II K 775/24

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 775/24 Uzasadnienie dotyczy całości wyroku 1.USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 S. M. Czyny opisane w pkt 1 oraz II wyroku. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Oskarżona S. M. jest matką J. K. (1) urodzonej (...) i obie mieszkają w L. na ul. (...) . Ojciec pokrzywdzonej, M. K. (1) około 2013 r. wyprowadził się i zamieszkał u swojej mamy L. S. (1) i od tego czasu nie utrzymywał z córką stałego kontaktu, ograniczył się on do sporadycznych spotkań. Częstszy kontakt z wnuczką miała L. S. (1) . 2. Oskarżona nie radziła sobie z wychowaniem córki, na jej sprzeciw reagowała agresją słowną, a od przełomu 2020/2021 roku awantury zdarzały się prawie codziennie. Nazywała córkę debilem, ubliżała jej, czasami S. M. stosowała przemoc szarpiąc J. za ręce czy też uderzając w ręce, co miało miejsce co 2-3 dni. Zdarzało się także, że oskarżona nie wpuszczała córki do mieszkania bo ta przyszła spóźniona, już po umówionej godzinie i wówczas J. spała u sąsiadki M. P. . Agresywne zachowanie oskarżonej wobec córki nasiliło się w 2023 r., kiedy ta z uwagi na swój wiek stawiała coraz większy opór i na awantury wywoływane przez oskarżoną również odpowiadała awanturą. Jednak ta sytuacja odbiła się na stanie psychicznym J. K. (1) , która była w środowisku szkolnym odbierana jako osoba wycofana, cicha, samo okaleczała się, jak również w rozmowach z koleżankami, sąsiadką M. P. groziła popełnieniem samobójstwa. 3. Ostatecznie w dniu 29.11.2023 r. M. P. oraz E. K. (obecnie Z. ) zgłosiły I. P. (1) (pedagog szkolnej) fakt stosowania przemocy przez S. M. wobec córki. Następnego dnia, czyli 30.11.2023 r. J. K. (1) zamieszkała z ojcem oraz babką L. S. (1) w L. na ul. (...) . 4. W dniu 09.01. (...) . oskarżona wraz ze swoim znajomym R. S. (1) przyjechała do J. , bo chciała przekazać córce jej rzeczy, które spakowała do worków. J. K. (1) wyszła do oskarżonej na klatkę schodową, wtedy L. S. (1) , która była wówczas w mieszkaniu, usłyszała że wnuczka z kimś rozmawia, to podeszła do drzwi wejściowych i je uchyliła. Gdy z kolei S. M. zauważyła L. S. (1) , to oznajmiła jej, że przywiozła rzeczy córki, na co pokrzywdzona stwierdziła, że oskarżona będzie musiała je zabrać, bo J. mieszka u niej na razie tymczasowo. Te słowa zdenerwowały S. M. , która wepchnęła L. S. (1) do mieszkania i uderzyła pięścią w lewy pliczek, potem zaczęła ją szarpać za włosy po czym wyszła na klatkę schodową. 5. Na skutek naruszenia nietykalności cielnej L. S. (1) , przez oskarżona, pokrzywdzona doznała nieznacznego obrzęku w okolicy oczodołowej prawej. zeznania świadków: A. J. L. S. M. P. M. K. B. S. I. P. E. Z. ( K. ) J. W. R. S. (częściowo) J. K. J. M. (częściowo) E. S. (częściowo) J. J. (częściowo) - zawiadomienie - notatka urzędowa - opinia sądowo-lekarska - opinia - wydruk screenów z portalu - kserokopia opinii psychologicznej - sprawozdanie z wywiadu środowiskowego k.7, 187-188 k.18-19, 185-187 k.189-190 k.30, 235-237 k.33-34, 188-189 k.37-38, 206-209 k.63-64 k.80, 209 k.93-94, 209-210 k.100 k.236 k.236-237 k.246 k.2 k.3 k.43 k.108-112, 245-246 k.144-145 k.219-223 k.226-229 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 S. M. Czyny opisane w pkt 1 oraz II wyroku. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1. Oskarżona nie stosowała wobec córki ani przemocy psychicznej ani też przemocy fizycznej, jedynie egzekwowała wypełnienia przez J. swoich obowiązków, a córka się buntowała. Nigdy nie uderzyła córki, lecz zdarzało się, że to córka ją uderzyła i szantażowała, że jak jej na coś nie pozwoli, to powie, że jest bita. 2. Nigdy nie było tak aby J. nie została wpuszczona do domu, zdarzało się że nocowała u sąsiadki M. P. , ale to zawsze było uzgodnione z oskarżoną. 3. W dniu 09.01.2024 r. oskarżona zachowywała się spokojnie i nie doszło wówczas do naruszenia nietykalności cielesnej L. S. (1) . Tego dnia to pokrzywdzona krzyczała, aby zabrać rzeczy J. K. (1) , bo nie ma gdzie tego trzymać. wyjaśnienia oskarżonej zeznania świadków: - R. S. - J. M. - E. S. k.183-184, 84-85 k.93-94, 210 k.236 k.236-237 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 – 3 4 – 5 1 – 5 zeznania świadków: L. S. , J. K. , M. P. , M. K. , E. Z. , A. J. , B. S. , I. P. zeznania świadka J. W. dowody nieosobowe wymienione w tabeli 1.1. Sąd uznał za wiarygodne zeznania L. S. (1) , J. K. (1) , M. P. , M. K. (1) , E. Z. (2) co do tego, że opisywali przebieg przedmiotowych zdarzeń zgodnie z własnym przekonaniem i zgodnie z tym, jak odbierali zachowanie oskarżonej wobec nich i pokrzywdzonych. Oczywiście, sąd nie ocenił treści tych zeznań w sposób bezkrytyczny, bo nie uszło uwadze sądu, że L. S. (1) , kładła główny nacisk na zachowania S. M. , umniejszając trochę swoją rolę. Z kolei J. K. (1) urywała swoją relację, opisując ją w sposób co najmniej niekompletny, co pokrywa się także z ustaleniami biegłej psycholog, że pokrzywdzona „wydawała się bezkrytyczna względem swojego zachowania i nieświadoma wagi wypowiadanych słów” (k.110). Przykładowo już na początku przesłuchania stwierdziła, że „mama stara się dla mnie jak najlepiej” (k.100), a później przyznała, że oskarżona ubliża jej nazywając debilem. Jednak fakt, że obie pokrzywdzone nie chciały obciążyć oskarżoną ponad jej rzeczywiste działanie, pozwala przyjąć, że zeznania te pokrywały się z rzeczywistością. J. K. (1) wprost zeznała, że „mama zasługuje na drugą szansę” (k.110) zaś L. S. (1) przyznała, że nie była świadkiem znęcania się oskarżonej nad córką, jak również J. jej się nie zwierzała i nic na ten temat nie mówiła. Także M. P. nie wyolbrzymiała zachowania S. M. , przyznała, że słyszała oskarżoną gdy krzyczała na córkę, ale nie słyszała wyzwisk, nie widziała u J. śladów pobicia. W podobnym tonie zeznania złożył M. K. (1) . Sąd dał wiarę zeznaniom A. J. (2) , B. S. (2) oraz I. P. (1) , ponieważ znały one przebieg relacje pomiędzy oskarżoną a jej córką z opisu J. K. oraz E. Z. (2) i M. P. . Ale w ocenie sądu istotne jest to, że w trakcie konfrontacji bezpośrednio z oskarżoną, jak zeznała I. P. (1) , to J. K. (1) przyznała, że „mama często wpadała w taką furię jak się złościła, to wtedy biła ją po całym ciele” (k.207). Także J. W. (2) zeznawał zgodnie z tym co sam zaobserwował i przyznał, że „momentu uderzenia sąsiadki nie widziałem” (k.209), choć słyszał jej krzyk oraz widział zaczerwieniony policzek u L. S. (1) . Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych, w tym także dołączonych do sprawy opinii, nie była przedmiotem zarzutów stron, ani też nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd w całości uznał te dowody za w pełni wiarygodne. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1 – 3 wyjaśnienia oskarżonej zeznania świadków: - R. S. - J. M. - E. S. To, że oskarżona przedstawiała pokrzywdzone, jako główne prowodyrki wszelkich awantur, to w ocenie sądu, wyjaśnienia te były ukierunkowane na realizację przyjętej przez nią linii obrony. Zdaniem sądu, S. M. poprzez te wyjaśnienia, chciał umniejszyć swoją rolę w przebiegu przedmiotowych wydarzeń, przedstawiając je w co najmniej niepełnym obrazie i niejako odpowiedzialnością za liczne konflikty obciążyła swoją córkę. Tym samym, wyjaśnienia te w powyższym zakresie miały jedynie na celu uprawdopodobnienie przedstawionej przez oskarżoną wersji zdarzeń. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że gdyby wyjaśnieniom S. M. dać wiarę, to wówczas wyłoniłby się z nich zupełnie niewiarygodny opis jej relacji z córka, że J. w żaden sposób nie prowokowana przez oskarżoną wywoływała nieuzasadnione awantury, podczas których była agresywna, bo nie chciała się uczyć, czy też niejako dostosować się do wymagań oskarżonej. Oczywiście nie chodzi o to, że sąd wyklucza, że hipotetycznie może zdarzyć się taka sytuacja, że dziecko może być tak bardzo zdemoralizowane, że to ono staje się niejako zagrożeniem dla rodziny, rodzica, ale w niniejszej sprawie do takiej sytuacji nie doszło. Zwłaszcza, że I. P. (1) zeznała, że w trakcie spotkania w szkole „pani S. rozpłakała się i potwierdziła, tak była przemoc już od wielu lat” (k.207). Potwierdzeniem wyjaśnień oskarżonej nie są zeznania R. S. (1) , J. M. (2) , E. S. (2) , J. J. (1) albowiem w ocenie sądu nie stanowią one podstawy do podważenia wiarygodności już wcześniej opisanych dowodów. Wprawdzie nie uszło uwadze sądu, że w zaistniałym konflikcie w zależności od stopnia zażyłości świadków z oskarżoną opowiadali się oni po jej stronie. To z kolei skutkowało tym, że czasami opisywali zdarzenia bardzo ogólnikowo, nie podając niezbędnych szczegółów co do czasu zdarzeń lub ich przebiegu. Jednakże świadkowie niewątpliwie zeznawali zgodnie ze stanem swojej wiedzy i przekonaniem, co do słuszności swoich obserwacji i ocen, co jednak nie oznacza, że w całości ich zeznania stanowiły podstawę do odtworzenia stanu faktycznego, jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Przykładowo J. W. (2) nie miał wątpliwości, że widział „kobietę, która wpycha się do mieszkania sąsiadki” (k.80) i widział zaczerwienienie na policzku L. S. (1) , zaś R. S. (1) stwierdził, że „nie widziałam obrażeń na ciele pani babci, ale powiem szczerze nie chciałbym ich widzieć, gdyby nawet takie obrażenia były” (k.210). Z kolei J. M. (2) przekonywała, że „według mnie córka została zastraszona perz babcię, żeby tak mówiła a nie inaczej, powiedziała mi że babcia kazała jej tak mówić” (k.236). Tym czasem zeznania L. S. (1) w tym zakresie sprowadzają się do tego, że na temat znęcania się oskarżonej nad J. to nic nie wie, ponieważ wnuczka nic jej nie mówiła a ona sam nic takiego nie zaobserwowała. E. S. (2) oraz J. J. (1) nie prowadziły szczegółowych ustaleń co właściwie było powodem wyprowadzki J. K. (1) z domu do ojca i babki, ani jej późniejszego powrotu do oskarżonej. Zarówno S. M. jak i J. K. (1) były skryte jeśli chodzi o ten temat, co pośredni potwierdziła L. S. (1) , zeznając że wnuczka się jej nie zwierzała. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. 
        Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem II S. M. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Naruszeniem nietykalności cielesnej to każde bezprawne dotknięcie innej osoby czy inny krzywdzący kontakt. Wchodzą tu w grę wszelkie kontakty fizyczne, które są obraźliwe, kłopotliwe czy po prostu niepożądane. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 9.08.2012 r. (II AKa 137/12, LEX nr 1217652), słusznie zauważa, że: „Naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń, jednakże musi mieć ono wymiar fizyczny”. Bez wątpienia zachowanie oskarżonej z dnia 09.01.2024 r. wobec L. S. (1) polegające na uderzeniu jej pięścią w twarz, ciągnięciu za włosy, stanowi realizację znamion występku z art. 217 § 1 kk . ☐ 1.4. 
        Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 S. M. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Istota przestępstwa znęcania się polega na jakościowo innym zachowaniu się sprawcy, aniżeli na zwyczajnym znieważeniu lub naruszeniu nietykalności cielesnej osoby pokrzywdzonej. O uznaniu za "znęcanie się" zachowania sprawiającego cierpienie psychiczne ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego. Należy jednoznacznie stwierdzić, że znęcanie się jest zachowaniem intencjonalnym i wymaga umyślności w formie zamiaru bezpośredniego ( por. wyr. SN z 21 X 1999 r., V KKN 580/97, Orz. Prok. i Pr. 2000, nr 2 ). Istota tego zachowania polega na zadawaniu bólu fizycznego lub powodowaniu cierpienia psychicznego pokrzywdzonego. Musi to być zachowanie, które nie tylko w odczuciu pokrzywdzonego, ale również przy uwzględnieniu kryteriów obiektywnych polega na zadawaniu bólu lub cierpień moralnych ( zob. wyr. SN z 6 VIII 1996 r., WR 102/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 2, poz. 8 ). Pojęcie „znęcania się” zakłada bowiem przewagę sprawcy nad ofiarą tego przestępstwa ( por. wyr. SN z 11 II 2003 r., IV KKN 312/99, Orz. Prok. i Pr. 2003, nr 9, Komentarz do art. 207 k.k. (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. III ). Znęcanie się może przybrać formę znęcania się fizycznego lub psychicznego. W pierwszym przypadku zachowanie sprawcy będzie polegało na zadawaniu cierpień fizycznych, jak na przykład bicie, (…) czy inne zadawanie bólu (…). Znęcanie psychiczne polegać będzie na dręczeniu psychicznym poprzez na przykład lżenie, wyszydzanie, straszenie lub zadawanie cierpień osobie, o której w tym przepisie mowa. ( por. Komentarz do art. 207 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II. ). Takie też było zachowanie oskarżonej wobec córki J. K. w inkryminowanym okresie. Nie było więc tak – jak sama to usiłowała przedstawiać – że podejmowane przez nią działania mieściły się w granicach metod wychowawczych, a wszelkie sytuacje konfliktowe to niejako inicjowała wyłącznie córka. Zachowania S. M. polegały na wszczynaniu awantur, zakłócaniu spokoju, terroryzowaniu psychicznym, wyzwiskach, poniżaniu, niewpuszczanie do domu. Przemoc fizyczna wprawdzie zdarzała się rzadziej, ale opierała się na szarpaniu, uderzaniu pokrzywdzonej. Nie ma wątpliwości, że oskarżona działała w ten sposób rozmyślnie, aby dostarczyć pokrzywdzonej cierpień psychicznych, zaś fakt działania niejako w akcie frustracji z powodu braku posłuszeństwa córki, w żaden sposób tej woli nie wyłączał, ani również nie świadczył o zmniejszeniu stopnia winy. Jak zeznała M. P. , to J. K. (1) wprost jej powiedziała, że „ciociu nie wrócę do domu, bo ja się boję” (k.189), świadek pytała się też oskarżonej dlaczego nie chce wpuścić córki od domu, to usłyszała, że „nie wpuści J. do domu i ona już wie za co” (k.189v.). Dobrze tą sytuację wytłumaczyła I. P. (1) zeznając, że „często rodzic który stosuje przemoc, to nie uważa tego jako przemoc, że krzyki, wulgaryzmy to jest forma przemocy” (k.209). Jednocześnie sąd uznał, że J. K. (1) w okresie objętym zarzutem była nieporadna ze względu na jej wiek, stan psychiczny, właściwości psychiczne. Do tej kategorii należą osoby, które z uwagi na te cechy nie mają możliwości samodzielnie ani decydować o swoim losie, ani zmienić swojego położenia (uchwała SN (cała izba) z 9.06.1976 r., VI KZP 13/75, OSNKW 1976/7–8, poz. 86). Przy takim ustaleniu duże znaczenie miała opinia sądowo-psychologiczna, gdzie biegła M. G. stwierdziła, że „ J. wychowana w dysfunkcyjnej rodzinie od najmłodszych lat, ma ugruntowane przekonanie, że jedyną osobą na którą może liczyć jest ona sama” (k.111). Odzwierciedleniem tego jest bez wątpienia fakt, że pokrzywdzona samo okaleczała się, co bez wątpienia dowodzi dużego osamotnienia i braku poczucia bezpieczeństwa. ☐ 1.5. 
        Warunkowe umorzenie postępowania -------------- ---------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------------------------------ ☐ 1.6. 
        Umorzenie postępowania ---------- --------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ------------------------------------ ☐ 1.7. 
        Uniewinnienie ------------- ---------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ------------------------------------------- 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. M. 1 II 1 2a 2b 3 4, 5, 6 Wymierzając S. M. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, sąd miał na uwadze całokształt okoliczności popełnienia w/w czynu, jak też warunki i właściwości osobiste oskarżonego. Za przestępstwo z art. 207 § 1a kk ustawodawca przewidział karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Zatem orzeczona wobec oskarżonej kara pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy jest karą w dolnych granicach zagrożenia, jaką sąd mógł w tym przypadku orzec. Okoliczności obciążające: - oskarżona swoją frustrację, agresję kierowała wobec córki, która chociażby z racji wieku, braku doświadczenia życiowego, miała znacznie ograniczone możliwości obrony, - brak skruchy, zrozumienia na czym polegała naganność jej zachowania. Okoliczności łagodzące: - natężenie przestępczego działania oskarżonej, które głównie ograniczało się do znęcania psychicznego, - fakt, że obecnie oskarżona mieszka z córką, stara się ułożyć ich wzajemne relacje, co dowodzi, że odpowiednio motywowana potrafi panować nad wybuchami gniewu, - oskarżona nie była dotychczas karana. Kara 1 miesiąca pozbawienia wolności uwarunkowana była w/w okolicznościami oraz faktem, że oskarżona zaatakowała L. S. (1) bez żadnego racjonalnego powodu, jedynie odreagowała na niej swoją frustrację zaistniałą sytuacją. Stosownie do dyspozycji art. 46 § 1 kk , sąd orzekł wobec oskarżonej obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonej L. S. (1) 2000 zł tytułem zadośćuczynienia. Kwota ta została ustalona w oparciu o obrażenia pokrzywdzonej oraz z uwzględnieniem sposobu działania S. M. . Kara łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności, ponieważ sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Mając na uwadze właściwości osobiste oskarżonej, sąd doszedł do przekonania, że wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności należy warunkowo zawiesić. Zgodnie z obowiązującymi dyrektywami sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. W przedmiotowej sprawie, w ocenie sądu, kara pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia byłaby jedynie represją w stosunku do oskarżonej i nie spełniłaby swoich celów, przede wszystkim wychowawczych. Sąd wziął pod uwagę to, że S. M. prowadzi ustabilizowany tryb życia, ma stałą pracę, zaś intencją pokrzywdzonych jest wyłącznie to, by ułożyć ich wzajemne relacje. Z wywiadu środowiskowego z 03.12.2024 r. wynika, że oboje rodzice małoletniej pokrzywdzonej niewłaściwie sprawują władzę rodzicielską nad córką. J. K. (1) sprawia problemy wychowawcze, wagaruje, spożywa alkohol, przebywa w towarzystwie osób zdemoralizowanych. Proces jej demoralizacji się pogłębia. Sytuacja się zmieniła się w dniu 09.12.2024 r. gdy pokrzywdzona z własnej woli ponownie zamieszkała z oskarżoną i jak stwierdziła biegła psycholog (opinia z dnia 07.03.2025 r.) prawdopodobnie konsekwencje całej te sprawy stały się dla stron nauczką, w rezultacie oczyściły atmosferę i pozwoliły dostrzec priorytety. I niejako aby utrzymać taki stan, oskarżona została zobowiązana do uczestnictwa w oddziaływaniu korekcyjno-edukacyjnym i jednocześnie została oddana pod dozór kuratora. 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ---------- ----------- ---------- ------------------------- 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ----------------------------------------- 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 7 8 Na podstawie art. 624 § 1 kpk sąd zwolnił S. M. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i obciążył nimi Skarb Państwa, uwzględniając sytuację majątkową oskarżonej. Ponadto zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. (3) kwotę 1704 zł plus podatek VAT, tytułem kosztów ustanowienia z urzędu kuratora dla oskarżycielki posiłkowej J. K. (1) , przyjmując najniższą ustawowa stawkę. Zgodnie z treścią art. 627 kpk uwzględniając wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej L. S. (1) , zasądzono od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 1704 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika. Ponieważ strona nie przedłożyła żadnego rachunku, czy tez faktury, sąd przyjął najniższą ustawowa stawkę przewidzianą stosownym Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, uznając że sprawa karna nie należała do skomplikowanych merytorycznie i tym samym nie było podstaw do zwiększenia wysokości stawki ponad stawkę minimalną. 1.1Podpis