II KA 47/26

Sygn. akt II Ka 47/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 kwietnia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Adama Makosza po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. sprawy O. O. (2) i F. O. oskarżonych z art. 65§1 kks i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II K 358/25 I. 
        zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. 
        zasądza od oskarżonego O. O. (2) kwotę 5610 zł oraz od oskarżonej F. O. kwotę 4810 zł na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 47/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie V. z dnia 20 listopada 2025 r. w sprawie II K 358/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. Zarzut naruszenia art. 2 § 1 k.p.k. , 4 k.p.k. , 7 k.p.k. , 366 § 1 oraz 410 k.p.k. , polegającego na niewłaściwej i nieobiektywnej ocenie dowodów, dokonanej w sposób sprzeczny z zasadą ich swobodnej oceny, w szczególności poprzez uznanie przez Sąd, iż oskarżona musiała wiedzieć, iż na strychu domu, w którym zamieszkiwała przechowywane są papierosy oraz tytoń, w sytuacji gdy: a) nie wiadomo od jak dawana przedmioty te były przez jej męża tam składowane, równie dobrze mógł być to okres jednego do dwóch dni przed przeszukaniem a oskarżona w tym okresie nie miała potrzeby korzystania ze strychu, b) fakt przechowywania na strychu przetworów nie świadczy o tym, że oskarżona musiała ze strychy korzystać, gdyż nie wiadomo jak długo słoiki te stały na strychu, równie dobrze przetwory mogła pozostawić tam matka oskarżonego; II. zarzut naruszenia art. 2 § 1 k.p.k. , 4 k.p.k. , 7 k.p.k. , 366 § 1 oraz 410 k.p.k. , polegającego na niewłaściwej i nieobiektywnej ocenie dowodów, dokonanej w sposób sprzeczny z zasadą ich swobodnej oceny, w szczególności poprzez ustalenie przez Sąd sprawstwo oskarżonej na podstawie zeznań funkcjonariusza policji F. T. , w sytuacji gdy przedstawił on charakterystyczny dla przeszukania zachowanie osób w nim biorących, którym zawsze towarzyszy strach i zdenerwowanie, gdyż jest to sytuacja nadzwyczajna, z którą do tej pory osoby te nie miały styczności, które to zachowania nie przesądzają o sprawstwie oskarżonej, III. zarzut naruszenia art. 2 § 1 k.p.k. , 4 k.p.k. , 7 k.p.k. , 366 § 1 oraz 410 k.p.k. , polegającego na niewłaściwej i nieobiektywnej ocenie dowodów, dokonanej w sposób sprzeczny z zasadą ich swobodnej oceny, w szczególności poprzez ustalenie przez Sąd, iż oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu w sytuacji, gdy samo zamieszkiwanie ze sprawcą czynu nie przesądza o tym, że inni współzamieszkujący z automatu stają się winnymi; 3. zarzut naruszenia art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z art. 91 § 3 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. , poprzez błędne przyjęcie, ze oskarżona dopuściła się do wyczerpania znamion zarzucanych jej czynów w sytuacji, gdy nie miała ona świadomości, że jej mąż przechowuje na strychu papierosy i tytoń bez znaków akcyzowych; IV. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec O. O. (1) kary jednostkowej za czyn zarzucany my w pkt II aktu oskarżenia oraz kary łącznej, przy wymiarze której Sąd nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznościom łagodzącym takim jak sytuacja materialna oskarżonego, brak możliwości uzyskania w krótkim czasie kwoty 56 000 złotych, przyznanie się przez niego do winy, wyrażenie żalu w stosunku do popełnionego czynu, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernej kary, która nie spełnia dyrektyw wymiaru kary w art. 53 k.k. , a których prawidłowe zastosowanie powinno skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszej kary; V. