Pełny tekst orzeczenia II KA 110/26

Sygn. akt II Ka 110/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy T. V. oskarżonego z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 1 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 120/25 I.
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II.
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 110/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 1 grudnia 2025 roku o sygn. akt II K 120/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- ---------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------------------------- -------------- --------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- -------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obrońca oskarżonego zaskarżonego wyrokowi zarzucił: 1)
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu, iż czyn przypisany oskarżonemu T. V. stanowi typ podstawowy określony w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy występujące w sprawie okoliczności, t.j. m.in. ilość ujawnionych przy oskarżonym środków odurzających, które zostały przez niego nabyte na własny użytek, powinny skutkować uznaniem, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, 2)
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu polegającą na wymierzeniu mu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także stopień winy T. V. uzasadniały wymierzenie oskarżonemu, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk , kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 złotych każda, lub bez zastosowania instytucji z art. 37a kk , kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 miesiąca. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja, jako niezasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. I tak, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie dokonując następnie poprawnej subsumpcji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu. Pisemne motywy pierwszoinstancyjnego wyroku w sposób klarowny wskazują, z jakich przyczyn w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do zmaterializowania się znamion typu uprzywilejowanego zarzucanego przestępstwa. Obrońca oskarżonego akcentował przede wszystkim fakt niewielkiej ilości ujawnionych narkotyków, ale Sąd meriti wyraźnie wskazał – i ze stanowiskiem tym trzeba się zgodzić – że przy ocenie, czy posiadanie narkotyku można uznać za wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 62 ust. 3 upn należy brać pod uwagę nie tylko samą ilość środka odurzającego lub substancji psychotropowej, która wystarczała na utworzenie jednej porcji skutecznej psychoaktywnie, ale także rodzaj narkotyku - w tym przypadku były to zarówno nie należąca do najłagodniejszych amfetamina, jak i marihuana, a także okoliczności podmiotowe czynu, w tym uprzednią karalność za podobne przestępstwa. Nie bez znaczenia w tym kontekście pozostają wnioski wynikające z opinii biegłego odnośnie ilości możliwych do utworzenia porcji niezbędnych do wywołania skutku typowego, charakterystycznego dla działania tych środków i substancji dla osoby przyjmującej po raz pierwszy. Skarżący przekonywał co prawda, powołując się na wskazane w apelacji orzeczenie SN, że w przypadku osób uzależnionych ilość substancji psychoaktywnej niezbędnej do wywołania odurzenia jest większa aniżeli w przypadku osób używających ich okazjonalnie, tym niemniej nie zmienia to faktu, że wskazana przez biegłego ilość czystej amfetaminy znajdująca się w zabezpieczonym proszku nie stanowi ilości znikomej, w szczególności pozwalającej osobie jak oskarżony na wyłącznie pojedyncze czy kilkukrotne użycie celem wywołania stanu odurzenia, skoro – jak obliczył biegły – amfetamina o masie netto 5,063 grama zawierająca w swym składzie 1,154 grama amfetaminy o 100% czystości to ilość, która może być uznana aż za 57-krotną porcję niezbędną do wywołania stanu odurzenia u osoby przyjmującej po raz pierwszy. O ile w przypadku marihuany była to ilość mniejsza, o tyle zachowanie oskarżonego w kontekście zarzucanego czynu należało analizować przez pryzmat posiadania łącznie obu rodzajów narkotyków. Abstrahując od powyższego warto zwrócić także uwagę na wyjaśnienia oskarżonego, które w przeciwieństwie do apelacji zmierzały do wykazania, jakoby nie pozostawał on osobą uzależnioną. Oskarżony utrzymywał, że kiedyś co prawda zażywał narkotyki, obecnie czyni to jednak rzadko, przy czym ze złożonych przez niego oświadczeń czy to w toku dochodzenia, czy przed Sądem nie wynika też, by kiedykolwiek leczył się odwykowo z tego powodu. Tym samym nie sposób nie dostrzec pewnej niespójności pomiędzy założeniami poczynionymi w środku odwoławczym (wskazującymi na uzależnienie) a treścią depozycji podsądnego. Autor apelacji postulując zmianę kwalifikacji prawnej czynu poprzez przyjęcie typu uprzywilejowanego zarzucanego występku powoływał się także na postawę sprawcy w toku postepowania i jego przyznanie się do winy. Zdaniem Sądu II instancji okoliczności tych nie należało jednak przeceniać w kierunku pożądanym przez apelującego jako, że oskarżony został ujęty na gorącym uczynku przestępstwa, a narkotyki ujawniono w trakcie jego kontroli osobistej. W powyższych okolicznościach słusznie uznał Sąd I instancji, że brak było podstaw do przyjęcia zaistnienia typu uprzywilejowanego czynu, a tym samym zmiany kwalifikacji prawnej na art. 62 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii . Niezasadny pozostawał także zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Aby kara rzeczywiście miała taki charakter, musi zachodzić znaczna, wyraźna, nie dająca się zaakceptować dysproporcja między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną na podstawie ustalonych okoliczności sprawy. Za rażąco niewspółmierną uznaje się karę, która nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., sygn. akt II ZOW 47/23). Kara wymierzona przez Sąd I instancji odpowiada wszystkim dyrektywom jej wymiaru. Uwzględnia stopień zawinienia oskarżonego, postać zamiaru, stopień społecznej szkodliwości czynu, a nade wszystko uprzednią pięciokrotną karalność, w tym dwukrotnie za przestępstwa przeciwko przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Bezsprzecznie orzeczone uprzednio wobec T. V. nie skłoniły go do pożądanych postaw. Oskarżony nie wyciągnął z nich żadnych wniosków, ponownie dokonał czynów sprzecznych z porządkiem prawnym, w tym ponownie penalizowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. W tych okolicznościach, proponowana przez obrońcę kara grzywny nie spełniłaby swoich funkcji. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do ingerencji w orzeczenie Sądu I instancji i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Wniosek O zmianę wyroku poprzez przyjęcie, że czyn oskarżonego stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i orzeczenie wobec T. V. kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 zł każda, ewentualnie z daleko idącej ostrożności wymierzenie oskarżonemu, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk , kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 zł każda lub, bez zastosowania instytucji z art. 37a kk , kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 miesiąca. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność apelacji skutkowała bezzasadnością wniosku zawartego w środku odwoławczym. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 01 grudnia 2025 roku o sygn. akt II K 120/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnienia z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu o art. 636 § 1 kpk . Na koszty te składa się opłata w wysokości 120 zł orzeczona zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz kwota 20 zł orzeczona tytułem zryczałtowanych wydatków za doręczenia w postępowaniu przed Sądem II instancji. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana