rzecz
Funduszu
Pomocy
Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
W rezultacie, Sąd Najwyższy uwzględniając kasację Prokuratora Generalnego
wniesioną na niekorzyść skazanego, na mocy art. 537 § 2 k.p.k., uchylił zaskarżony
wyrok w pkt 10 i nie przekazał sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania
Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, gdyż byłoby
to bezprzedmiotowe.
[J.J.]
[r.g.]
Jerzy Grubba Andrzej Stępka Michał LaskowskiPełny tekst orzeczenia
II KK 129/26
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.