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec F. O. kary grzywny, przy wymiarze której Sąd nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznościom łagodzącym takim jak sytuacja materialna oskarżonej, brak możliwości uzyskania w krótkim czasie kwoty 48 000 złotych, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonej rażąco niewspółmiernej kary, która nie spełnia dyrektyw wymiaru kary w art. 53 k.k. , a których prawidłowe zastosowanie powinno skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszej kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy analizując akta postępowania uznał przytoczone w apelacji zarzuty za nietrafne. W opinii Sądu II Instancji, Sąd Rejonowy prawidłowo zarówno przypisał oskarżonej sprawstwo zarzucanego jej czynu (a tym samym działanie w warunkach współsprawstwa przez oboje oskarżonych), jak i prawidło rozstrzygnął w zakresie kar jednostkowych oraz kary łącznej wobec oskarżonego O. O. (1) . Sąd ten oparł wyrokowanie na obiektywnej i trafnej ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, uwzględniając wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie, przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych, co doprowadziło do ustalenia w sposób poprawny stanu faktycznego w sprawie. Równocześnie Sąd ten dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego pod kwalifikację prawną w ramach przypisanego oskarżonej czynu, tym samym bezzasadnym jest także zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, jaki został sformułowany przez skarżącego w zakresie czynu oskarżonej F. O. . Odpowiadając na zarzuty skarżącego wskazać należy, że w istocie nie znajdują one odzwierciedlenia w materiale dowodowym, jak i nie mogą zostać wsparte wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tym samym należało przychylić się do argumentacji Sądu Rejonowego, bowiem przedstawione przezeń w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku racje były logiczne i odpowiadały dyrektywom wskazanym w art. 7 k.p.k. Przede wszystkim za polemiczne i nieracjonalne z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi należało uznać stanowisko skarżącego co do braku świadomości oskarżonej odnośnie przechowywanych na strychu wspólnie zamieszkiwanego z oskarżonym domu towarów bez polskich znaków akcyzy w postaci papierosów różnych marek i tytoniu. Oskarżony wyjaśniając w tym zakresie usiłował wykazać stan niewiedzy żony co do przechowywanej kontrabandy, która to niewiedza wynikać miała z niekorzystania przez nią ze strychu, do którego jedynie on miał mieć dostęp. Tak przedstawiony stan rzeczy nie wytrzymywał jednak krytyki w konfrontacji z materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami funkcjonariusza policji F. T. oraz z dokumentacją utrwaloną w ramach dokonanego w domu oskarżonych przeszukania. To właśnie zeznania F. T. były w niniejszej sprawie znamienne w zakresie, w jakim wskazywały na ewidentny niepokój oskarżonej w momencie, w którym rozpoczął przeszukiwanie strychu. To właśnie wówczas, gdy był o krok od ujawnienia papierosów i tytoniu, oskarżona chwyciła go za rękaw pytając „co teraz będzie?”. Tego rodzaju wypowiedź wyartykułowana w tym konkretnym momencie w sposób pozbawiony jakichkolwiek wątpliwości wskazuje na wiedzę oskarżonej odnośnie przechowywanych, a pochodzących z przestępstwa towarów. Zważyć należy, że tego rodzaju pytanie nie padło ze strony oskarżonej na wcześniejszym etapie przeszukania domu – oskarżona wiedziała, że czynności te nie doprowadzą do ujawnienia przedmiotów nielegalnego pochodzenia, gdyż istotnie ich tam nie było. Nie bez znaczenia dla oceny stanu świadomości oskarżonej pozostaje fakt, że w momencie, w którym uzyskała informację o konieczności przeszukania strychu wskazała, że nie posiada do niego kluczy, gdyż tymi dysponuje wyłącznie mąż. Udostępniła je jednak, co także znamienne, niezwłocznie, gdy dowiedziała się o siłowym pokonaniu zabezpieczeń, gdyż to bez wątpienia i tak doprowadziłoby do ujawnienia papierosów. Funkcjonariusz F. T. nie posiadał żadnego interesu, by pomawiać oskarżoną o czyn, którego ta nie popełniła. W swych zeznaniach odtworzył jedynie przebieg czynności, które wykonywał, opisując reakcje oskarżonej na poszczególnych etapach przeszukania, wypowiadane przez nią treści, obawy, które jak się okazało, pozwoliły na ocenę stanu świadomości oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, działanie oskarżonej należało postrzegać w kategoriach „przechowywania” w myśl treści art. 65 § 1 k.k.s. czy art. 91 § 1 k.k.s. Już nawet przytoczony przez skarżącego fragment komentarza do Kodeksu karnego skarbowego jednoznacznie na to wskazuje. Jak zaś wynika z rozważań innego komentatora, przechowywanie postrzegać należy jako dzierżenie wyrobów akcyzowych w celu zachowania ich w stanie niepogorszonym. Doktryna wskazuje tu również na oblig występowania obowiązku zwrotu dzierżonego wyrobu. Nie chodzi tu jednak, jak się wydaje, o obowiązek w ścisłym, rygorystycznym rozumieniu tego pojęcia. Przyjąć należy, jako formę bardziej prawidłową, leżącą po stronie sprawcy paserstwa, powinność zwrotu wyrobu akcyzowego. Obowiązek ten w praktyce może być bowiem na tyle rozciągnięty w czasie, że de facto przeradza się samoczynnie w mniej skonkretyzowaną powinność ( I. Zgoliński [w:] A. Bułat, V. Konarska-Wrzosek, T. Oczkowski, I. Zgoliński, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2021, art. 65 ). Podkreślić należy, że przy dzierżeniu w myśl przepisów prawa cywilnego, wystarczające m.in. jest, aby rzecz była w rzeczywistej dyspozycji, „pod kontrolą” dzierżyciela, bez woli jej posiadania, co właśnie ma miejsce w sprawie niniejszej. Towary znajdowały się we wspólnie zamieszkiwanym z oskarżonym domu, w przestrzeni, do której oskarżona miała dostęp. Oskarżona miała nieograniczoną możliwość korzystania ze strychu, co wynika z tego, że na wezwanie funkcjonariusza ostatecznie udostępniła klucz, który ponadto prawidłowo wybrała z szeregu innych kluczy. Już tylko to świadczy, o czym też była mowa wyżej, że oskarżeni wskazywali nieszczerze co do tego, że klucz miał posiadać tylko oskarżony i że tylko on mógł korzystać ze strychu. Oskarżona miała rzeczywisty wpływ na fakt, że kontrabanda była przechowywana w domu, a mogła się temu sprzeciwić. Rację można przyznać skarżącemu, że sam tylko niepokój oskarżonej podczas przeszukania domu nie mógłby samoistnie przesądzać o jej winie, jednakże w okolicznościach tej sprawy istotna była opisana wyżej reakcja tejże w momencie, gdy funkcjonariusz rozpoczął przeszukiwanie strychu –formułując pytanie „co teraz będzie” i chwytając policjanta za rękaw oskarżona zdawała sobie sprawę, co ten za chwilę ujawni. Innymi słowy stwierdzić należy, że oskarżona nie była zaskoczona ujawnieniem kontrabandy, a jedynie obawiała się o konsekwencje prawne tego stanu rzeczy. Trzeba także zwrócić uwagę, że ujawnione towary nie były w żaden sposób ukryte, znajdowały się zaraz na wejściu na strych, co wskazuje, że oskarżony nie obawiał się, że ktoś z domowników je dostrzeże i ujawni nielegalny proceder. Znajdujące się na strychu przedmioty, o których zeznawał F. T. , m.in. słoiki z przetworami, zabawki dziecięce czy ubrania także świadczą o tym, że strych był przestrzenią, z której mogli wspólnie i swobodnie korzystać oboje oskarżeni. Próba wykazania, że oskarżony miałby umieścić ujawnione towary w krótkim okresie przed przeszukaniem jest nieracjonalna, czemu sprzeciwia się chociażby ich ilość. Nie sposób nawet byłoby logicznie przyjąć, że ich umieszczenie na strychu uszłoby uwadze oskarżonej. Trudno też odmówić oskarżonej świadomości co do nielegalnej działalności męża, która niewątpliwie generowała dochody przeznaczane na utrzymanie rodziny. Argumenty, na jakie wskazał w pisemnych motywach wyroku Sąd Rejonowy, w tym te, rozważone powyżej, niewątpliwie słusznie doprowadziły do przypisania oskarżonej sprawstwa zarzucanego jej czynu, tym samym zarzuty skarżącego jawiły się jako nietrafne. Zarówno materiał dowodowy, jak i ustalony na jego podstawie stan faktyczny, nie pozostawił w sprawie nieusuwalnych wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. , przy czym zgodnie z zasadą in dubio pro reo , takie wątpliwości musiałby posiadać sąd, jako organ orzekający, a nie mogłyby wynikać jedynie z subiektywnej oceny strony, co ma też miejsce w sprawie niniejszej. Odpowiadając na zarzuty związane z rozstrzygnięciami co do kar orzeczonych oskarżonym na wstępie zwrócić uwagę należy na to, że podstawą do ewentualnego wydania orzeczenia reformatoryjnego w tym zakresie byłoby uznanie, że kary nie są tylko niewspółmierne, lecz te niewspółmierności musiałyby nosić cechy rażących, czego w sprawie niniejszej nie sposób się dopatrzeć. Zarówno kary jednostkowe orzeczone wobec obojga oskarżonych, jak i kara łączna orzeczona wobec O. O. (1) , są adekwatne do okoliczności sprawy. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego związanego z ustalonym stopniem społecznej szkodliwości czynów i stopniem zawinienia sprawców, który nie był niczym ograniczony, a oni sami działali w zamiarze szybkiego, nielegalnego wzbogacenia się i podejmowali świadome ryzyko ujawnienia przestępczego procederu. Okoliczności, na jakie powołuje się skarżący, nie mogą mieć zasadnego wpływu na wymiar kwestionowanych kar, w tym kary orzeczone w zapadłym wyroku nakazowym nie mogły wiązać Sądu, procedującego na zasadach ogólnych. Sankcja wymierzona oskarżonym musi być na tyle dotkliwa, aby skutecznie zrealizowała swoje funkcje, a zwłaszcza prewencyjną i wychowawczą, tym samym winna doprowadzić oskarżonych do wniosku o nieopłacalności przestępczego procederu. Odnosząc się zaś do kary łącznej wymierzonej wobec O. O. (1) podkreślić trzeba, że kara łączna nie służy jedynie poprawie sytuacji oskarżonego i niejako premiowaniu za popełnienie kilku przestępstw, a nie jednego. Kara łączna służy zracjonalizowaniu wymiaru kary i tożsamo jak kary jednostkowe, musi spełniać swoje cele i kodeksowe dyrektywy jej wymiaru. Kara łączna wobec oskarżonego została wymierzona zgodnie z zasadą częściowej absorpcji, co już samo w sobie jest rozstrzygnięciem korzystniejszym dla oskarżonego. Podsumowując powyższe wskazać zatem należy, że zarzuty obrony są bezpodstawne, a orzeczone kary nie przekraczają możliwości finansowych oskarżonych, odpowiadają okolicznościom popełnionych czynów i kodeksowym dyrektywom ich wymiaru. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1. orzeczenie wobec O. O. (1) za czyn zarzucany mu w punkcie II. aktu oskarżenia kary 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na 160 (sto sześćdziesiąt) złotych i na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. , biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa skarbowe, orzeczenie wobec oskarżonego O. O. (2) za czyny przypisane mu w pkt I. i III. wyroku karę łączną 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na 160 (sto sześćdziesiąt) złotych; 2. uniewinnienie F. O. , ewentualnie wymierzenie jej kary 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na 160 (sto sześćdziesiąt) złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. zasądził od oskarżonego O. O. (2) kwotę 5610 zł oraz od oskarżonej F. O. kwotę 4810 zł na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie treść art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym . 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonych Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana