II Ka 379/26

Sygn. akt II Ka 379/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lipca 2026 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale prokuratora Adriana Wysokińskiego po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. sprawy W. G. oskarżonego z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt II K 205/25 I. 
        w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; II. 
        zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 379/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt. II K 205/25. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Treść zarzutów z apelacji obrońcy: rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu wyrażającą się w wymierzeniu kary 9 miesięcy pozbawienia wolności z pominięciem niektórych dyrektyw jej wymiaru i okoliczności łagodzących, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty stanowią wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i właściwą oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, nie wykazując przy tym uchybień mogących skutkować zmianą lub uchyleniem zaskarżonego wyroku. Powyższe dotyczy również rozmiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I -ym zaskarżonego wyroku. Do rażącej niewspółmierności kary dochodzi bowiem wtedy, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna - nie dająca się zaakceptować - różnica między karą wymierzoną a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Chodziłoby m.in. o sytuacje, w których kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2023 r. II ZK 86/22) . Stosując przytoczone wyżej wskazania do realiów przedmiotowej sprawy i oskarżonego W. G. , to co najwyżej należy się zgodzić ze stanowiskiem apelującego, że można by rozważać rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec jego mocodawcy kary, ale jedynie w aspekcie jej zbytniej łagodności. W sprawie mamy bowiem do czynienia z tak istotnymi i znaczącymi okolicznościami obciążającymi, że należałoby oczekiwać dużo wyższej sankcji w odniesieniu do oskarżonego, a już na pewno, ze strony oskarżyciela publicznego podjęcia działań do tego zmierzających. Na bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez W. G. składaj się bowiem: - prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie całkowitego upojenia – 1,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, wielokrotnie przekraczającym próg stanu nietrzeźwości, a więc zachowaniu stwarzającym realne zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, - w kierowanym przez oskarżonego samochodzie znajdowało się 4 pasażerów, którzy również byli narażeni na potencjalne skutki nieodpowiedzialnego zachowania oskarżonego. - czas i miejsce popełnienia przestępstwa: teren zabudowany, godziny przedpołudniowe, gdy natężenie ruchu jest znaczne. Dokonując natomiast oceny argumentacji zawartej w apelacji a odnoszącej się do postawy, cech osobowościowych i dotychczasowego sposobu życia oskarżonego: -faktem jest, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jednakże nie miało to żadnego wpływu na bieg postępowania w sytuacji, gdy został zatrzymany „na gorącym uczynku”, w trakcie kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, - pojęcie „młodości” nie definiuje wieku w jakim należy go liczyć, niemniej nie sposób uznać, aby 34 - letni w chwili popełnienia przestępstwa oskarżony był na tyle niedojrzałą emocjonalnie i życiową osobą, aby zaliczyć to na jego „błędy młodości”, - oskarżony wyraził skruchę, chęć poprawy i zmianę swojego postępowania, jednakże nie daje to żadnych gwarancji czy faktycznie będzie miało to miejsce skoro już w przeszłości oskarżony był 5-krotnie karany (ostatni raz 2 lutego 2022 roku za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości) i pomimo nawet pobytu w zakładzie karnym (opuścił go 1 sierpnia 2023 roku) po raz kolejny dopuścił się przestępstwa. Dlatego mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy nie widział żadnych przesłanek do weryfikowania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec W. G. i wymierzenia jej we wnioskowanej przez apelującego dolnej granicy ustawowego zagrożenia tj. 3 miesięcy. Oskarżony bowiem swoim dotychczasowym zachowaniem polegającym na wielokrotnym naruszeniu porządku prawnego wykazał, że niezbędne jest stosowanie wobec niego surowszej sankcji, niż wnioskował to autor apelacji. Jednocześnie wymierzona kara 9 miesięcy pozbawienia wolności nie może zostać uznana za nadmiernie surową. Jest to kara ukształtowana na poziomie zbliżonym do dolnych granic ustawowego zagrożenia i odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 53 k.k. Samo przekonanie obrońcy o wystarczalności łagodniejszej reakcji karnej nie może przesądzać o konieczności jej zastosowania, zwłaszcza wobec charakteru popełnionego czynu oraz potrzeby realizacji celów prewencji generalnej w sprawach dotyczących przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wniosek Wniosek z apelacji wniesionej przez obrońcę, o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary 3 miesięcy pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok w całości utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wniesiona apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy, na mocy art. 636§1 kpk , art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz §1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości sposobu obliczania wydatku Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz 20 złotych wydatków postępowania odwoławczego. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wymiar kary 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana