II KA 184/26

Sygn. akt II Ka 184/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy L. O. obwinionego z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 PRD na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 31 grudnia 2025 r. sygn. akt II W 407/24 I. 
        zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. 
        zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 184/26 UZASADNIENIE L. O. został obwiniony o to, że w dniu 25 sierpnia 2024 r. około godz. 14:40 w miejscowości D. , gm. O. , pow. (...) , woj. (...) kierując motocyklem marki L. (...) o nr rej. (...) nie jechał z prędkością zapewniającą panowanie nad prowadzonym pojazdem w wyniku czego stracił panowanie nad nim, a następnie się wywrócił, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym . Sąd Rejonowy w Węgrowie wyrokiem z dnia 31 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II W 407/24 uznał obwinionego L. O. za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 97 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 złotych oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty, kwotę 120 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 1.034,68 złotych tytułem kosztów opinii biegłego. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego, zaskarżając go w całości na korzyść L. O. , zarzucając mu: I. 
        błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia; II. 
        obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw , art. 201 kpk w zw. z art. 8 kpw , art. 170 § 1 pkt 2 kpk ; III. 
        naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym ; IV. 
        naruszenie zasady in dubio pro reo, tj. art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw . Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie L. O. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Węgrowie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionego nie mogła być uznana za słuszną, albowiem zarzuty w niej podniesione były nietrafne i stanowiły jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi oraz rozważaniami prawnymi Sądu Rejonowego. Ponadto kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie obarczone było uchybieniami wskazanymi przez skarżącego. Na wstępie rozważań należy wskazać, że obrońca w apelacji przedstawił zarzuty w sposób nieprawidłowy i z tego powodu utrudniający dokonanie zasadności podniesionych zarzutów. Jako pierwszy, obrońca podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a następnie zarzut obrazy przepisu art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw , podczas gdy z orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, że podniesienie samodzielnego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych oznacza brak kwestionowania przez skarżącego sposoby oceny wiarygodności materiału dowodowego przez sąd. W przedmiotowej apelacji obrońca podniósł oba, pozostające ze sobą w opozycji zarzuty, zatem dla uporządkowania i przejrzystości wywodu niezbędne było odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów z pkt II apelacji. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena materiału dowodowego dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Natomiast elementami, które decydują o zachowaniu zasady swobodnej oceny dowodów są m.in.: ujawnienie w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy zgodnie z regułami wskazanymi w art. 2 § 2 kpk , rozważenie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, argumentacja wyczerpująca i logiczna, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zawarta w uzasadnieniu orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2025 roku, sygn. akt II ZOW 2/25). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Sąd Okręgowy dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i stwierdził, że Sąd meriti w sposób kompletny i wszechstronny, zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw , ocenił go i na jego podstawie właściwie ustalił stan faktyczny, który niewątpliwie uzasadniał stwierdzenie sprawstwa L. O. w zakresie czynu z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym . Ponadto Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień zarówno w tym zakresie, jak i w rozumowaniu oraz poprawności wyciągniętych wniosków, a Sąd meriti wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, rozważył wszystkie posiadające dowody, przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, zaś w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku precyzyjnie wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione i na jakich dowodach oparł się w tej mierze, jednocześnie przekonująco wykazał, z jakich powodów jednym dowodom dał wiarę, a innym takiego waloru częściowo odmówił. Odnosząc się do szeregu okoliczności, które podnosi skarżący w apelacji, a jednocześnie, które mają na celu osłabienie podstawy dowodowej, czyniąc zgromadzony materiał rzekomo niewystarczającym do wydania wyroku uznającego L. O. za winnego dokonania zarzucanego mu wykroczenia, należy wpierw wskazać, że brak jest podstaw do kwestionowania wartości dowodowej opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków i kolizji drogowych F. R. . Zarówno Sąd Okręgowy, jak i Sąd Rejonowy dał jej walor wiarygodności, gdyż jest ona jasna, spójna, a przede wszystkim sporządzona przez profesjonalistę. Ponadto w sprawie wywołano opinię uzupełniającą, w której F. R. odpowiedział na zadane pytania Sądu meriti oraz odniósł się do zastrzeżeń obrońcy obwinionego, zatem nie budzi wątpliwości, że jest ona kompletna. Przy czym podkreślenia wymaga, iż sam fakt, że wnioski przedmiotowej opinii – nawet po jej uzupełnieniu – pozostawały niekorzystne dla obwinionego, nie stanowi podstawy do uznania jej za wadliwą. Wobec powyższych okoliczności, zdaniem Sądu Okręgowego, słusznie Sąd Rejonowy oddalił wniosek dowodowy obrońcy obwinionego, podtrzymany też w postępowaniu odwoławczym, o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, który jednoznacznie zmierzał do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Nietrafny okazał się również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym . Przepis ten nakłada na kierującego obowiązek zachowania prędkości zapewniającej panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich odbywa się ruch, tj. rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Przy czym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności opinia biegłego, jednoznacznie wskazuje iż obwiniony nie dostosował wymaganej prędkości do stanu nawierzchni jezdni, która była nierówna i popękana, w następstwie czego stracił panowanie nad motocyklem, doprowadzając do jego wywrócenia. Oczywiste jest także to, że gdyby obwiniony poruszał się z prędkością adekwatną do warunków panujących na przedmiotowej drodze, miałby realną możliwość uniknięcia niniejszego zdarzenia. Co nadto istotne, obwiniony nie był zaskoczony stanem technicznym nawierzchni drogi, gdyż w tym aspekcie droga była taka sama (w równym stopniu nierówna, z licznymi naprawami bitumicznymi) od momentu gdy na nią wjechał obwiniony do miejsca, w którym stracił równowagę na motocyklu. Ponadto podkreślenia wymaga, iż w sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, które podniósł skarżący, a o których mowa w art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw , a – w ocenie Sądu Okręgowego – zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych co do przebiegu zdarzenia i sprawstwa L. O. . Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, nie podzielając przy tym zarzutów zawartych w apelacji i nie stwierdzając zaistnienia jakiejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 104 § 1 kpw podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Z uwagi zaś na bezzasadność apelacji, zgodnie z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw , zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 80 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) oraz w § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 2467). Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.