II KA 86/26

Sąd Okręgowy w Siedlcach, rozpoznając sprawę z apelacji oskarżonego G. H. oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego M. A., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 października 2025 r. sygn. akt II K 59/23. Oskarżony G. H. zarzucił sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z obrazy przepisów postępowania, oraz naruszenie zasady obiektywizmu przez zastosowanie domniemania winy. Kwestionował ustalenie, że nieumyślnie spowodował u M. A. obrażenia ciała i naraził go na niebezpieczeństwo w wyniku wypadku z użyciem wózka jezdniowego. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił natomiast obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 46 k.k. i zaniechanie orzeczenia zadośćuczynienia lub nawiązki, a także rażącą niewspółmierność środka kompensacyjnego. Sąd Okręgowy uznał zarzuty obu apelacji za bezzasadne. W odniesieniu do apelacji oskarżonego, sąd podkreślił, że materiał dowodowy został oceniony wnikliwie przez sąd pierwszej instancji, a sugestie o ingerencji w mechanizmy hamulca wózka czy zaniedbaniach pracodawcy nie znalazły potwierdzenia. Sąd wyjaśnił również kwestię działania hamulca awaryjnego wózka, wskazując, że nawet przy próbie zaciągnięcia, wózek mógł się stoczyć z pochyłego podłoża, co nie zwalniało oskarżonego z odpowiedzialności za brak należytej ostrożności. Zarzuty dotyczące braku obiektywizmu sądu zostały uznane za nieuzasadnione. Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego została oddalona w oparciu o trafne rozróżnienie przez sąd pierwszej instancji między art. 46 k.k. a art. 120 § 1 k.p., gdzie funkcja kompensacyjna odszkodowania wyklucza jego orzekanie, gdy przepis szczególny wyklucza dochodzenie kompensaty od bezpośredniego sprawcy. W konsekwencji, sąd utrzymał wyrok w mocy, zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrot kosztów zastępstwa procesowego, a od obu stron zasądził koszty sądowe i opłaty.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający