II KA 428/26

Sygn. akt II Ka 428/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 sierpnia 2026r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:
SSO Sylwia Olimpia Uszyńska
Protokolant:
sekr. sądowy Kinga Łempicka
przy udziale prokuratora Wojciecha Górskiego
po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r.
sprawy O. J.
oskarżonego z art. 288 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 24 marca 2026 r. sygn. akt II K 95/25
I. utrzymuje wyrok w mocy;
II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) w D. 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 440 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
Sygnatura akt
II Ka 428/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
2
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 24 marca 2026r., sygnatura akt II K 95/25
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
2.1. Ustalenie faktów
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.2. Ocena dowodów
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
Treść zarzutów z apelacji wniesionej przez obrońcę:
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił dokonanie w sprawie błędnych ustaleń faktycznych odnoszących się do:
a) wadliwego ustalenia, że Oskarżony, wychodząc z budynku (...) w D., „szarpnął" drzwi „mocno", w sytuacji kiedy nagranie załączone jako dowód do akt sprawy przedstawia otwarcie drzwi, nie uwidacznia ponadnormatywnego „szarpnięcia", a opierając się jedynie na dowodzie z nagrania, nie da się określić stopnia siły, z jaką drzwi zostały przez Oskarżonego otwarte,
b) pominięcia przy ustaleniu stanu faktycznego, wniosków z opinii biegłego, wskazujących, że ze względu na wybrzuszenie na podłodze, otwarcie przedmiotowych drzwi wymagało użycia większej niż standardowa siły, a ogólnie zły stan drzwi, mógł w wyniku tego spowodować ich wtórne uszkodzenie, ponieważ drzwi już były w tym miejscu naprawiane.
c) wadliwego ustalenia, że Oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu umyślnie w sytuacji, kiedy zachowaniu Oskarżonego, uwidocznionemu w nagraniu, stanowiącym dowód w sprawie, nie sposób przypisać waloru umyślności, bowiem drzwi zostały przez niego otwarte w nieodbiegający od warunków otwierania drzwi w przedmiotowej kamienicy sposób, a więc ustalenie, że Oskarżony w sposób umyślny zniszczył drzwi jest wnioskiem zbyt daleko idącym,
d) wadliwego ustalenia, że Oskarżony otwierając przedmiotowe drzwi „wyrwał fragment drewna wraz z częścią przylgi", w sytuacji, kiedy nie jest to uwidocznione na nagraniu, stanowiącym jedyny obiektywny dowód w sprawie, obrazujący przypisany oskarżonemu czyn, a nagranie przedstawia jedynie, że drzwi pozostawały niedomknięte po wyjściu Oskarżonego z budynku,
e) wadliwego przypisania Oskarżonemu winy, opierając się na braku ustalenia sprawstwa innej osoby, co stanowi jednocześnie naruszenie zasady domniemania niewinności, bowiem Oskarżony nie jest zobligowany do tego, aby przedstawiać dowody na brak swojej winy, a to na oskarżeniu spoczywa konieczność jej udowodnienia bez zastosowania odwróconej analogii, polegającej na nieustaleniu innej osoby, której można przypisać zarzucany czyn,
f) przypisania Oskarżonemu winy na podstawie tego, że pozostawał skonfliktowany z mieszkańcami kamienicy, a wcześniej dokonywał aktów niszczycielskich np. zanieczyszczania klatki czy uszkodzenia bramy (których nie udowodniono Oskarżonemu), co nie stanowi dostatecznego dowodu na uznanie, że Oskarżony wychodząc z klatki, umyślnie dokonał uszkodzenia drzwi.
Dodatkowo zarzucił:
a) obrazę art. 7 KPK poprzez niezasadne nieprzyznanie atrybutu wiarygodności wyjaśnieniom Oskarżonego, w zakresie w jakim wskazywał na zły stan drzwi oraz niezasadne zamontowanie samodomykacza w drzwiach, niedostosowanego do ich stanu i tym samym, nadmiernie obciążającego materiał z jakiego drzwi zostały wykonane,
b) obrazę art. 7 KPK poprzez przyznanie atrybutu wiarygodności zeznaniom świadka L. D., który swoją wiedzę na temat zdarzenia czerpał z nagrania, które zinterpretował w sposób dowolny, oceniając niewłaściwie stopień siły z jaką Oskarżony otwierał drzwi, bowiem opierając się jedynie na nagraniu nie sposób określić z jakim natężeniem siły drzwi zostały otwarte, a przede wszystkim jakie ewentualne uszkodzenia mogły w takiej sytuacji powstać,
c) obrazę art. 7 KPK poprzez przyznanie atrybutu wiarygodności zeznaniom świadków U. X. (2) i U. X. (1), w sytuacji kiedy świadkowie Ci nie byli bezpośrednimi świadkami otwierania przez Oskarżonego przedmiotowych drzwi, a słyszeli jedynie niezidentyfikowany trzask, a także uznanie za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, że świadkowie mijając się z O. J. byli obiektem werbalnego ataku z jego strony,
d) obrazę art. 7 KPK poprzez przyznanie atrybutu wiarygodności zeznaniom świadków H. B. i U. B. w zakresie pozostawania Oskarżonego w konflikcie sąsiedzkim, w sytuacji gdy fakt ten nie ma żadnego wpływu na ustalenie sprawstwa Oskarżonego, a jednocześnie nie uznanie przez Sąd, że świadkowie właśnie przez pozostawanie w konflikcie sąsiedzkim z Oskarżonym nie są bezstronni.
Treść zarzutów z apelacji wniesionej przez oskarżonego:
Oskarżony wyrokowi zarzucił:
a) niesłuszne uznanie że popełnił przestępstwo uszkodzenia mienia w postaci drewnianych drzwi wejściowych do klatki schodowej podczas gdy:
- w toku postępowania nie wykazano, że jego zamiarem bezpośrednim było uszkodzenie tych drzwi (a Sąd I instancji uznał, że miał zamiar bezpośredni uszkodzenia drzwi i dział umyślnie) co jest konieczne do przypisania odpowiedzialności za czyn z art. 288 § 1 k.k., w dniu zdarzenia otwierał te drzwi natomiast w żadnym wypadku nie miałem zamiaru ich uszkodzenia - mieszka w tej Kamienicy od lat, od lat korzysta z tych drzwi i nielogiczny jest wniosek, że chciał zniszczyć drzwi do budynku, w którym mieszka od kilkudziesięciu lat i od kilkudziesięciu lat z tych drzwi korzysta;
- nie wzięcie pod uwagę okoliczności, że drzwi do budynku mają kilkadziesiąt lat, nigdy nie były konserwowane, ani odnawiane (co zresztą potwierdzili przesłuchani w sprawie świadkowie), a zatem ze względu na ich zużycie oraz wiek normalnym następstwem ich regularnego codziennego i wieloletniego używania mogło być ich zużycie, co jest normalnym następstwem wieloletniego używania rzeczy (każda rzecz przy jej regularnym używaniu się zużywa);
- przypisanie winy - jak się wydaje - wyłącznie na podstawie tego, że Sąd ustalił, że miał rzekomo dokonywać wcześniejszych zniszczeń w kamienicy (co nie zostało udowodnione poza zeznaniami sąsiadów z którymi pozostaje w konflikcie i w których interesie jest obciążenie go ze względu na trwający pomiędzy nimi konflikt) i przypisanie zeznaniom tych sąsiadów waloru wiarygodności, podczas gdy osoby te nie były bezpośrednimi świadkami zdarzenia i swoją wiedzę na temat jego przebiegu czerpały tylko z nagrania z monitoringu, albo relacji sąsiadów, którzy też nie byli świadkami zdarzenia, a ze względu na trwający pomiędzy stronami konflikt Sąd powinien podejść do zeznań tych osób z odpowiednią ostrożnością, ponieważ ich analiza prowadzi do wniosku, że ich celem było jak największe oczernianie oskarżonego i stawienie go w negatywnym świetle, ponieważ w swoich zeznaniach nie skupiali się na zdarzeniu, ale na opowiadaniu niczym niepotwierdzonych historii o rzekomym nieprawidłowym zachowaniu, które nigdy nie zostało nigdzie zgłoszone, a skoro miał wyrządzać tyle szkód to powinno to zostać gdziekolwiek zgłoszone, albo chociaż udokumentowane np. zdjęciami;
- oparcie tezy o tym, że celowo, z zamiarem bezpośrednim uszkodził drzwi na podstawie nagrania z monitoringu, podczas gdy z monitoringu nie wynika, aby kopnął te drzwi, celowo w nie uderzał bądź wykonywał jakąkolwiek inną czynność, która mogłaby dać podstawę do uznania, że działał celowo, żeby te drzwi uszkodzić - na nagraniu widać tylko jak otwiera te drzwi, nie wiedział, że przez czynność “otwierania” mogą się one uszkodzić (szczególnie, że przez lata otwierał te drzwi kilka razy dziennie) i nie rozumie dlaczego Sąd I instancji twierdzi, że “otwieranie” drzwi może zostać uznane za działanie z zamiarem bezpośrednim umyślnym uszkodzenia drzwi;
- uznanie oskarżonego winnym tylko dlatego, że nie dogaduje się z sąsiadami i na podstawie ich zeznań uznanie, że celowo uszkodził drzwi, podczas gdy jak już wskazał sąsiedzi nie byli świadkami zdarzenia i nie przypuszczał, że czynność otwarcia drzwi może doprowadzić do ich uszkodzenia, w szczególności, że Sąd nie porównał innych nagrań podczas których otwierał drzwi i nie ustalił czy otwarcie drzwi przez oskarżonego w dniu zdarzenia różniło się od czynności otwierania drzwi w innych dniach tj. czy akurat tego dnia w inny sposób otwierał te drzwi;
- uznanie za okoliczność obciążającą tego, że nie był zadowolony z zamontowania domykacza w drzwiach, ale samo niezadowolenie z samowolnego zamontowania przez sąsiadów domykacza (z nikim nieustalonego, nawet z tak akcentowanym przez Sąd Rejonowy konserwatorem zabytków) co stanowiło samowolną ingerencję w strukturę drzwi, a samo niezadowolenie oskarżonego z samowolnych decyzji sąsiadów nie może stanowić o tym, że celowo zepsuł drzwi, skoro domykacz został zamontowany dużo wcześniej niż miało miejsce zdarzenie stąd uważa, że ten argument Sądu był tylko po to, aby móc go skazać, co więcej nie można wykluczyć, że zamontowanie samodomykacza i ingerencja w strukturę drzwi mogła “osłabić” drewno i drzwi mogły przez to być mniej odporne na bieżące ich używanie;
b) rażącą surowość wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary 5 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem na 2 lata próby, karę grzywny w wysokości 150 stawek po 20 zł każda stawka, ponieważ Sąd orzekający w sprawie nie wziął pod uwagę:
- okoliczności postawy oskarżonego, w tym jego sposobu życia przed i po popełnieniu czynu;
- tego, że nie jest osobą zdemoralizowaną, wobec której należy wymierzać karę pozbawienia wolności - nawet z zawieszeniem, ale nie jestem zdemoralizowany;
- tego, że nie uszkodził tych drzwi celowo - mieszka w tej Kamienicy od kilkunastu lat, codziennie po kilka razy otwiera te drzwi, nigdy celowo nie zepsułby drzwi wejściowych do zamieszkiwanego przez siebie budynku - dlaczego miałby to robić;
- skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności za uszkodzenie drzwi, czego nie zrobił celowo i uważa, że nawet gdyby Sąd doszedł do przekonania, że rzeczywiście z zamiarem bezpośrednim umyślnie te drzwi uszkodził to uważa, że kara pozbawienia wolności za taki czyn jest rażąco surowa, w szczególności, że nie ma żadnych dowodów oprócz zeznań sąsiadów z którymi jest skonfliktowany, że celowo te drzwi uszkodził, uważa, że ten wyrok nie jest sprawiedliwy i inna osoba będąca na jego miejscu nie zostałaby skazana na karę pozbawienia wolności za taki czyn, na karę pozbawienia wolności powinno się skazywać osoby popełniające poważne czyny.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Z uwagi na fakt, iż apelacje zawierały praktycznie tożsame zarzuty, zasadnym było odniesienie się do nich łącznie.
Zainicjowana przez skarżących kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności tych zarzutów. Wywiedzione apelacje koncentrowały się przede wszystkim na zakwestionowaniu dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego, w tym dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, prawidłowości ustaleń faktycznych dotyczących sposobu otwarcia drzwi, związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem oskarżonego a powstałym uszkodzeniem, a także strony podmiotowej przypisanego mu czynu.
Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z apelującymi, jakoby Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych w sposób dowolny, opierając odpowiedzialność oskarżonego wyłącznie na zapisie monitoringu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że podstawą ustaleń faktycznych był całokształt zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego kompleksowo, tj. z uwzględnieniem zarówno zapisu monitoringu, zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonego, jak i opinii biegłego oraz pozostałych dowodów dotyczących stanu drzwi i charakteru powstałego uszkodzenia. Okoliczność, że samo nagranie nie pozwala na precyzyjne określenie wartości siły fizycznej użytej przez oskarżonego przy otwieraniu drzwi nie oznacza, że dowód ten nie może być wykorzystany do ustalenia sposobu jego zachowania. Ocena dowodu z nagrania nie może bowiem ograniczać się do stwierdzenia, czy możliwe jest dokonanie na jego podstawie pomiaru fizycznego natężenia siły. Istotne pozostaje to, co rzeczywiście wynika z obrazu, a więc sposób, w jaki oskarżony posługiwał się drzwiami, dynamika jego zachowania, a także następstwo tego zachowania w postaci pozostawienia drzwi w stanie wskazującym na ich uszkodzenie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że podczas wychodzenia z budynku oskarżony szarpnął drzwiami mocno, w wyniku czego doszło do wyrwania fragmentu drewna wraz z częścią przylgi. Takie ustalenie nie pozostaje w sprzeczności z zapisem monitoringu. To, że na nagraniu nie widać bezpośrednio momentu oderwania fragmentu drewna nie oznacza, że fakt ten nie może zostać ustalony na podstawie innych dowodów. Dowód z monitoringu nie jest bowiem jedynym środkiem dowodowym, za pomocą którego możliwe było odtworzenie przebiegu zdarzenia, choć niewątpliwie znaczącym. W tym miejscu podkreślić należy, że procesowe znaczenie nagrania nie sprowadzało się wyłącznie do tego, że przedstawiało ono moment otwierania drzwi. Istotne było również zestawienie obrazu z pozostałymi dowodami, w szczególności z zeznaniami osób znajdujących się w pobliżu, które słyszały charakterystyczny trzask oraz z ustaleniami dotyczącymi stanu drzwi bezpośrednio po zdarzeniu. Sąd Rejonowy miał zatem podstawy do przyjęcia, że pomiędzy zachowaniem oskarżonego a stwierdzonym uszkodzeniem zachodzi bezpośredni związek czasowy i przyczynowo - skutkowy.
Nie przekonuje również argumentacja apelacji dotycząca opinii biegłego. Obrońca zasadnie wskazuje, że z opinii wynikało, iż ze względu na wybrzuszenie występujące na podłodze otwarcie drzwi mogło wymagać użycia większej niż standardowa siły, a ogólny stan drzwi mógł mieć wpływ na możliwość ich wtórnego uszkodzenia. Wnioski te nie prowadzą jednak do wyłączenia odpowiedzialności oskarżonego. Należy bowiem odróżnić dwie kwestie: stan techniczny drzwi oraz zachowanie oskarżonego, które doprowadziło do ich uszkodzenia. To, że drzwi znajdowały się w określonym stanie technicznym, a ich prawidłowe otwieranie wymagało użycia większej siły nie oznacza jeszcze, że każde ich uszkodzenie pozostające w związku z takim zachowaniem ma charakter przypadkowy. Przeciwnie, stan techniczny rzeczy może mieć znaczenie dla oceny przewidywalności skutku zachowania sprawcy. Jeżeli osoba korzystająca z drzwi napotyka przy ich otwieraniu wyraźny opór, to tym bardziej powinna dostosować siłę i sposób działania do napotkanych warunków. Nie sposób przyjąć, że istnienie wcześniejszych napraw drzwi czy też sygnalizowany w zarzutach oskarżonego ich wiek, a tym samym zużycie, brak konserwacji automatycznie zrywają związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem oskarżonego a uszkodzeniem rzeczy. Z punktu widzenia odpowiedzialności za czyn z art. 288 § 1 kk istotne jest bowiem ustalenie, czy konkretne zachowanie oskarżonego pozostawało w adekwatnym związku z powstaniem stwierdzonego uszkodzenia. Sąd Rejonowy, po dokonaniu oceny wszystkich dowodów, udzielił na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, a argumentacja obu apelacji nie wykazała, aby ocena ta była sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy lub doświadczeniem życiowym.
Nie można także podzielić zarzutu, iż ustalenie umyślności działania oskarżonego stanowiło w istocie niedopuszczalne domniemanie. Sąd Rejonowy nie wywiódł umyślności wyłącznie z faktu, że oskarżony znalazł się przy drzwiach i je otworzył. Odpowiedzialność oskarżonego została przypisana w następstwie ustalenia konkretnego sposobu jego działania, a więc mocnego szarpnięcia drzwi, którego skutkiem było wyrwanie fragmentu drewna wraz z częścią przylgi. W odniesieniu do przestępstwa z art. 288 § 1 kk istotnie przedmiotem oceny jest nie tylko sam fakt powstania uszkodzenia, ale także strona podmiotowa zachowania sprawcy. W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy miał pełne podstawy do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego nie było zachowaniem przypadkowym i neutralnym z punktu widzenia skutku w postaci uszkodzenia drzwi. Nie jest w niniejszej sprawie tak, że Sąd Rejonowy wyprowadził ustalenie o umyślności wyłącznie z samego faktu powstania szkody. Kluczowym było tu właśnie wskazane nagranie obrazujące, że postąpił on w pełni rozmyślnie, albowiem zadziałał na element starej, drewnianej konstrukcji z dużym natężeniem siły – dużej na tyle, że spowodował jej uszkodzenie. Bez znaczenia dla powyższej konstatacji pozostaje argumentacja oskarżonego, że zamieszkuje w rzeczonej kamienicy i sam korzysta od wielu lat z przedmiotowych drzwi. Powyższy fakt, jakkolwiek niesporny, nie jest wystarczający do wykluczenia sprawstwa, zwłaszcza gdy wynika ono jednoznacznie z zabezpieczonego zapisu monitoringu. W tym kontekście, odnosząc się do apelacji oskarżonego zaznaczyć jednocześnie należy, że Sąd Rejonowy nie przypisał oskarżonemu zachowania polegającego na kopaniu w drzwi.
Za niezasadny należało również uznać zarzut kwestionujący ustalenie, że oskarżony „wyrwał fragment drewna wraz z częścią przylgi”. Skarżący wskazuje, że powyższe nie zostało uwidocznione na nagraniu. Argument ten pomija jednak podstawową zasadę oceny materiału dowodowego, zgodnie z którą dana okoliczność faktyczna nie musi wynikać bezpośrednio z jednego dowodu, aby mogła zostać prawidłowo ustalona. W postępowaniu karnym sąd rekonstruuje przebieg zdarzenia na podstawie wszystkich dostępnych dowodów, a określone ustalenie może być wynikiem wnioskowania z kilku wzajemnie uzupełniających się źródeł. Nagranie zabezpieczone w sprawie pozwalało ustalić zachowanie oskarżonego bezpośrednio przed wystąpieniem skutku, natomiast stan drzwi po zdarzeniu, zeznania świadków oraz pozostały materiał dowodowy pozwalały ustalić charakter tego skutku.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia w przedmiotowej sprawie zasady domniemania niewinności. Powołana reguła oznacza, że oskarżony nie ma obowiązku wykazywania swojej niewinności, a ciężar dowodu spoczywa na oskarżycielu. Zasada ta nie oznacza jednak, że Sąd nie może uwzględniać faktu, iż z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że określone zdarzenie mogła spowodować konkretna osoba. W niniejszej sprawie nie doszło do odwrócenia ciężaru dowodu. Sąd Rejonowy nie uznał oskarżonego za winnego dlatego, że nie ustalił innego sprawcy, lecz dlatego, że na podstawie zgromadzonych dowodów uznał za udowodnione jego zachowanie prowadzące do uszkodzenia drzwi.
Nie sposób również podzielić argumentacji, że sprawstwo oskarżonego zostało ustalone wyłącznie z powodu jego konfliktu z mieszkańcami kamienicy. Sąd Okręgowy w Poznaniu w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r. (sygn. akt XVII Ka 157/17) wskazał wprost, że „nawet istnienie ewentualnego konfliktu nie przekreśla wiarygodności zeznań świadka samo w sobie, konieczne jest bowiem dokonanie oceny takiego dowodu w świetle innych zebranych w sprawie dowodów”. Dowód z takich zeznań musi być po prostu skonfrontowany z pozostałymi ustalonym faktami w sprawie i pozostawać nimi spójny. Okoliczności dotyczące relacji sąsiedzkich nie stanowiły podstawy do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu, podobnie jak nie stanowiły jej sygnalizowane przez świadków wcześniejsze zachowania oskarżonego podobnego rodzaju. Mogły one natomiast niewątpliwie stanowić jeden z elementów szerszego kontekstu zdarzenia, podlegający ocenie wraz z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności wskazywanym wyżej nagraniem. Nie było zatem podstaw do twierdzenia, że skazanie w przedmiotowej sprawie nastąpiło na podstawie nieudowodnionych wcześniejszych aktów niszczenia mienia czy relacji osób pozostających z oskarżonym w sporze.
Jak słusznie zauważa Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 30.07.2025 roku o sygnaturze II AKa 206/25 (LEX nr 4029624.) „przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną zawartą w treści przepisu art. 7 kpk wówczas gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpujące i logiczne z uwzględnieniem wskazań wiedzy i zasad doświadczenia życiowego.” Analiza zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy przeprowadził wszechstronną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgodnie z wymogami art. 7 kpk, uwzględniając zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Ocena dowodów została dokonana w sposób kompleksowy, a poszczególne dowody zostały skonfrontowane ze sobą. Sąd pierwszej instancji wskazał, którym dowodom dał wiarę, w jakim zakresie oraz z jakich przyczyn odmówił wiary określonym fragmentom wyjaśnień oskarżonego. Tak dokonana ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Dotyczy to również wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim wskazywał on na zły stan techniczny drzwi oraz niewłaściwe, jego zdaniem, zamontowanie samozamykacza. Okoliczności te nie zostały przez Sąd Rejonowy pominięte. Przeciwnie, znalazły odzwierciedlenie w przeprowadzonej ocenie dowodów, w tym w odniesieniu do opinii biegłego. Sąd nie był jednak zobowiązany do wyprowadzenia z tych okoliczności wniosku korzystnego dla oskarżonego w postaci braku jego odpowiedzialności. Sama wiarygodność określonego fragmentu wyjaśnień nie przesądza bowiem jeszcze o trafności wszystkich wniosków, jakie strona chce z niego wyprowadzić.
Nie można także zgodzić się z obrońcą, że zeznania L. D. nie mogły stanowić wartościowego dowodu. Świadek nie był oczywiście bezpośrednim obserwatorem całego zdarzenia, jednak jego relacja podlegała ocenie właśnie z uwzględnieniem źródła posiadanej przez niego wiedzy. Jeżeli jego spostrzeżenia pozostawały zgodne z treścią nagrania oraz innymi dowodami, Sąd Rejonowy miał podstawy do wykorzystania tych zeznań.
Także fakt, że świadkowie U. X. (2) i U. X. (1) nie obserwowali bezpośrednio momentu otwarcia drzwi, lecz słyszeli trzask i następnie zetknęli się z oskarżonym, nie powoduje automatycznej utraty wartości dowodowej ich zeznań. Dowód pośredni nie jest dowodem pozbawionym znaczenia. Jego wartość podlega ocenie w powiązaniu z innymi dowodami. Sąd Rejonowy nie uczynił przy tym z samego faktu usłyszenia trzasku samodzielnej podstawy skazania, lecz potraktował tę okoliczność jako element całokształtu materiału dowodowego. Nie można również przyjąć, że fakt werbalnego ataku oskarżonego na wskazanych świadków, jeżeli został przez nich opisany, z góry dyskwalifikuje ich zeznania. Ewentualna niechęć lub konflikt pomiędzy świadkiem a oskarżonym jest okolicznością, którą Sąd powinien uwzględnić przy ocenie jego bezstronności i wiarygodności. Nie oznacza jednak, że zeznania takiej osoby są z tego powodu automatycznie niewiarygodne. Decydujące znaczenie ma to, czy ich treść znajduje potwierdzenie w innych dowodach oraz czy jest wewnętrznie spójna i zgodna z doświadczeniem życiowym.
Analogicznie należało ocenić zarzut dotyczący zeznań H. B. i U. B.. Sam fakt pozostawania świadków w konflikcie sąsiedzkim z oskarżonym nie nakazuje sądowi odmówić im wiarygodności. Konflikt taki niewątpliwie wymaga ostrożności w ocenie ich relacji, lecz nie prowadzi automatycznie do wniosku, że świadkowie świadomie przedstawiali nieprawdziwe informacje. Sąd Rejonowy był zobowiązany ocenić ich zeznania zgodnie z art. 7 kpk i uczynił to w kontekście całokształtu materiału dowodowego.
Należy zwrócić uwagę, że obie wywiedzione apelacje w istocie przedstawiają alternatywną wersję zdarzenia, zgodnie z którą drzwi mogły ulec uszkodzeniu wskutek ich złego stanu technicznego, wcześniejszych napraw, nieprawidłowego działania samozamykacza albo zachowania innej osoby. Możliwość abstrakcyjnego wskazania takich hipotez nie jest jednak wystarczająca do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku. Dla zastosowania zasady in dubio pro reo konieczne jest istnienie rzeczywistych, niedających się usunąć wątpliwości co do okoliczności mających znaczenie dla odpowiedzialności karnej, a nie jedynie możliwość przedstawienia odmiennej interpretacji dowodów. W realiach niniejszej sprawy takich niedających się usunąć wątpliwości Sąd Okręgowy nie dostrzegł. W konsekwencji uznał, że ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego są prawidłowe, ocena dowodów odpowiada wymogom art. 7 kpk, a przyjęta kwalifikacja prawna czynu jako występku z art. 288 § 1 kk jest trafna. Brak było zatem podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku.
Sąd nie podzielił także zarzutu zawartego w apelacji oskarżonego dotyczącego rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem rażąca niewspółmierność kary zachodzi wyłącznie wówczas, gdy wymierzona kara w sposób oczywisty nie realizuje dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk i razi swoją surowością albo łagodnością do tego stopnia, że nie może zostać zaakceptowana w świetle społecznego poczucia sprawiedliwości. Nie chodzi przy tym o każdą różnicę w ocenie sądu odwoławczego i skarżącego, lecz o dysproporcję o charakterze zasadniczym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, przy czym Sąd w żadnym fragmencie nie wskazał, że oskarżony jest osobą zdemoralizowaną. Sąd ten prawidłowo uwzględnił stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, postać zamiaru, sposób działania, brak skruchy, a także uprzednią karalność. Wskazać trzeba, że wymierzona kara pozbawienia wolności oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Jest to kara wyważona, przy czym ustalony okres próby pozwoli zweryfikować, czy postawiona wobec niego w dniu orzekania pozytywna prognoza kryminologiczna okazała się trafna. Orzeczona grzywna, notabene także w dolnych granicach ma zaś na celu wzmocnić wychowawcze oddziaływanie kary. Innymi słowy, nie sposób uznać, by w realiach niniejszej sprawy wymierzona kara była rażąco wygórowana i niesprawiedliwa.
Z tych wszystkich względów, wobec niezasadności zarzutów apelacji, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy w całości.
Wniosek
Wniosek obrońcy oskarżonego:
- o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od całości przypisanego mu przez Sąd czynu.
Wniosek oskarżonego:
- o zmianę wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy i uniewinnienie od zarzucanego czynu, gdyby Sąd jednak uznał, że z zamiarem bezpośrednim oskarżony te drzwi uszkodził to wówczas prosi o łagodną karę.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 24 marca 2026r., sygnatura akt II K 95/25 w całości utrzymano w mocy.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Wniesione apelacje nie były zasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
4.1.
☐ art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
P unkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II.
III.
Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) w D. 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 440 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
7. PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
1
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
2
Podmiot wnoszący apelację
Oskarżony
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana