Pełny tekst orzeczenia

II K 890/15

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

Sygn. akt II K 890/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 marca 2016 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Piotr Gensikowski Protokolant: Wioletta Fabińska w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu M. G. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 grudnia 2015 roku, 25 stycznia 2016 r. oraz 23 marca 2016 r. sprawy karnej S. B. s. S. i M. z domu T. , ur. (...) w M. , PESEL (...) , obywatelstwa polskiego, zam. (...)-(...) G. ul. (...) , nie karany podejrzanego o to, że: w dniu 8 lipca 2015 roku ok. godz. 10:47 w G. na ul. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podejmując manewr cofania nie zachował szczególnej ostrożności w wyniku czego potrącił będącą na jezdni bezpośrednio za pojazdem pieszą B. S. , która w wyniku potrącenia upadła doznając obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej lewej z istotnym przemieszczeniem odłamów oraz stłuczenia bioder, z czego złamanie nasady dalszej kości promieniowej lewej z istotnym przemieszczeniem odłamów spowodowało naruszenie czynności ciała na okres powyżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 1 kk , a to z kolei wyczerpała znamiona wypadku w komunikacji . tj. o czyn z art. 177§ 1 kk orzekł: I. Przyjmując, że podejrzany S. B. swoim zachowaniem opisanym we wniosku prokuratora wyczerpał znamiona występku z art. 177 § 1 kk . i nieumyślnie spowodował wypadek oraz ustalając, że wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego podejrzanemu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec podejrzanego warunkowo umarza na okres 1 (jednego) roku próby od daty uprawomocnienia się orzeczenia. II. Na podstawie art. 67 § 3 kk nakłada na podejrzanego obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej B. S. kwoty (...) ) III. Zasądza od podejrzanego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 60 zł (sześćdziesięciu złotych) oraz 190 zł (stu dziewięćdziesięciu) złotych wydatków postępowania UZASADNIENIE z uwagi na to, że w niniejszej sprawie wniosek o pisemne uzasadnienie został ograniczony do rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody uzasadnienie wyroku zostało ograniczone tylko do rozstrzygnięcia przewidzianego w punkcie II-gim wyroku ( art. 423 § 1a KPK ) S. B. zarzucono we wniosku o warunkowe umorzenie postępowania to, że w dniu 8 lipca 2015 roku ok. godz. 10:47 w G. na ul. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podejmując manewr cofania nie zachował szczególnej ostrożności w wyniku czego potrącił będącą na jezdni bezpośrednio za pojazdem pieszą B. S. , która w wyniku potrącenia upadła doznając obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej lewej z istotnym przemieszczeniem odłamów oraz stłuczenia bioder, z czego złamanie nasady dalszej kości promieniowej lewej z istotnym przemieszczeniem odłamów spowodowało naruszenie czynności ciała na okres powyżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk , a to z kolei wyczerpała znamiona wypadku w komunikacji, tj. czyn z art. 177§ 1 kk Oceniając przytoczony zarzut z punktu widzenia materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie należało uznać, że oskarżony S. B. popełnił zarzucany mu czyn kwalifikowany jako występek określony w art. 177 § 1 k.k. , co do którego wydano rozstrzygnięcie o warunkowym umorzeniu postępowania, orzekając w tym zakresie tak, jak w punkcie I-szym wyroku. W punkcie II-gim wyroku Sąd na podstawie art. 67 § 3 kk orzekł wobec podejrzanego obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej B. S. kwoty (...) ). Wydając to orzeczenie Sąd uwzględnił szkodę poniesioną przez pokrzywdzoną w związku z poniesieniem kosztów rehabilitacji (k. 73), powiązaną z oświadczeniem jej pełnomocnika na posiedzeniu, że pokrzywdzona takie koszty poniosła (k. 81). Wydając orzeczenie w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody Sąd nie zastosował przepisu art. 74 § 1 k.k. , do którego odsyłał przepis art. 67 § 4 k.k. , a w efekcie nie wyznaczył terminu podejrzanemu na spełnienie tego obowiązku. Rozstrzygnięcie w tym zakresie wynikało z oceny Sądu, że po zmianach w prawie karnym materialnym od 1 lipca 2015 r. uległ zmianie charakter prawny obowiązku naprawienia szkody przewidzianego w art. 67 § 3 k.k. Za takim wnioskiem przemawia wykładnia historyczna oraz systemowa przepisów k.k. W stanie prawnym do 30 czerwca 2015 r. obowiązek naprawienia szkody przewidziany w art. 67 § 3 k.k. był obowiązkiem probacyjnym, do którego orzekania miał w pełni zastosowanie przepis art. 74 § 1 k.k. w zw. z art. 67 § 4 k.k. Z dniem 1 lipca 2015 r. w wyniku wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396) charakter prawny tego obowiązku uległ jednak zmianie, gdyż stał się on środkiem kompensacyjnym. Za takim wnioskiem przemawia umieszczenie w treści art. 68 § 2 k.k. , wśród podstaw podjęcia postępowania warunkowo umorzonego, uchylania się od środków kompensacyjnych. Aby znaczenie normatywne przepisu art. 68 § 2 k.k. nie było puste należy przez środki kompensacyjne wymienione w tym przepisie rozumieć: obowiązek naprawienia szkody, obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a także nawiązkę. Prezentowany w niniejszym uzasadnieniu pogląd prawny co do charakteru prawnego obowiązku naprawienia szkody orzekanego przy warunkowym umorzeniu postępowania znajduje wsparcie w doktrynie (tak A. Zoll , Środki związane z poddaniem sprawcy próbie i zamiana kary (w:) Nowelizacja prawa karnego 2015. Komentarz, (red.) W. Wróbel , s. 433 oraz J. Majewski , Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, Warszawa 2015, s. 229). Podzielając ten pogląd należy uznać, że odesłanie do art. 74 k.k. przewidziane w art. 67 § 3 k.k. nie odnosi się do obowiązku naprawienia szkody. Oznacza to, że obowiązek określenia terminu wykonania orzeczenia odnosi się wyłącznie do obowiązków probacyjnych, a nie do innych środków, a więc środków karnych, środków kompensacyjnych. Z tych względów orzeczono jak w punkcie II-gim wyroku.