II KA 86/26

Sygn. akt II Ka 86/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale prokuratora Przemysława Rycaka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy G. H. oskarżonego z art. 157 § 3 kk w zw. z art. 157 § 1 kk w zb. z art. 160 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 października 2025 r. sygn. akt II K 59/23 I. 
        utrzymuje wyrok w mocy; II. 
        zasądza od oskarżonego G. H. na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. A. 840 złotych tytułem zwrotu wydatków na ustanowienie pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym; III. 
        zasądza od oskarżyciela posiłkowego M. A. na rzecz Skarbu Państwa 60 złotych tytułem opłaty za II instancję i 10 złotych wydatków postępowania odwoławczego; IV. 
        zasądza od oskarżonego G. H. na rzecz Skarbu Państwa 400 złotych tytułem opłaty za II instancję i 10 złotych wydatków postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 86/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 października 2025 r. sygn. akt II K 59/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒co do winy ☐co do kary ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut W tym miejscu uzasadnienia należy zwrócić uwagę na to, że po doręczeniu uzasadnienia wyroku oskarżony złożył apelację w formie, widocznej na k. 1104, jednostronicową i bez podpisu. Zdaniem Sądu Okręgowego niezasadnie został wezwany do usunięcia braków formalnych nie tylko poprzez jej podpisanie, ale również przedstawienie zarzutów apelacyjnych – nie był to brak ani pisma procesowego ( art. 120 kpk ), ani środka odwoławczego ( art. 427 kpk ), jako że nie pochodził od fachowego pełnomocnika. Tym niemniej wezwany do tego został – i zarzuty sformułował (choć równocześnie ostrożnie złożył również podpisane pismo o kształcie tylko takim, jakie złożył na k. 1104), a sąd taką apelację przyjął. Skoro oskarżony zdecydował się na sprecyzowanie zarzutów, Sąd odwoławczy rozpoznawał jego apelację zgodnie z art. 433 § 1 kpk tylko w granicach tych zarzutów (szerzej jedynie pod kątem okoliczności określonych w art. 440 i 455 kpk ), a nie kontrolował wyrok w całości, jak to się odbywa przy braku sformułowania zarzutów. Dlatego też Sąd brał pod uwagę, że oskarżony zaskarżonemu wyrokowi zarzucił : - błąd w ustaleniach faktycznych, będącej wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania, który to błąd wyrażał się w przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje że w dniu 15 września 2021 roku w A. , woj. (...) , będąc zatrudnionym w (...) Sp. z o. o. z siedzibą w A. na stanowisku magazyniera, przy wykonywaniu obowiązków pracowniczych nieumyślnie spowodowałem u M. A. obrażenia ciała w postaci złamania prawych wyrostków poprzecznych drugiego i czwartego kręgu lędźwiowego oraz złamania wyrostków poprzecznych obustronnie piątego kręgu lędźwiowego, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządów ciała na czas dłuższy niż 7 dni, oraz nieumyślnie naraziłem go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w ten sposób, że obsługując wózek jezdniowy podnośnikowy (...) podczas czynności rozładunku peszli na terenie zakładu pracy, nie zachowałem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nie przestrzegałem postanowień instrukcji eksploatacji tego urządzenia i wyszedłem z wózka pozostawiając go na pochyłym podłożu bez uprzedniego upewnienia się czy prawidłowo zaciągnąłem hamulec postojowy, bez wyłączenia silnika urządzenia oraz bez opuszczenia wideł do poziomu podłoża, w wyniku czego przedmiotowy wózek stoczył się na skutek nieprawidłowego zaciągnięcia hamulca postojowego najeżdżając na M. A. , co doprowadziło do wyżej wymienionych skutków, mimo że możliwość taką mogłem przewidzieć, gdy prawidłowo oceniony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, na przyjęcie takich kategorycznych ustaleń w żadnej mierze nie pozwalał, bowiem przeprowadzone w sprawie dowody nie wykazały jednoznacznie bym dokonał zarzucanego mi czynu przedstawionego w akcie oskarżenia i przypisanego w wyrok Sądu I instancji, - naruszenie przez Sąd Rejonowy zasady obiektywizmu przez zastosowanie przez Sąd I instancji domniemania winy wobec mnie oskarżonego i wyprowadzenie ustaleń faktycznych na podstawie domniemań (w szczególności na temat sprawności hamulca ręcznego w wózku w dniu zdarzenia, a nie na podstawie analizy przeprowadzonych i ujawnionych w toku sprawy dowodów, Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wyrokowi zarzucił : 1. Obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie niezwiązanym z kwalifikacją prawną czynu zarzuconego oskarżonemu, to jest art. 46 § 1 i § 2 i § 3k.k., poprzez jego błędne niezastosowanie i zaniechanie orzeczenia w przedmiocie środka kompensacyjnego od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. A. , w postaci zadośćuczynienia, bądź nawiązki, podczas gdy orzeczenie w przedmiocie środka kompensacyjnego było obligatoryjne przez Sąd wobec złożonego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zarówno pisemnego wniosku w tym przedmiocie w sprzeciwie, jak i przed zamknięciem przewodu Sądowego, ponadto szkoda zaistniała, a oskarżony został skazany, zaś przepisy praca pracy to jest art. 120 k.p. nie znajdują w tej sytuacji zastosowania i na tej też podstawie nie można unikać odpowiedzialności oskarżonego za spowodowaną przez niego szkodę i krzywdę wobec pokrzywdzonego, 2. Rażącą niewspółmierność środka karnego, poprzez zaniechanie przez Sąd orzeczenia w przedmiocie środka kompensacyjnego od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. A. , w postaci zadośćuczynienia, bądź nawiązki, podczas gdy orzeczenie w przedmiocie środka kompensacyjnego było obligatoryjne przez Sąd wobec złożonego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zarówno pisemnego wniosku w tym przedmiocie w sprzeciwie, jak i przed zamknięciem przewodu Sądowego, ponadto szkoda zaistniała, a oskarżony został skazany, zaś przepisy praca pracy to jest art. 120 k.p. nie znajdują w tej sytuacji zastosowania i na tej też podstawie nie można unikać odpowiedzialności oskarżonego za spowodowaną przez niego szkodę i krzywdę wobec pokrzywdzonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty obu apelacji okazały się bezzasadne. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów dalej idącej apelacji oskarżonego, który kwestionował winę i całość wyroku, podczas gdy strona przeciwna jedynie brak rozstrzygnięcia o środku kompensacyjnym. Skarżący nie wskazał wprost przepisów postępowania, których naruszenie skutkować miało błędnymi ustaleniami o jego sprawstwie i winie, jednakże podnosił, że prawidłowa, obiektywna ocena dowodów (również bez wskazania, których) miałaby prowadzić do ustaleń odmiennych. W uzasadnieniu apelacji wskazał jedynie, że z zeznań świadków – pracowników spółki (...) wyraźnie wynika, że to przełożeni zaniedbali badania techniczne wózka, mimo ich braku nie zabronili pracy w jego użyciem, a po wypadku robili wszystko, by zrzucić winę na niego, dodatkowo – a może przede wszystkim podkreślał, że pomiędzy wypadkiem a badaniem przedmiotowego wózka minęło dużo czasu, w ciągu którego mogło dojść do ingerencji w mechanizmy hamulca awaryjnego. W powyższym zakresie podkreślić należy, że skarżący nie wskazał, które to dowody jako część materiału dowodowego Sąd ocenił nieprawidłowo, zaś w ocenie Sądu Okręgowego Sąd meriti materiał ten ocenił w sposób bardzo wnikliwy, krytyczny i wszechstronny, a swą logiczną ocenę przedstawił w pisemnych motywach wyroku. Przy braku wskazania, dlaczego ocena ta miałaby być nieprawidłowa, trudno odnieść się do takiego zarzutu, nie znajdując ku temu powodów z urzędu, dlatego pozostaje tu odesłać do wnikliwej lektury stron 5-10 tego uzasadnienia. Postępowanie niniejsze nie dotyczyło oceny postawy firmy – pracodawcy oskarżonego pod kątem etyki postępowania po zaistnieniu wypadku na terenie zakładu pracy, ale ustalenia jego przyczyn. Bez znaczenia więc były sugestie, że kierownictwo firmy „chciało sprawę wyciszyć, zamieść pod dywan” – nie dziwi, że nadawanie takiemu zdarzeniu rozgłosu interesom firmy by nie służyło. Nie oznacza to jednak i nie wynika z żadnego dowodu, że przedstawiciele firmy usiłowali cokolwiek zataić, ukryć, utrudnić dochodzenie. Oskarżony sugerował, że przed datą zbadania przedmiotowego wózka ktoś mógłby naprawić krytyczny hamulec awaryjny, który w dniu 23 września 2021 r. został w tym zakresie wstępnie zbadany przez przedstawicieli Urzędu Dozoru Technicznego i jak wskazał świadek L. M. , wobec sugestii operatora (oskarżonego) sprawdzili, że hamulec ten działał w pełni sprawnie. Sugestia ta nie jest logiczna, bowiem znając zasady odpowiedzialności za szkody firma zdecydowanie łatwiej mogłaby bronić się tezą o niemożliwej do przewidzenia awarii linki hamulca ręcznego, która akurat podczas tego kursu i zaciągnięcia się zerwała (jako że pozostałe mankamenty techniczne sprzętu nie miały najmniejszego wpływu na zaistnienie wypadku). Naprawa zerwanej linki hamulca pozostawiałaby więc całą odpowiedzialność na firmie, która wobec osób trzecich w pełni odpowiada za szkody wyrządzone przez swego pracownika. Zwrócić tu zresztą należy uwagę na wyjaśnienia samego oskarżonego, który przed wypadkiem tego dnia używając tego wózka przez jakiś czas, nie zauważał żadnej nieprawidłowości działania hamulca i podkreślał, że przed rozpoczęciem pracy każdego dnia m.in. hamulce są sprawdzane, a nieprawidłowości są od razu zgłaszane, a i po wypadku odjechał i zatrzymał wózek, zaciągając ten hamulec – i również nie zgłaszał, że np. dźwignia nie stawia żadnego oporu. W pełni prawidłowe więc były oparte na istniejącym w sprawie materiale dowodowym, a nie czczych podejrzeniach, że może jednak ktoś coś naprawiał, ustalenia Sądu meriti, że w chwili wypadku hamulec ręczny wózka był w pełni sprawny. Na pytanie, jak to możliwe, że choć oskarżony znał zasady i próbował się do nich stosować, a mimo to wózek się stoczył, odpowiada również logicznie opinia biegłego J. H. , który wskazał (k. 1063), że hamulec awaryjny (ręczny) tego wózka, działający jak w starszych samochodach, nie działa zerojedynkowo, ale jego dźwignia ma osiem pozycji i zabezpieczenie dźwiękowe sygnalizujące niezaciągnięcie go działa tylko w kilku z nich (od 4 do 8), zaś na pochyłym terenie w pozycjach od 1 do 5 wózek samoistnie się stacza (przy wyższych pozycjach hamulec jest skuteczny i zapobiega niekontrolowanemu staczaniu się). Niezależnie więc od czasy wykonania tego badania, ale odnosząc się do zasady działania ręcznego hamulca awaryjnego oraz jego zabezpieczenia dźwiękowego widać więc, że są położenia dźwigni tego hamulca, (4, 5), gdzie sygnał dźwiękowy jest deaktywowany, bo czujnik dostrzega zaciągnięcie dźwigni, ale siły oddziaływujące na znajdujący się na pochyłym podłożu pojazd pokonują siły tarcia hamulca i powodują jego przemieszczanie się. Z tego też względu można nawet dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, że „miał wrażenie, że zaciągnął ten hamulec – do końca”, skoro sygnał dźwiękowy się nie rozległ – jednakże wózek się stoczył, co świadczy nieodzownie, że jednak poziom jego zaciągnięcia pozostał w owym „martwym” przedziale 4-5. Istnienie takiego przedziału nie zwalniało jednak oskarżonego w żadnym stopniu z odpowiedzialności – zasada działania tego hamulca, analogiczna jak w samochodzie, jest oczywista i tak jak kierowca samochodu nie mógłby twierdzić, że nie wiedział, iż parkując na pochyłym terenie ręczny trzeba zaciągnąć solidnie, do końca, tak i oskarżony, mający podobne do prawa jazdy uprawnienia do obsługi wózków widłowych, znający ten konkretny wózek z wcześniejszej pracy, w tym również tego dnia, nie może skutecznie twierdzić, że nie wiedział, że dźwignię trzeba zaciągać do końca – czemu zresztą dał wyraz w cytowanych wyjaśnieniach. Nie rozwinął skarżący twierdzeń o braku obiektywizmu ze strony sądu, wskazując jedynie, że Sąd oparł się na domniemaniach w zakresie sprawności hamulca – mimo iż jak wskazano wyżej, wszystkie dowody (w tym wyjaśnienia oskarżonego), które oceniono prawidłowo, wskazywały na techniczną jego sprawność, a to raczej domniemania i mgliste sugestie zawarte w apelacji wskazywały na możliwą jego niesprawność. Podobnie jak oskarżony, kierowca samochodu nie mógłby twierdzić, że wypadek, wynikający tylko z niezaciągnięcia hamulca ręcznego, nie był zawiniony przez niego, ale przez właściciela samochodu, który przekazał mu go do użycia, mimo iż samochód miał niesprawne światła, pękniętą przednią szybę, wyciek oleju ze skrzyni biegów, brak gaśnicy i zatrzymany z tego powodu dowód rejestracyjny – skoro żaden z tych defektów nie ma wpływu na staczanie się pojazdu, zaparkowanego na nierówności. Dalsze zarzuty dotyczące tego, że pokrzywdzony nie jest bez winy, bo nie powinien schodzić pomiędzy swój pojazd a wózek, są raczej wyrazem rozpaczliwej próby zrzucenia odpowiedzialności z siebie na kogokolwiek, byle uniknąć odpowiedzialności za własne zaniedbanie, niż mającą szansę skuteczności próbą wykazania, że ustalenia sądu o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy jego zaniechaniem dopełnienia obowiązków a spowodowaniem u pokrzywdzonego obrażeń ciała są z jakiegokolwiek powodu nieprawidłowe. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego nie złożył wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, dlatego na potrzeby wniosku obrońcy wskazać jedynie należy, iż apelacja ta nie była zasadna, bowiem Sąd I instancji trafnie ocenił wzajemną relację art. 46 § 1 kk oraz art. 120 § 1 kp i ustalił, że obecna, wyłącznie kompensacyjna funkcja odszkodowania, zadośćuczynienia czy też w ich miejsce nawiązki wyklucza ich orzekanie w przypadkach, gdy przepis szczególny wyklucza możliwość dochodzenia kompensaty szkody od bezpośredniego jej sprawcy. Sąd meriti nie dopuścił się więc obrazy przewidującego obowiązek orzeczenia o kompensacie art. 46 kk , trafnie dostrzegając istnienie wyjątku od zasady obowiązkowego orzeczenia o niej. Wykluczonym był natomiast zawarty w tej apelacji zarzut rażącej niewspółmierności „środka karnego” (którym kompensata już nie jest i do której wyraźnie nie stosuje się przepisów dotyczących zasad wymiaru kary), którego w ogóle nie orzeczono. Wniosek Z apelacji oskarżonego : O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania Z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego : 1. Zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 października 2025 roku, sygn. akt II K 59/23, poprzez zasądzenie przez Sąd II instancji zadośćuczynienia w wysokości 50000 zł (słownie: pięćdziesięciu tysięcy złotych), na postawie art. 46 § 1 k.k. ewentualnie tytułem nawiązki na podstawie art. 46 § 2 k.k. 2. Zasadzenie od oskarżonego G. H. na rzecz pokrzywdzonego M. A. zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za postępowanie odwoławcze, według norm prawem przewidzianych, to jest na zasadzie art. 627 k.p.k. 3. Przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutów skutkowała nietrafnością wniosku o jakąkolwiek zmianę wyroku, w szczególności poprzez uniewinnienie oskarżonego. Całkowicie niezasadny był wniosek alternatywny oskarżonego o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W obecnie obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z treścią art. 437 § 2 kpk , uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 kpk (zaistnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej), art. 454 kpk (przy potrzebie kasacji wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Żadnej z tych przesłanek skarżący nie przywołał, wobec czego złożenie takiego wniosku nie mogło spotkać się z aprobatą Sądu odwoławczego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Całość wyroku, tak w części zaskarżonej, jak i w pozostałej, podlegającej ocenie z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność apelacji i brak okoliczności, podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III i IV Zgodnie z treścią art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia apelacji, wniesionej przez dwie strony zasądza się od nich wg zasad słuszności, czyli z uwzględnieniem, która z apelacji wygenerowała koszty procesu. Postępowanie odwoławcze zainicjował oskarżony i to on spowodował konieczność dokonania kontroli instancyjnej w dużo szerszym zakresie, pełnomocnik zażądał kontroli wyroku w zakresie, nieobjętym apelacją oskarżonego. Choć żaden ze skarżących „nie wygrał”, oskarżyciel posiłkowy był jednak zmuszony do obrony swoich interesów i samego wyroku przed kwestionującą jego istotę apelacją oskarżonego, dlatego należy mu się od tego oskarżonego zwrot wydatków, poniesionych na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Od obu zaś należna była Skarbowi Państwa opłata – w przypadku skarżącego winę oskarżonego w wysokości należnej za I instancję ( art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych , w przypadku oskarżyciela posiłkowego – od 60 do 240 zł (art. 13 ust. 2 tejże ustawy). Prócz tego w skład kosztów sądowych wchodzą wydatki Skarbu Państwa za doręczenie korespondencji - ryczałt w kwocie 20 zł, a więc po 10 zł od każdego ze skarżących. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela publicznego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Brak orzeczenia o środku kompensacyjnym 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐co do winy ☐co do kary ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana