II KA 17/26

Godne uwagi sformułowania

strona przedmiotowa opisanego wykroczenia polega na dostarczeniu instytucji użyteczności publicznej albo organu ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia fałszywych informacji po to, aby wywołać ich zbędną czynność. • strona podmiotowa omawianego wykroczenia zakłada umyślność ograniczoną do zamiaru bezpośredniego. • Jest to wykroczenie kierunkowe, przy którym zamiar bezpośredni przybiera postać szczególną (zamiar bezpośredni zabarwiony celem działania). • w zachowaniu obwinionego nie sposób dopatrzeć się znamion zarzucanego mu czynu – przede wszystkim dlatego, że jak wskazano powyżej, do przypisania sprawcy odpowiedzialności za tego rodzaju wykroczenie niezbędne jest wykazanie, że działał on celowo, to jest, że rozmyślnie, niejako z premedytacją dążył do wywołania niepotrzebnej czynności poprzez wprowadzenie w błąd • nie sposób kategorycznie stwierdzić, jakoby obwiniony działał z intencją celowego wprowadzania organów ścigania w błąd co do wyrażanych przez siebie obaw. • Sprawca musi mieć świadomość, że wywołuje czynność niepotrzebną i chcieć ją wywołać, nie mając ku temu uzasadnienia oraz czynić to poprzez uprzednie wprowadzenie w błąd instytucji użyteczności publicznej albo innego organu ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia. • brak w nim znamienia polegającego na „wprowadzeniu w błąd”